Η ψυχολογία, τα λάθη και τα σκαμπανε-βάσματα

Δεν είναι ανεξήγητο αυτό που συμβαίνει στον Παναθηναϊκό με τα εκτός έδρας παιχνίδια του. Συμπλήρωσε μια τετράδα αγώνων φέτος μακριά από τη Λεωφόρο χωρίς να έχει γευτεί τη χαρά της νίκης. Και την πρόσθεσε στα οκτώ σερί περσινά (επτά στο πρωτάθλημα και ένα στο Κύπελλο). Γιατί δεν είναι ανεξήγητο; Γιατί όσο βελτίωση κι αν υπάρχει σε ποδοσφαιρικό επίπεδο μέσα στον αγωνιστικό χώρο, χρειάζεται χρόνος ώστε να ξεπεράσει μια ομάδα τις παθογένειες που έχουν μείνει μέσα στα αποδυτήριά της από το – όχι μακρινό – παρελθόν. Πέρυσι οι Πράσινοι ήταν μια ομάδα χωρίς ψυχολογία. Χωρίς καλό κλίμα στα αποδυτήρια. Χωρίς οι παίκτες να θέλουν τον προπονητή που είχαν.

Στο Απόστολος Νικολαΐδης οι ιαχές του κόσμου και το κλίμα που έχει δημιουργηθεί στο γήπεδο στέλνουν την ομάδα με φτερά στα πόδια στον αγωνιστικό χώρο. Η ψυχολογία παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο ποδόσφαιρο και αυτό είναι το επόμενο μεγάλο στοίχημα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ο Σέρβος έχει κερδίσει αρκετά στοιχήματα έως τώρα (ορθολογικό ποδόσφαιρο, καλό κλίμα, «ψήσιμο» του κόσμου με τη δουλειά του), αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από το κάδρο των ευθυνών μιας ήττας σαν αυτή στην Τρίπολη. Και είναι αλήθεια πως το βράδυ του Σαββάτου δεν ήταν μια καλή μέρα στη δουλειά.

Η επιμονή του στο δίδυμο Πούγγουρα – Σάρλια, ενώ ο Βέλεθ είναι πλέον έτοιμος, έφερε λάθη στην άμυνα. Ο Βιτάλ φώναζε πως θέλει φρεσκάρισμα, αλλά έμεινε ένα ημίχρονο στο γήπεδο χωρίς λόγο. Ο Παλάσιος δεν είναι σέντερ φορ, αλλά τον είδαμε ξανά στην κορυφή. Και ναι μεν έβγαλε την ασίστ στον Καρλίτος, πλην όμως δεν μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς στην επίθεση. Μια ομάδα χρειάζεται σημείο αναφοράς στην αντίπαλη περιοχή. Ο Ιωαννίδης αποτέλεσε σημείο αναφοράς όταν μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Παναθηναϊκός θα έχει κι άλλα… σκαμπανεβάσματα. Σύντομα θα πρέπει να αλλάξει το τσιπάκι των εκτός έδρας αγώνων. Διαφορετικά θα χτίζει τη μία Κυριακή και θα γκρεμίζει την επόμενη.