«Οι λαϊκές επιτυχίες χάνονται στο Διαδίκτυο»

Το «Σπίτι με το Mega» υποδέχεται αύριο τον λαϊκό συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο, που παρουσιάζει σε πρώτη μετάδοση τη συναυλία του στο θέατρο Αλσος του περασμένου Σεπτεμβρίου. Σε αυτή την ξεχωριστή βραδιά έχει δίπλα του τις Ελένη Βιτάλη, Γλυκερία και Πίτσα Παπαδοπούλου, οι οποίες με τη συνοδεία δεκαμελούς ορχήστρας ερμηνεύουν τραγούδια που έχουν γράψει ιστορία στην ελληνική δισκογραφία: από το «Αγριολούλουδο» και το «Νύχτα στάσου» μέχρι τα «Δεν μετανιώνω», «Παίξε, Χρήστο, επειγόντως» και «Δεν υπάρχουν άγγελοι». Guest της βραδιάς ο Κώστας Μακεδόνας.

Τι περιλαμβάνει η εκπομπή και τι θυμάστε από τις τρεις ερμηνεύτριες;

Μια συναυλία που κάναμε στο Αλσος στις 7 και 8 Σεπτεμβρίου και την ονόμασα «Ο Χρήστος Νικολόπουλος συναντιέται με τις μούσες του». Οι μούσες μου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι οι Ελένη Βιτάλη, Γλυκερία και Πίτσα Παπαδοπούλου. Γιατί πέρα από τον θαυμασμό που τρέφω για τις τρεις ερμηνεύτριες, είχα και μια πολύ καλή συνεργασία μαζί τους δισκογραφικά και σε συναυλίες όλα αυτά τα χρόνια. Βιντεοσκοπήσαμε τη δεύτερη βραδιά και προσθέσαμε ανάμεσα και κάποιες συνεντεύξεις δικές μου και των τραγουδιστών και επεξεργαστήκαμε όλο το υλικό σε πολυκάναλο για να βγει ένα τέλειο άκουσμα μαζί με την εικόνα. Στη συναυλία ακούστηκαν τραγούδια μου από παλιά μέχρι σήμερα. Η βραδιά είχε πολύ μεγάλη επιτυχία από κόσμο και νομίζω ότι αυτό που θα δουν οι τηλεθεατές στο Mega θα είναι ένα εξαίρετο θέαμα και θα ακούσουν τραγούδια αγαπημένα τους. Γιατί παίξαμε επιτυχίες με μια φρεσκάδα στην ενορχήστρωση.

Εχετε ζήσει στην καριέρα σας πολλές περιόδους του λαϊκού τραγουδιού. Ποια θυμάστε με τις καλύτερες αναμνήσεις;

Χαριτολογώντας ονομάζω τον εαυτό μου «παλιό νέο» γιατί την περίοδο που βγήκα στη δουλειά πρόλαβα τους ρεμπέτες. Επαιξα με τον Στράτο Παγιουμτζή, τον Γιάννη Παπαϊωάννου, έπαιξα σε τραγούδια του Βαμβακάρη. Οταν πρωτοήρθα στην Αθήνα, τα τραγούδια ήταν μια συγκεκριμένης μορφής του τόνου, με βαριά στοιχεία και με στίχο που δεν ήταν πολύ αξιόλογος. Πρόλαβα κι έζησα την άνθηση του ελληνικού τραγουδιού με τους μεγάλους δημιουργούς. Οι χρυσές δεκαετίες για μένα ήταν 1960-1970 και 1970-1980.

Και ποια περίοδο θεωρείτε την πιο δύσκολη;

Εζησα μια περίοδο που κάθε καλοκαίρι έκανα 50-60 δικές μου συναυλίες. Είχε μια δίψα ο κόσμος για τραγούδι, συμμετείχε. Στα κέντρα διασκέδασης έζησα πολλά χρόνια τα εξαήμερα. Η δυσκολία ξεκίνησε από το 2000 περίπου και μετά που άρχισαν να συρρικνώνονται αυτά, φτάνοντας πλέον να παίζουμε οι περισσότεροι ένα Σάββατο την εβδομάδα. Νομίζω πως αυτή η εικοσαετία ήταν η χειρότερη που πέρασε ποτέ για όλους μας, με αποκορύφωση τα δύο χρόνια τώρα του κορωνοϊού.

Ακούμε κατά καιρούς από κάποιους να λένε πως το λαϊκό τραγούδι σβήνει και από άλλους ότι αντέχει και μπορεί να γεννήσει νέα τραγούδια. Εσείς τι πιστεύετε;

Το λαϊκό τραγούδι δεν θα σβήσει ποτέ. Υπήρχε και υπάρχει σήμερα αφού σε όποιο κέντρο και να πας, σε όποια ταβέρνα, παίζουν ακόμα λαϊκά τραγούδια. Ή στα κέντρα που τραγουδούν γνωστοί καλλιτέχνες στο τέλος των προγραμμάτων τους υπάρχει πάντα το λαϊκό. Και σήμερα γράφονται πολύ καλά λαϊκά τραγούδια. Το θέμα είναι ότι εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια σταμάτησαν να «σκάνε» μεγάλες επιτυχίες. Κατά τη γνώμη μου, δεν έχουμε σήμερα τόσο πλατιές επιτυχίες λαϊκής μορφής. Χάνονται τα τραγούδια διότι το μέσο προβολής είναι το Διαδίκτυο κι εκεί είναι εκατοντάδες χιλιάδες κομμάτια. Δεν προλαβαίνουν να αναδειχθούν, χάνονται. Δεν υπάρχει η αμεσότητα του ραδιοφώνου. Τα ραδιόφωνα κι αυτά δυστυχώς πλέον λειτουργούν με play list και δεν στηρίζουν τη λογική της ανάδειξης ενός τραγουδιού και κυρίως λαϊκού.

Τι ζήσατε μέσα στον κόσμο του τραγουδιού, της πίστας και της διασκέδασης που το κρατάτε ως κανόνα ζωής;

Μυήθηκα πολύ στην τελειότητα των τραγουδιών κι αυτό είναι που κράτησα. Το κληρονόμησα γιατί θήτευσα δίπλα σε ανθρώπους που είχαν την τελειομανία, όπως ο Νταλάρας, η Αλεξίου, παλιότερα ο Καζαντζίδης. Βέβαια, κάποιες φορές αυτό μπορεί να γίνει βασανιστικό γιατί οι υπόλοιποι συνεργάτες θέλουν να τελειώνουν κι εγώ νομίζω ότι είμαι στην αρχή. Ευτυχώς κράτησα και καλούς φίλους στον χώρο.

Μπορείτε να θυμηθείτε τραγούδια που σας παίδεψαν μέχρι να καταλήξετε στη μουσική;

Μου αρέσει να γράφω πρώτα μελωδίες και εκεί πάνω να γράφει ο στιχουργός. Το 60% με 70% των τραγουδιών τα έγραψα έτσι. Σε αυτά που πήρα στίχους και έγραψα δεν κουράστηκα καθόλου. Εχω μία φώτιση, αυτό το χάρισμα από τον Θεό, που όποτε πηγαίνω στο στούντιό μου για να δουλέψω, επειδή είμαι πολύ καλός στο μπουζούκι και γνωρίζω τους λαϊκούς δρόμους κι έχω πλέον μια μεγάλη εμπειρία, τα τραγούδια μου βγαίνουν σαν νεράκι.