Πότε άρχισε να μην αρέσει ο Γιάννης Αντετοκούνμπο

Από τον Ιούνιο του 2013 που ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πήρε μεταγραφή για τους Μιλγουόκι Μπακς έγινε ο «Γιάννης της καρδιάς μας». Απολύτως δικαιολογημένα. Ενα παιδί μεταναστών, που μέχρι τότε, μέχρι τα 19 του χρόνια δηλαδή, ήταν σαν να μην υπήρχε. Χωρίς επίσημα έγγραφα, ούτε Ελληνας ούτε Νιγηριανός όπως οι γονείς του, που μοιράζονταν με τον αδελφό του το μοναδικό ζευγάρι παπούτσια μπάσκετ. Ενα παιδί που από το περιθώριο της μικρής μας πόλης βρέθηκε, με μοναδικό «διαβατήριο» τις ικανότητές του, στο κέντρο του κόσμου.

Σε αυτό το διάστημα ο Γιάννης δεν έμεινε ως ένας ακόμη μπασκετμπολίστας του ΝΒΑ αλλά εξελίχθηκε σε σούπερ σταρ του πιο δημοφιλούς ίσως πρωταθλήματος στον κόσμο. Γνωστά αυτά. Και για την Ελλάδα έγινε ένα απόλυτα θετικό σύμβολο γιατί, κατά γενική ομολογία, «δεν πήραν τα μυαλά του αέρα». Τι σημαίνει αυτό για τον μέσο Ελληνα; Οτι δεν μεγαλοπιάστηκε. Μόνο που τα όρια αυτής της έννοιας είναι αρκετά ελαστικά. Θα σου δείξουν ας πούμε, σε αντιδιαστολή, τον Στέφανο Τσιτσιπά «…που θέλει Χάροντς στην Αθήνα και πάει στο Ντουμπάι». Ενώ ο Γιάννης και τ’ αδέλφια του βοηθάνε τους πυρόπληκτους και πάντα επιστρέφουν στα Σεπόλια.

Αυτή η εικόνα λοιπόν άρχισε να θολώνει εδώ και λίγες μέρες από τότε δηλαδή που έγινε γνωστό ότι αγόρασε δύο πολυτελείς κατοικίες στο συγκρότημα Costa Navarino στη Μεσσηνία που, εκτός όλων των άλλων, θεωρείται ότι παρέχει τις ιδανικές συνθήκες για προετοιμασία αθλητών. Τα σχόλια στο Διαδίκτυο από τους «όλοι έχουν μία γνώμη» (έτσι όπως το έχει περιγράψει ο Κλιντ Ινστγουντ) ήταν ενδεικτικά. «Πάει κι αυτός, χάλασε;», «Αυτός ήταν ο σεμνός και ταπεινός;», «Κρίμα και πάλι κρίμα».

Τι φαντάζονται δηλαδή όσοι σχολιάζουν έτσι – και δεν είναι λίγοι. Οτι ο Γιάννης και τ’ αδέλφια του, όταν δεν έχουν υποχρεώσεις στο ΝΒΑ, πουλάνε ακόμη cd στον δρόμο; Τους συγχωρούν ότι έχει ο καθένας τα δικά του παπούτσια ή τους θέλουν να μοιράζονται ακόμη το ένα και μοναδικό; Ή πιστεύουν ότι εκεί, στην Αμερική, κυκλοφορεί με ένα ξεχαρβαλωμένο ποδήλατο;

Ο λαϊκισμός, ακόμη και στην ποπ κουλτούρα στην οποία υπάγονται τα είδωλα τύπου Αντετοκούνμπο, θέλει τους σταρ να τους έχει του χεριού του. Δεν τους «επιτρέπει» να αλλάξουν βιοτικό επίπεδο. Χαίρεται για τις επιτυχίες του Γιάννη αλλά ξεχνά ότι αυτές μεταφράζονται στα 228 εκατ. που πήρε πέρυσι όταν ανανέωσε για άλλα πέντε χρόνια το συμβόλαιό του στους Μιλγουόκι Μπακς. Και αυτά τα χρήματα μπορεί να τα κάνει ό,τι γουστάρει. Και τι πιο υγιές για ένα παιδί μεταναστών να γουστάρει να μηδενίσει την απόσταση από το ασφυκτικό διαμέρισμα στα Σεπόλια στις πολυτελείς κατοικίες του Costa Navarino;

Η μάσκα

Στην αρχή μας σόκαρε. Η πρώτη εμφάνιση της Ιωάννας Παλιοσπύρου στο δικαστήριο πριν από τρεις εβδομάδες, με αυτήν τη μάσκα – τόσο κόντρα όχι μόνο στην ινσταγκραμική προηγούμενη εικόνα της αλλά και στον σύγχρονο πολιτισμό αφού πυροδοτεί άλλους συνειρμούς – προκάλεσε ένα σφίξιμο στο στομάχι που άργησε να περάσει. Εχω την εντύπωση ότι, δυστυχώς, αρχίσαμε σιγά σιγά να τη συνηθίζουμε.

Ακουγα χθες τους γιατρούς της να αναφέρουν στις καταθέσεις τους ότι στα σημεία που έπεσε το βιτριόλι στο σώμα της αναπτύχθηκαν θερμοκρασίες πάνω από 440 βαθμούς και το εσώρουχό της, μισή ώρα μετά την επίθεση, συνέχιζε να λιώνει. Και μου φαίνεται σαν να ξεχνάμε ότι αυτά αναφέρονται σε έναν άνθρωπο, ότι η μάσκα της Ιωάννας που μας σοκάρει κρύβει μια εικόνα που δεν θα αντέχαμε να αντικρύσουμε ενώ αυτό το ηρωικό κορίτσι είναι υποχρεωμένο να αντικρύζει κάθε μέρα. Τι μπορεί άραγε να συγκριθεί με μια τόσο σκληρή και δια βίου τιμωρία για κάτι που δεν έκανε;