Είσαι 17; Μπες και παίξε!

Η σκέψη έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τι συμβαίνει στον κόσμο. Σε άλλους τομείς της ζωής. Μεγάλη κουβέντα για το δικαίωμα ψήφου στα 17 χρόνια. Οπως συμβαίνει, δηλαδή, σε πολλές άλλες χώρες που θεωρούν έτοιμα τα παιδιά. Και ακόμη μεγαλύτερη η συζήτηση για την οδήγηση στην ίδια ηλικία. Προτού ενηλικιωθούν οι νέοι. Θα οδηγούν από τα 17 με συνοδηγό και το κανονικό δίπλωμα θα έρχεται έναν χρόνο μετά. Αμέσως η ερώτηση:

Είναι ώριμη η νεολαία για τέτοιες κινήσεις και αποφάσεις αλλά όχι για να πάρει τη θέση που της αξίζει στα αθλητικά δρώμενα; Πάει να πει, πότε ως κοινωνία θα εμπιστευτούμε τα νιάτα; Τα παιδιά που σφύζουν από ζωή και ταλέντο και θέλουν να πάρουν τη σειρά τους; Ασφαλώς και δεν μπορεί να μιλά ο οποιοσδήποτε και να αναφέρεται σε άτομα που ακόμη δεν έχουν πλάσει το σώμα τους, δεν έχουν δυναμώσει και γενικώς η εικόνα τους παραπέμπει σε άγουρα παιδιά και όχι σε μεγάλους. Ωστόσο, πολλοί 17άρηδες ή και εκεί κοντά στην ηλικία, έχουν ήδη διαμορφωθεί και διψούν για δράση. Τους λείπουν οι εμπειρίες. Ωραίο και βολικό ως άλλοθι προκειμένου όλοι να μην τους ρίχνουμε στην αθλητική αρένα. Ωστόσο, αν το αξίζουν, ας τους ανοίξουν την πόρτα του παραδείσου! Και ας διαπιστώνουν τότε τι ψάρια πιάνουν. Οσονούπω θα αρχίσει το πρωτάθλημα της Super League 2. Ηδη εκκίνησε η Γ’ Εθνική όπως και οι μικρότερες κατηγορίες. Εκεί θα υπάρξουν προπονητές να εμπιστεύονται τους νεαρούς; ‘Η θα τρέμουν μήπως χάσουν τη θέση τους, οπότε θα ακολουθούν την πεπατημένη και τα νώτα τους θα φυλάνε, εμπιστευόμενοι μόνο πολύπειρους και δήθεν μπαρουτοκαπνισμένους;

Το δίλημμα δεν είναι καν υπαρκτό. Εχεις μπροστά σου 17χρονους άσους κάθε αθλήματος με προοπτικές. Μικρές ή μεγάλες, μένει να το διαπιστώσεις στην πράξη. Οχι στα λόγια. Οχι αφήνοντας τους παίκτες στην εξέδρα ή να ξεροσταλιάζουν στους πάγκους. Αλίμονο αν μπορούν να ψηφίσουν ή να πιάσουν το τιμόνι αυτοκινήτου και παράλληλα αδυνατούν να σταθούν στο χορτάρι, το παρκέ ή το ταραφλέξ. Διάθεση έχουν. Ας διεκδικήσουν αυτό που αξίζουν και θα κάνουν το επόμενο βήμα. Οπως συμβαίνει με τις κατακτήσεις τους στην αληθινή ζωή. Αλλά μήπως και ο αθλητισμός δεν είναι μια κανονική ζωή, μια μικρογραφία της καθημερινότητας με τις χαρές, τις λύπες και την αξιοποίηση προσόντων; Εστω κι αν κάποιος είναι 17χρονος;