«Ενα σημερινό ‘‘Κουκλόσπιτο»’’ με χιούμορ»

Το «Κουκλόσπιτο» του Ιψεν τελειώνει με τη Νόρα να εγκαταλείπει τον άντρα και τα παιδιά της και να φεύγει κλείνοντας πίσω της την πόρτα. Με το άνοιγμα της ίδιας πόρτας, αλλά δύο δεκαετίες αργότερα, ξεκινάει η καινούργια κωμωδία του Λούκας Χναθ «Το κουκλόσπιτο – Μέρος δεύτερο» που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Μανώλη Δούνια. Η Νόρα επιστρέφει στο σπίτι της 20 χρόνια μετά την εξαφάνισή της και βρίσκεται αντιμέτωπη με τα πρόσωπα που άφησε πίσω της. Ενα εξ αυτών, η κόρη της Εμμυ. «Εχει μεγαλώσει χωρίς την παρουσία του μητρικού προτύπου και παρά το γεγονός αυτό έχει γίνει μια νέα, δυναμική γυναίκα που ξέρει τι είναι αυτό που θέλει στη ζωή της. Η πρόκληση που βρήκα μπροστά μου ήταν το πώς θα διαχειριστώ τη συμπεριφορά ενός παιδιού που αντιμετωπίζει μια μητέρα που το εγκατέλειψε στην τρυφερή ηλικία των τεσσάρων ετών» αναφέρει στο «ΝΣυν» η Δήμητρα Βήττα.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο ανέλαβε η Ναταλία Τσαλίκη, δίπλα στους Αλέξανδρο Μυλωνά και Ντίνα Μιχαηλίδου, στήνοντας χαρακτήρες που έχουν αλλάξει με τα χρόνια και μιλούν πλέον ανοιχτά για όσα τούς απασχολούν. «Κάποια από τα θέματα που θίγει το έργο είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, το ζήτημα της μοναξιάς και η αναζήτηση της ευτυχίας. Στα δικά μου μάτια όμως ένα από τα βασικά θέματα που θίγει είναι η ανάληψη της ευθύνης των πράξεών μας, ο αντίκτυπος που έχουν οι πράξεις αυτές στον περίγυρό μας και η ευκολία με την οποία πολλές φορές  μεταφέρουμε αυτή την ευθύνη στους γύρω μας» δηλώνει η ηθοποιός.

Αν και η σύγκριση με το πρωτότυπο έργο του Ιψεν είναι σχεδόν αναπόφευκτη, ο Χναθ ξεκαθάρισε πως δεν ήθελε να αναμετρηθεί μαζί του. «Είναι μια φανταστική συνέχεια της διαδρομής ενός, έτσι κι αλλιώς, φανταστικού χαρακτήρα, ο οποίος όμως έχει απόλυτα πραγματικούς προβληματισμούς και ανησυχίες. Προσπαθεί μέσα από μια σύγχρονη ματιά και γραφή και με πολύ χιούμορ να φέρει τους ήρωες στο σήμερα και να αντιμετωπίσει με φρέσκια οπτική και σύγχρονα εργαλεία τους προβληματισμούς του τότε».

Η Νόρα του Χναθ είναι μια γυναίκα πεπεισμένη ότι τόσο η ισότητα των δύο φύλων όσο και η απόλυτη απαξίωση του θεσμού του γάμου είναι θέμα λίγων ετών να συμβούν. Γι’ αυτό και το έργο στο σήμερα λειτουργεί σαν μια κωμωδία-σπουδή πάνω στη γυναικεία χειραφέτηση και εξετάζει πόση πρόοδος έχει γίνει σε αυτό το ζήτημα στο πέρασμα των χρόνων. «Εξαρτάται για ποια γωνιά του πλανήτη μιλάμε. Υπάρχουν χώρες στις οποίες συνεχίζεται το έθιμο της κλειτοριδεκτομής. Υπάρχουν χώρες στις οποίες γυναίκες χάνουν το δικαίωμα στη μόρφωση και στην εργασία ενώ το είχαν αποκτήσει. Υπάρχουν χώρες στις οποίες δικαιολογείται από τον νόμο η δολοφονία μιας κόρης ή μιας συζύγου. Εμείς, από την άλλη, έχουμε την τύχη να ζούμε σε κοινωνία που έχει κάνει άλματα προς την κατεύθυνση της χειραφέτησης και παρότι σε καμία περίπτωση δεν τα έχουμε καταφέρει 100%  δεν μπορώ να φανταστώ τι θα ανέκοπτε τη φορά που έχουμε πάρει. Προσωπικά εύχομαι να διατηρηθεί η φλόγα του #MeToo αλλά και η ευαισθητοποίηση της κοινωνίας πάνω στις γυναικοκτονίες».

Παράλληλα, η παράσταση δίνει φωνή και σε αυτούς που η Νόρα άφησε πίσω. «Γενναίο ήταν που έφυγε, όπως γενναίο θα ήταν και να μείνει να παλέψει για τη σχέση της. Το να υπομείνει μια κατάσταση μέσα στην οποία είναι δυστυχισμένη και να μην κάνει τίποτα για να τη βελτιώσει δεν θα ήταν γενναίο. Oμως η Νόρα του Iψεν έχει χρέος να φύγει, διότι αυτή ακριβώς η φυγή της είναι που την κάνει σύμβολο του αγώνα των γυναικών για ίσα δικαιώματα. Ο Iψεν σπάει το δίλημμα “μένω προσπαθώντας να βελτιώσω τη σχέση μου ή μένω υπομένοντας τη μοίρα μου” με μια τρίτη επιλογή. Φεύγω. Παίρνω τη ζωή στα χέρια μου» καταλήγει η ηθοποιός.