«Νιώθω καλύτερα πάνω στη σκηνή»

Για πρώτη φορά το όνομα της Λωξάντρας Λούκας στα μέσα ενημέρωσης ακούστηκε στα τέλη του περασμένου Αυγούστου. Τότε που το βίντεο με την ίδια να υπογράφει το συμβόλαιο συνεργασίας της με το Εθνικό Θέατρο έγινε viral. Και όχι άδικα. Βάζοντας την υπογραφή της η Λώξι – όπως την αποκαλούν οι φίλοι της – έγινε η πρώτη ηθοποιός με σύνδρομο Down που εντάχθηκε επίσημα στο καλλιτεχνικό δυναμικό της πρώτης κρατικής σκηνής. Δύο μήνες αργότερα το κορίτσι με τη φούξια μάσκα και το λευκό φόρεμα του βίντεο είναι πρωταγωνίστρια στην παράσταση «Φουέντε Οβεχούνα» που από τις 28 Οκτωβρίου ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία της Ελένης Ευθυμίου.

Συναντηθήκαμε μία μέρα μετά την πρεμιέρα του έργου του Λόπε δε Βέγα, ενώ μαζί μας ήταν και η Ελένη Ευθυμίου, στο καμαρίνι της στο Εθνικό Θέατρο. Η έξαψη από τις πρόβες και την πρώτη της εμφάνιση στη σκηνή της Αγίου Κωνσταντίνου ήταν ακόμα εκεί. «Κάθε μέρα νιώθω τέλεια. Διαβάζω τα λόγια μου. Μου αρέσει πάρα πολύ η μουσική στην παράσταση και η “Φουέντε Οβεχούνα”» λέει η Λωξάντρα. «Μου αρέσουν πολύ τα ρούχα της παράστασης. Φοράω μια τζιν φούστα, από πάνω ένα άσπρο πουκάμισο και καλσόν» συνεχίζει ενώ προσπαθεί να κρυφακούσει τη μουσική και τα λόγια που ακούγονται από τη διπλανή σκηνή όπου βρίσκεται σε εξέλιξη μια πρόβα.

Η συμμετοχή της στην παράσταση προέκυψε έπειτα από προτροπή της Ελένης Ευθυμίου, αφού η 30χρονη κοπέλα έχει εμπειρίες στην υποκριτική με 12 παραστάσεις στο βιογραφικό της. «Η Λωξάντρα είναι επαγγελματίας και επίσημα. Εχει ένα συμβόλαιο με το Εθνικό. Βάσει της προϋπηρεσίας που έχει πάνω στη σκηνή, για εμένα είναι επαγγελματίας. Απλώς στην κοινωνία που έχουμε δομήσει, και να ήθελε, δεν θα έμπαινε σε δραματική σχολή, ακόμα και να ήταν η καλύτερη. Οπότε είναι από τους ηθοποιούς που έχουν γίνει επαγγελματίες πάνω στο σανίδι» τονίζει η σκηνοθέτρια.

Η Λωξάντρα γεννήθηκε σε θεατρικό περιβάλλον. Κόρη της ηθοποιού και τέως καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης Ελένης Δημοπούλου και του σκηνογράφου Ρίτσαρντ Αντονι, έμαθε ν’ αγαπάει το θέατρο από νωρίς. Η δίδυμη αδελφή της Λώρα δουλεύει ως σκηνογράφος σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές στην Αυστραλία. Η Λωξάντρα στα πέντε της έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή κι έκτοτε δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Οι καλύτερες θεατρικές της δουλειές ήρθαν από το 2008 κι έπειτα, όταν οι γονείς της ίδρυσαν στη Θεσσαλονίκη την ομάδα Εν Δυνάμει, αποτελούμενη από καλλιτέχνες με και χωρίς αναπηρίες. Η αγαπημένη της παράσταση είναι «Ο άνθρωπος ανεμιστήρας ή Πώς να ντύσετε έναν ελέφαντα» που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών, ενώ ξεχωρίζει επίσης και «Το άλλο σπίτι» (Στέγη Ιδρύματος Ωνάση) και τα «Ερωτευμένα άλογα» (ΚΘΒΕ – Φεστιβάλ Αθηνών). Σε όλες αυτές τις παραγωγές η Λωξάντρα συνεργάστηκε με την Ελένη Ευθυμίου. «Παίζω πολλά χρόνια μαζί με την Ελένη. Είναι δύσκολα όταν κάνουμε παράσταση. Την ευχαριστώ πολύ εκείνη και την ομάδα Εν Δυνάμει» δηλώνει η Λωξάντρα πριν πέσει στην αγκαλιά της σκηνοθέτριας. «Την αγαπάς την Ελένη;» τη ρωτάω, για να πάρω την αυθόρμητη απάντηση «Πολύ». Ο ρόλος της στο «Φουέντε Οβεχούνα» προέκυψε όταν η σκηνοθέτρια κατά τη δραματουργική επεξεργασία του έργου αποφάσισε να μην αφήσει στο περιθώριο τον ρόλο του παιδιού του χωριού, αλλά να τον αναδείξει. «Ο ρόλος της Λωξάντρας έχει ενδιαφέρον γιατί είναι πανταχού παρούσα στη σκηνή αλλά με κάποιον τρόπο φωτίζεται περισσότερο στο σημείο όπου βασανίζεται από τον διοικητή» επισημαίνει η σκηνοθέτρια, για να τη συμπληρώσει η Λωξάντρα: «Μου αρέσει που κάνω το παιδί. Θέλω να είμαι το παιδί».

Στο διαχρονικό έργο του Δε Βέγα, ένα δραματικό γεγονός – η αυταρχική συμπεριφορά ενός μονάρχη – αναδεικνύει σε ήρωα ένα ολόκληρο χωριό, τη Φουέντε Οβεχούνα. Το κείμενο καταδεικνύει ένα επίκαιρο θέμα: την κοινή συνείδηση και την αλληλεγγύη σε μια κοινωνία που τη χαρακτηρίζει η ατομικότητα. Η συμμετοχή εδώ μιας ηθοποιού με σύνδρομο Down ανάγει τον συμβολισμό σε άλλο επίπεδο. «Η Λωξάντρα έχει ενταχθεί πολύ οργανικά στο σύνολο χωρίς κάποιο ειδικό τρόπο. Για μας αυτό που κάνουμε δεν αποτελεί κάτι ξεχωριστό, αλλά αυτό που θα έπρεπε πάντα να συμβαίνει και να είναι το δεδομένο. Ελπίζουμε ότι αυτό θα πυροδοτήσει κι άλλες παραστάσεις στο μέλλον που θα εμπεριέχουν όλους τους ανθρώπους ισότιμα» υπογραμμίζει η Ελένη Ευθυμίου.

ΚΑΙ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ. Σε κάθε της βήμα πάνω στη σκηνή, η Λωξάντρα ανοίγει τον δρόμο για μια ευρύτερη εκπροσώπηση των ατόμων με αναπηρίες στην πολιτιστική – και όχι μόνο – ζωή της χώρας. Δεν είναι τυχαίο πως η εμπειρία της από το Εθνικό Θέατρο καταγράφεται στον φακό των Δημήτρη Ζάχου και Θανάση Καφετζή για ένα σχετικό ντοκιμαντέρ που ετοιμάζουν. Παρ’ όλα αυτά, το κύριο μέλημά της Λώξι προς το παρόν είναι να συνεχίζει να παίζει στο θέατρο. «Θέλω να συνεχίσω να παίζω. Μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω. Να παίζω με όλα τα παιδιά» λέει με νόημα. «Οταν ανεβαίνω στη σκηνή, νιώθω καλύτερα. Δεν πειράζω ποτέ τα ρούχα μου, ούτε πιάνω τη μύτη και το στόμα μου γιατί έχουμε κορωνοϊό» συμπληρώνει, θέλοντας να δείξει πόσο προσπαθεί να είναι συγκεντρωμένη σε αυτό που γίνεται την ώρα της παράστασης. σο για το άγχος που οι συνάδελφοί της επικαλούνται κάθε φορά πριν ανοίξει η αυλαία; «Εχω λίγο άγχος όταν ανεβαίνω στη σκηνή. Αλλά με αγχώνει περισσότερο όταν το μικρόφωνό μου πέφτει» παραδέχεται ενώ δένει τα μαλλιά της με ένα μαύρο κοκαλάκι – το σήμα κατατεθέν της. «Μου αρέσει να με χειροκροτούν. Αγαπώ πολύ τον κόσμο» προσθέτει.

Ο ρόλος του παιδιού που υποδύεται έχει έντονη χορευτική παρουσία, κάτι που έχει αναδειχθεί σε δυνατό σημείο της ίδιας. «Της αρέσει πολύ ο χορός και είναι πολύ καλή σε αυτόν» επισημαίνει η Ελένη Ευθυμίου και την επιβεβαιώνει η Λωξάντρα που σηκώνεται και κουνώντας τα χέρια και τον γοφό της μου δείχνει την αγαπημένη της κίνηση που έχει ξεσηκώσει από το Διαδίκτυο. «Μου αρέσει ο Σάκης Ρουβάς» μου λέει και σκάει στα γέλια όταν της απαντάω: «Κατά βάθος, Λωξάντρα, είμαστε όλες Ρουβίτσες». Η σχέση της όμως με την ποπ κουλτούρα δεν περιορίζεται στη μουσική ή και στον χορό. Η Λωξάντρα στον ελεύθερο χρόνο της απολαμβάνει να βλέπει ταινίες και σειρές στον υπολογιστή και στη συνέχεια να επαναλαμβάνει τους ρόλους που της κέντρισαν την προσοχή. Ανάμεσα στις αγαπημένες της παραγωγές είναι το «Mamma Mia» με τη Μέριλ Στριπ, τα κλασικά «Φιλαράκια», το «Μπρούσκο» του Ανδρέα Γεωργίου και η «Μαρία η άσχημη» που έβλεπε στο Mega.

«Θέλεις να παίξεις κι εσύ μια μέρα στην τηλεόραση;» τη ρωτάω. «Ναι, ναι» μου γνέφει με πάθος και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Μέχρι να κατακτήσει και τον κόσμο της μικρής οθόνης, θα συνεχίσει να βγαίνει βόλτες με το αγόρι της, τον Αλέξανδρο, να διαβάζει ποίηση που της αρέσει ή να ζωγραφίζει, μια ενασχόληση που καλλιέργησε ιδιαίτερα τους μήνες της καραντίνας. Τότε που μετέτρεψε το κλιμακοστάσιο της πολυκατοικίας όπου διαμένει σε γκαλερί, εκθέτοντας πορτρέτα που είχε σκιτσάρει. Κάθε φορά που ανεβοκατέβαινε τα σκαλιά για να γυμναστεί και κοντοστεκόταν μεταξύ 3ου και 4ου ορόφου για να πάρει μια ανάσα, ο χώρος της φαινόταν άδειος κι αποφάσισε να τον γεμίσει με χρώματα και φιγούρες φίλων της. Με τη συνδρομή της μητέρας της, δημιούργησαν μια νέα τεχνική ζωγραφικής με δύο κύκλους κι οριζόντιες γραμμές. Μέχρι σήμερα έχει ετοιμάσει πάνω από 20 σχέδια, τα οποία κόσμησαν τα εξώφυλλα τετραδίων που πωλεί πλέον η ομάδα Εν Δυνάμει για την οικονομική της ενίσχυση. Τη συγκεκριμένη τεχνική η Λωξάντρα πλέον, με τη βοήθεια της ομάδας, τη διδάσκει σε σεμινάρια, το αποτέλεσμα των οποίων εκτέθηκε πρόσφατα στη Λάρισα με το γενικό τίτλο «1.000 faces».

INFO

«Φουέντε Οβεχούνα», Τετάρτη έως Κυριακή, Κεντρική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου (Αγίου Κωνσταντίνου 22 -24, Ομόνοια, τηλ. 210-5288.170). Προπώληση: www.ticketservices.gr, 210-7234.567, εκδοτήρια: Πανεπιστημίου 39.