Κόσμημα του αθλητισμού

Η ραψωδία του Πάου Γκασόλ στα γήπεδα όλου του κόσμου, μετά 25 χρόνια έφτασε στο τέλος της με τον ισπανό αστέρα να υπογράφει το τέλος της καριέρας του όπως ήθελε.

«Να με δει η κόρη μου να παίζω και να τερματίζω την πορεία μου στα γήπεδα και όχι με πατερίτσες στο σπίτι» είχε πει όταν επέστρεψε για μια τελευταία χρονιά στην Μπαρτσελόνα.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, που ως τεχνικός της εθνικής μας ομάδας βρέθηκε πολλές φορές αντίπαλος με τον Γκασόλ, αλλά και ο Ευθύμης Ρεντζιάς που τον είχε υποδεχτεί νεαρό συμπαίκτη στη Βαρκελώνη, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 1990, μιλάνε στα «ΝΕΑ» γι’ αυτό το μπασκετικό φαινόμενο.

«Προσωπικά θα τον χαρακτήριζα κόσμημα για τον αθλητισμό γενικότερα και φυσικά για το μπάσκετ. Ο Πάου ήταν ευλογία για κάθε προπονητή, ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να κοουτσάρει», λέει ο «Δράκος» και κορυφαίος προπονητής όλων των εποχών της εθνικής μας ομάδας, Παναγιώτης Γιαννάκης που φυσικά και δεν τον εξέπληξε η πορεία του Πάου Γκασόλ:

«Απίστευτος άνθρωπος και μεγάλο ταλέντο. Από προσόντα, ήταν ένα παιδί που θα ήταν κρίμα να μην παίξει μπάσκετ και θα ήταν κρίμα και για μας, όσοι τον βλέπουμε ή παίζαμε εναντίον του. Ηταν πολύ εύκολο κάποιος να τον προσέξει και να του δώσει την ευκαιρία. Χαίρομαι που αγάπησε το άθλημα και μας πρόσφερε τόσα πολλά. Διαφήμιση για το μπάσκετ και σαν χαρακτήρας και σαν αθλητής.

Πάντα έβγαζε μια τρομερή αύρα, είχε απίστευτη ευγένεια και απόλυτο σεβασμό στους αντιπάλους του. Ηρεμη δύναμη.

Ευλογία για την ομάδα που έπαιζε, γιατί είχε όλα τα χαρακτηριστικά του ηγέτη και παράλληλα του συμπαίκτη.

Η λατρεία του για την Εθνική αξέχαστη, παίζοντας πάντα και μετά από δύσκολες σεζόν. Χαιρόσουν να τον βλέπεις πόσο αγαπούσε την Εθνική και βάζοντας τον εαυτό του πάντα κάτω από την ομάδα για να βοηθήσει» τονίζει ο Παναγιώτης Γιαννάκης και συμπληρώνει: «Αποτελούσε παράδειγμα για τους συμπαίκτες του και τους παρότρυνε να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Ο,τι καλύτερο έχει φανεί τα τελευταία χρόνια και εκ των κορυφαίων όλων των εποχών.

Η προσφορά του και η αποτελεσματικότητά του τρομερή. Εκανε τα πάντα μέσα στο γήπεδο σαν να ήταν γκαρντ. Πλαστικότητα, τρομερή πάσα και σουτ πονοκέφαλος για την άμυνα των αντιπάλων. Ηξερε να διαβάζει το γήπεδο.

Ενα θαύμα του μπάσκετ».

«Πάταγε πάντα στη γη»
Ο Ευθύμης Ρεντζιάς είχε την τύχη να τον ζήσει ως συμπαίκτη στην Μπαρτσελόνα και στη συνέχεια να τα πουν και στο ΝΒΑ και όπως λέει είναι:

«Ο,τι πιο κοντινό στον Γιάννη Αντετοκούνμπο, όσον αφορά τη συμπεριφορά του και το πόσο ταπεινός παρέμενε ακόμα και μετά τις μεγαλύτερες επιτυχίες του. Ενας άνθρωπος που πάντα πάταγε στη γη.

Πέτυχε σχεδόν τα πάντα, σε τίτλους και ατομικές διακρίσεις, έφτασε στην κορυφή του κόσμου, και την επόμενη στιγμή έβλεπες τον ίδιο απλό άνθρωπο που είχες γνωρίσει την πρώτη φορά» λέει ο βετεράνος άσος και από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού μπάσκετ που έκανε καριέρα και στην Ευρώπη φτάνοντας ως το ΝΒΑ. Οσο για τα πρώτα χρόνια στην Μπαρτσελόνα:

«Παίξαμε συμπαίκτες στη Βαρκελώνη δύο χρόνια, ουσιαστικά μαζί με τον Ναβάρο ήταν τα δύο παιδιά-ρούκι που τα έφεραν στην ομάδα καθώς η Μπαρτσελόνα πάντα θέλει να προωθεί παίκτες από την εφηβική της ομάδα στην ανδρική.

Ενα παιδί ευγενέστατο, πάντα με το χαμόγελο αλλά και δουλευταράς.

Τότε είχε μπει στην ανδρική ομάδα ως 12ος παίκτης, αλλά η φυγή του Ρόνι Σεϊκέλι και ο τραυματισμός ο δικός μου και του Ελσον, έφερε μεγάλο κενό στους ψηλούς και έτσι πήρε χρόνο συμμετοχής ο Πάου που φυσικά άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Μιλάμε για την περίοδο 1999-2000. Μην ξεχνάμε ότι τότε στην Μπαρτσελόνα είχαμε τον Αϊτο Ρενέσες έναν εκ των κορυφαίων προπονητών στην Ευρώπη, αλλά και Νο 1 δάσκαλο.Κάναμε παρέα και μάλιστα με τον Σάρας, τους είχαμε στο γκρούπ μας τόσο τον Γκασόλ όσο και τον Ναβάρο, τους προσέχαμε και βγαίναμε μαζί. Τους είχαμε λίγο υπό την προστασίας μας ως νεότερους. Είχε δείξει από το πρώτο λεπτό αυτό τον χαρακτήρα του νικητή που είχε. Μέσα στο γήπεδο μεταμορφωνόταν και τον είχε αγαπήσει και ο κόσμος από την πρώτη στιγμή. Ομως κέρδισε με το σπαθί του το χειροκρότημα.

Φοβερή ποιότητα ως άνθρωπος με αστική ευγένεια. Κρατάμε ακόμα επαφή και μάλιστα τον πήρα να του πω το “καλός πολίτης” τώρα που σταμάτησε και είχαμε μια πολύ ωραία κουβέντα».

Το μεγάλο του προσόν
«Η οικογένειά του είχε κάνει μεγάλη δουλειά και θυμάμαι όταν έφερναν τα παιδιά και πιο νεαρά στο γήπεδο και παίζαμε σουτάκια, όσο ήταν στην εφηβική ομάδα. Ο Πάου από την πρώτη στιγμή ήταν ένα παιδί που πάταγε στη γη. Εγινε ό,τι έγινε και όμως δεν ξέχασε τους φίλους του, τους συμπαίκτες του, πάντα δίπλα με το χαμόγελο στα χείλη» λέει ο Ευθύμης Ρεντζιάς και επαναλαμβάνει:

«Αυτό που θαυμάζω στον Γιάννη Αντετοκούνμπο περισσότερο και από το αγωνιστικό, είναι το πώς διαχειρίζεται το κομμάτι εκτός των γηπέδων. Ε, λοιπόν ακριβώς το ίδιο ήταν ο Πάου και αυτό ήταν το μεγάλο του προσόν.

Τους ξέρω από μικρά παιδιά και τους γονείς του και έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα τόσο του Πάου όσο και του Μαρκ».

Οσο για το τι θαύμαζε αγωνιστικά πάνω του:

«Τρομερό διάβασμα παιχνιδιού, σπάνια το βλέπεις αυτό από ψηλό. Την ίδια ώρα έμενε ταπεινός και έβαζε εαυτόν πάντα υπό της ομάδας. Επίσης πλαστικές κινήσεις, τρομερή πάσα, σουτ και φοβερή αντίληψη. Μας αφήνει τις καλύτερες αναμνήσεις. Είμαι σίγουρος όχι απλά ότι θα μείνει στο μπάσκετ αλλά ότι σε 1-2 χρόνια θα είναι γενικός διευθυντής σε κάποια ομάδα στο ΝΒΑ».