«Αντάρτικο» υπέρ υποχρεωτικότητας στον ΣΥΡΙΖΑ

Πληροφορούμαι ότι την περασμένη Παρασκευή συνεδρίασε στην Κουμουνδούρου το Πολιτικό Συμβούλιο υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Προς απογοήτευσή του όμως, ενώ άλλα ήθελε ο Τσίπρας να συζητήσουν, είχε σκάσει στο μεταξύ στην επικαιρότητα το ζήτημα της υποχρεωτικότητας των εμβολιασμών. Και μια ομάδα μελών του Πολιτικού Συμβουλίου, περί τα δέκα άτομα, ανάμεσά τους οι Νίκος Μπίστης, Θανάσης Θεοχαρόπουλος, Πάνος Σκουρλέτης και Γιάννης Μπαλάφας αποφάσισαν να το θέσουν και να ταχθούν υπέρ της υποχρεωτικότητας. Τα ονόματα που σας αναφέρω είναι ενδεικτικά καθώς – προσέξτε – ανήκουν σε διαφορετικές τάσεις. Οι εν λόγω λοιπόν πίεσαν τον Τσίπρα να προχωρήσει με συναινετικό πνεύμα για τα μέτρα της υποχρεωτικότητας, προτείνοντας ενδεχομένως εναλλακτικές προτάσεις επιβολής της αντί του προστίμου που τόσο εξόργισε τον ΣΥΡΙΖΑ.

«Κάν’ το» όπως οι Γερμανοί

Απόφαση δεν πήραν βέβαια γιατί, έτσι κι αλλιώς, ήταν άλλο η ατζέντα της συνεδρίασης. Η ανάγνωση όμως πολλών στελεχών στην Κουμουνδούρου είναι ότι θα αναγκαστούν να πάρουν αποφάσεις για πιο σαφείς διατυπώσεις, καθώς η τάση στην Ευρώπη «δείχνει» πια υποχρεωτικότητα. Μάλιστα με νόημα επισημαίνουν κάποιοι, ως «οδηγό», τη θετική στάση που έχει κρατήσει το αριστερό Die Linke στη Γερμανία που έχει ζητήσει γενική υποχρέωση των ενηλίκων να εμβολιάζονται.

Ξεχωριστή επίσκεψη με παρασκήνιο

Για τη σημασία της επίσκεψης του Πάπα τα έχουμε ξαναγράψει στη στήλη. Είναι ενδεικτικό ότι πρόκειται για τη δεύτερη επίσκεψη του Φραγκίσκου, ενώ πριν από αυτόν στη χώρα μας είχε έρθει ο Ιωάννης Παύλος Β’, που ήταν ο πρώτος επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που μας επισκέφθηκε έπειτα από 1.000 χρόνια. Το παρασκήνιο του ταξιδιού λοιπόν έχει τη σημασία του, καθώς και το σκεπτικό του. Γιατί, μην ξεχνάμε, πως το Βατικανό είναι και μια πανίσχυρη διπλωματική δύναμη. Για την ελληνική πλευρά, το ταξίδι αυτό τέθηκε σε προτεραιότητα από το υπουργείο Εξωτερικών στο πλαίσιο της εμβάθυνσης των διμερών σχέσεων με τα κράτη της Μέσης Ανατολής, του Κόλπου και των Βαλκανίων, καθώς είναι κρίσιμος «παίκτης» στις εξελίξεις εκεί, μέσω της συμμετοχής σε διεθνείς οργανισμούς, της ανθρωπιστικής δράσης και των χριστιανικών πληθυσμών. Πηγές του υπουργείου έλεγαν μάλιστα πως το Βατικανό διαθέτει εξαιρετική πρωτογενή πληροφόρηση για τις περιοχές αυτές και την εμπλοκή τρίτων, όπως – για παράδειγμα – της Τουρκίας…

Συνεργασίες και… ποδόσφαιρο

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι το υπουργείο Εξωτερικών και ο Νίκος Δένδιας στόχευσαν εξαρχής στις σχέσεις με την Αγία Εδρα. Ο Δένδιας την έχει επισκεφθεί ως σήμερα δύο φορές κι είχε συναντήσει τον Φραγκίσκο ήδη από το 2019, ενώ είχε συνομιλίες με τον καρδινάλιο πρωθυπουργό Πιέτρο Παρολίν, αλλά και τον ομόλογό του, επί των διπλωματικών του Βατικανού, τον επίσκοπο Πολ Γκάλαχερ. Λεπτομέρεια: ο Γκάλαχερ, γεννηθείς στο Λίβερπουλ, δεν θα μπορούσε να μην είναι φίλαθλος και υποστηρίζει την Εβερτον, κατά την παλαιά τοπική παράδοση που ήθελε τους καθολικούς να την προτιμούν. Ο Δένδιας, από την άλλη, δηλώνει οπαδός της Λίβερπουλ. Λέγεται λοιπόν πως, καθώς οι δυο τους μιλάνε αρκετά τακτικά, κάθε φορά γίνεται και σχολιασμός της Πρέμιερ Λιγκ. Με τον Γκάλαχερ το ενδεχόμενο συντονισμένων πρωτοβουλιών για την κρίσιμη κατάσταση στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ενώ υπήρξε ενδιαφέρον από το Βατικανό για στήριξη μελλοντικής ελληνικής πρωτοβουλίας για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Μέσης Ανατολής.

Ο Κουτσούμπας στο Παρίσι

Ιδιαίτερα πετυχημένη ήταν, μου λένε οι πηγές μου στον Περισσό, η επίσκεψη του Δημήτρη Κουτσούμπα στο Παρίσι, για την επέτειο της παρισινής Κομμούνας, που έγινε αφορμή για να συναντήσει ο γραμματέας τους συντρόφους του από το γαλλικό ΚΚ κι άλλες οργανώσεις που τον υποδέχθηκαν μετά μεγάλων τιμών (είναι από τους ισχυρότερους αρχηγούς κομμουνιστικού κόμματος στην Ευρώπη, άλλωστε), αλλά και πάρα πολλούς Ελληνες. Και μάλιστα μου έλεγαν ότι στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στο αμφιθέατρο AGECA, εκτός από τα πολλά μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ στο Παρίσι, έδωσαν το «παρών» και άλλοι, είτε για να δουν από κοντά τον Κουτσούμπα είτε για το ιστορικό και καλλιτεχνικό της μέρος. Λέω «καλλιτεχνικό», διότι άνοιξε με την ανάγνωση γαλλικής ποίησης για την παρισινή Κομμούνα, αλλά και για τον Δεκέμβρη του ’44 της Αθήνας, ενώ ακολούθησε μια μακροσκελής ομιλία του γραμματέα, σε άκρως αγωνιστικό πνεύμα.