Το πόλο που έκλεψε καρδιές

Αν κάτι μένει στη μνήμη από τούτη τη χρονιά, παραπάνω από κάθε άλλο, σχετίζεται με την υδατοσφαίριση. Οχι μόνο γιατί πρόκειται για «άθλημα των δυνατών του νερού», αλλά και επειδή σε πολλές περιπτώσεις η ποιότητα των παιδιών που νυχθημερόν παλεύουν με το χλώριο στις πισίνες δείχνει απίστευτη.

«Συγγνώμη για τη χαρά μας, την ίδια στιγμή στην Ελλάδα κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές, εύχομαι να μη συμβεί κάτι κακό σε άνθρωπο, ζώο, στη φύση. Είναι όλη μας η ζωή αυτό που πετυχαίνουμε τώρα, αλλά η σκέψη μας βρίσκεται στην Ελλάδα» είπε ο κάπτεν Γιάννης Φουντούλης αμέσως μετά την επική νίκη επί της Ουγγαρίας και την πρόκριση στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν χρειάστηκε καν να… γκουγκλάρω για να ξαναθυμηθώ τις ατάκες. Εχει σφηνώσει η δήλωση στις αποθήκες της μνήμης και δεν λέει, μήνες μετά, να δραπετεύσει. Μια τρελή πορεία της Εθνικής Ανδρών στο πόλο και γενιές που μόχθησαν πολλές δεκαετίες ώστε να δικαιωθούν. Και τα κατάφερε η ομαδάρα του Θοδωρή Βλάχου σε έναν Αύγουστο που ήταν αξέχαστος. Από τη μια οι φωτιές ρήμαζαν περιουσίες και η ατμόσφαιρα γινόταν αποπνικτική σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και στον αντίποδα το όνειρο. Που πρέπει πάντα να το ζεις αληθινά, όσο μπορείς. Είναι ένας προορισμός με πολλές προοπτικές, ένα ταξίδι που σου τάζει η ζωή και αυτό ήταν που έταξε στους ρωμαλέους πολίστες.

Τικ τακ… Οι θύμησες ακούνε τα καλέσματα. Τι να ξεχάσεις, αλήθεια; Την πρώτη νίκη επί της πάντα υπολογίσιμης και κάποτε αχτύπητης Ουγγαρίας; Τον θρίαμβο επί των ΗΠΑ; Την επέλαση απέναντι στο πολύ δυνατό Μαυροβούνιο; Ή μήπως το συναπάντημα με τους Σέρβους, μια ομάδα που στα καλά της είναι απλά άπαιχτη; Ναι, στον τελικό η Εθνική μας έφτασε στα όριά της, πήγε να τρυπήσει το ταβάνι των φιλοδοξιών της και τελικά λες και κάτι τη σταματούσε. Μια ήττα στο φινάλε πονά, αλλά από την άλλη, πώς να μη σταθείς σε όσα σαγηνευτικά προέκυψαν εκείνα τα πρωινά του μήνα που σημαίνει διακοπές και μπάνια, αλλά το προηγούμενο καλοκαίρι σημάδεψε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τόκιο;

Η σχέση που αναπτύχθηκε με την εθνική ομάδα πόλο το προηγούμενο καλοκαίρι μοιάζει με έρωτα που κούρνιασε στα ήρεμα νερά της πισίνας. Θα μείνει, όμως, παντοτινά ηφαιστειογενής, γιατί ό,τι σου προκάλεσε σκίρτημα δεν το αφήνεις να φύγει ποτέ… Και είναι βέβαιο ότι στο επόμενο ραντεβού του πόλο τα βλέμματα θα σμίξουν, τα χείλη θα χαμογελάσουν, τα μάτια θα δακρύσουν. Από χαρά και συγκίνηση…