Της Καρπάθου

Στα μάρμαρα του Γαλατά φραγκοκιτρολεμονιά

Στα μάρμαρα της Μπόλης ετρέλλανές με κόρη

Άουρος πέτρα πελεκά φραγκοκιτρολεμονιά

Και λείπει μια του χέρα

Άσπρη μου περιστέρα

Και πελεκά με το ‘να τη μαρμαροκολώνα

Κόρη ξανθή τον ερωτά φραγκοκιτρολεμονιά

Άουρε πού ‘ν το χέρι σου

Χριστέ, και να ‘μουν ταίρι σου

Και πελεκάς με το ‘να τη μαρμαροκολώνα.

Εννιάπαντρες εφίλησα και τσίμπησα

Και δέκα παντρεμένες

Λιγνές και χαϊδεμένες

Και δεκαπέντε καλογριές

Ωσάν τις κιτρολεμονιές

Και δεκαοκτώ κυράδες

Ωσάν τις μαζουράνες

Να σε φιλήσω σια και σε

Ζουμπούλι μου και μενεξέ

Κι ας κόψου και την άλλη

Πέρδικά μου με τα κάλλη.

Προέρχεται από το βιβλίο του Γ.Μ. Γεωργίου, «Καρπαθιακά», Πειραιάς 1958

Και ένα δεύτερο του Γιάννη Ρίτσου:

Πολύ παιδεύτηκε να φτιάξει

με τούτη την κακιάν εφημερίδα

ένα μεγάλο χάρτινο πουλί.

(Μέσα του έκρυψε

τ’ αληθινό πουλί).

Πετάει – είπαν –

πετά η εφημερίδα

με τι σιγουριά και κατεύθυνση.

Και βέβαια που πετάει.

Μόνο που δεν μπορεί να περπατήσει.

Πηγή: «Χάρτινα», 1974