Ο εκατοντάχρονος που δεν εγκατέλειψε ποτέ το ΠΑΣΟΚ

Την Κυριακή του β’ γύρου των εσωκομματικών εκλογών του Κινήματος Αλλαγής, πρωταγωνιστής της ημέρας ήταν, εκτός από τον νέο αρχηγό, ένας ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ που έχει συμπληρώσει τα 100, ο Λεωνίδας Οικονόμου, ο οποίος βγαίνοντας από το εκλογικό κέντρο στα Τρίκαλα – κι έχοντας ψηφίσει, όπως αποκάλυψε στα «ΝΕΑ», για νέο πρόεδρο τον Νίκο Ανδρουλάκη – βροντοφώναξε στην κάμερα του τοπικού μέσου που τον περίμενε για δηλώσεις το διαχρονικό σύνθημα από τα χρόνια του Ανδρέα. «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό», είπε κι αποχώρησε με το καπέλο του για το καφενείο. Πιστός στο ραντεβού του με το κόμμα ήταν και στην προηγούμενη εσωκομματική αναμέτρηση, μόνο που τότε είχε στηρίξει τη Φώφη Γεννηματά.

«Από τότε που βγήκε το ΠΑΣΟΚ είμαι με τον Παπανδρέου, τον Ανδρέα όμως», μας λέει ο κύριος Λεωνίδας πριν προλάβει να ακούσει την ερώτηση. «Μακάρι να υπήρχαν κι άλλοι τέτοιοι ψηφοφόροι στην Ελλάδα, να πιστεύουν, να στηρίζουν και να μη ζητούν ποτέ τίποτα», φωνάζει από μέσα η κόρη του Αμαλία. «Να βοηθήσουμε όλοι να πάνε όλα καλά», συμπληρώνει εκείνος, ενώ η συμβουλή που έχει να δώσει στον νέο αρχηγό μπορεί να μοιάζει απλή αλλά είναι πολύ ουσιαστική. «Να τηρεί τους νόμους του κράτους και να μην τσακώνονται, να κρατά το ΠΑΣΟΚ ενωμένο και δυνατό», λέει με μια ανάσα και αρχίζει να μας διηγείται την οικογενειακή του ιστορία, μέσα στην οποία είναι εγγεγραμμένα τα βάσανα και οι αγωνίες της Ελλάδας από το 1921 έως σήμερα.

Οπως μας διηγήθηκε, εκείνος μπορεί να γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1921, η ταυτότητα όμως γράφει 1922. «Τότε το δήλωναν όποτε θυμούνταν», σχολιάζει γελώντας. Με την 92χρονη σύζυγό του Καλλιόπη που ζουν σε μια συνοικία των Τρικάλων, τα Αμπελάκια, απέκτησε τέσσερα παιδιά, τρεις κόρες κι έναν γιο. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο βγήκε στα γύρω βουνά στην Αντίσταση και αργότερα, όταν η χώρα ξεμπέρδεψε με τον Εμφύλιο, λόγω της φτώχειας, αναγκάστηκε το ’62 να πάρει τον δρόμο της ξενιτιάς, όπως πολλοί Ελληνες, για μια καλύτερη τύχη. Βρέθηκε εργάτης σε εργοστάσιο της Γερμανίας, μαζί με την οικογένειά του, ακόμα και τα ανήλικα μέλη.

Το 1977, επιστρέφοντας, επένδυσε ό,τι λεφτά είχε κάνει για να αγοράσει γη και να ζήσει ως αγρότης. Το ΠΑΣΟΚ είχε μόλις ιδρυθεί κι, όπως θυμάται, έδινε ελπίδα σε ανθρώπους σαν κι εκείνον που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. «Η στιγμή που χάρηκα περισσότερο ήταν το ’81, όταν πρωτοβγήκε ο Ανδρέας, αυτός ήταν ο καλύτερος πρωθυπουργός. Εδωσε σύνταξη στη γυναίκα μου που ήταν αγρότισσα. Κι εμένα η σύνταξή μου σήμερα είναι τα 338 ευρώ του ΟΓΑ και τα 62 ευρώ της Εθνικής Αντίστασης, με αυτά ζω», εξηγεί και συμπληρώνει: «Εύχομαι τα καλύτερα, να μεγαλώσει το κόμμα μας και να μην έχουμε τον Τσίπρα. Εγώ δεν είμαι με τη Νέα Δημοκρατία, αλλά ο Τσίπρας μάς έγδαρε, έβαζε πολλούς φόρους», σημειώνει, ενώ εύχεται να ‘ναι καλά το παιδί του στη Γερμανία που τους βοηθά οικονομικά όσο μπορεί.  Οταν ήταν νεότερος και τα πολιτικά πάθη ήταν εντονότερα, σε ένα μινιμάρκετ που άνοιξε με τη γυναίκα του φρόντιζε πάντα να κυματίζουν σημαίες με τον πράσινο ήλιο, ενώ δεν δίσταζε να σκαρφαλώνει στις κολόνες για να κατεβάζει με τα χέρια του – ή να σκίζει με τα δόντια του – τις αφίσες της Νέας Δημοκρατίας. Παρά τον φανατισμό του, όμως, σχεδόν κανένας από την οικογένειά του δεν έχει τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις με εκείνον. «Ούτε η γυναίκα μου ψηφίζει το ίδιο με μένα και ποτέ δεν μαλώνουμε στο σπίτι για πολιτικά», αναφέρει ο ίδιος.

Οι μέρες του κυλούν χωρίς να βάζει μέσα του σκοτούρες κι αυτό μάλλον είναι το βασικότερο μυστικό της μακροζωίας του. Απολαμβάνει τον ύπνο, διαβάζει εφημερίδες, σπάνια πίνει νερό αφού προτιμά τα κοκτέιλ βοτάνων και, καθώς η υγεία του παίρνει 10 με τόνο, όπως όλα δείχνουν, θα απασχολήσει την επικαιρότητα με την ψήφο του και στις εθνικές κάλπες.