Αναζητούνται εκπλήξεις και συγκινήσεις…

Πέρυσι τέτοιες μέρες είχα γράψει εδώ ένα κομμάτι στο οποίο προέβλεπα ότι τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα θα κριθούν από την αντοχή των ομάδων, περισσότερο και από την ποιότητά τους. Επεσήμανα ότι δύσκολα οι ομάδες που έχουν κερδίσει το πρωτάθλημα το 2020 θα το πανηγυρίσουν και το 2021 γιατί η κούραση των ποδοσφαιριστών από την παράταση της σεζόν ήταν μεγάλη και ο κορωνοϊός δημιουργούσε νέες και εφιαλτικές πραγματικότητες. Κάπως έτσι έγινε τελικά, αλλά δεν ήταν και καμιά πρόβλεψη δύσκολη: αρκούσε να έβλεπε κανείς τι συνέβαινε σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ελάχιστες
Τον περασμένο Μάιο, καθώς η σεζόν 2020-21 ολοκληρωνόταν, έβλεπες ότι οι πρωταθλήτριες που στην Ευρώπη διατήρησαν τον τίτλο που κέρδισαν ένα χρόνο πριν ήταν ελάχιστες. Το κατάφερε η Μπάγερν Μονάχου – μόνιμη πρωταθλήτρια Γερμανίας. Ο Ολυμπιακός που πέρυσι δεν είχε καμία σχέση με τις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες. Η Γιουνγκ Μπόις που τα τελευταία χρόνια στην Ελβετία έχει δημιουργήσει την ηγεμονία της όπως και η Σάλτσμπουργκ στην Αυστρία και η Ζενίθ στη Ρωσία. Αλλά οι διάσημες ομάδες που απέτυχαν να υπερασπιστούν τον τίτλο τους ήταν πολλές. Η Λίβερπουλ δεν ήταν στη Πρέμιερ Λιγκ ούτε δεύτερη. Η Ρεάλ Μαδρίτης έμεινε με άδεια χέρια παρά την κρίση της Μπαρτσελόνα. Τα εκατομμύρια που έχουν ξοδευτεί για ποδοσφαιριστές δεν έφταναν στην Παρί Σεν Ζερμέν. Η Γιουβέντους έχασε τον τίτλο μετά από εννέα ολόκληρα χρόνια! Στην Πορτογαλία δεν πανηγύρισε ούτε η Μπενφίκα ούτε η Πόρτο, που παρέδωσε το στέμμα της. Η Σέλτικ στη Σκωτία επίσης γνώρισε ένα εκθρονισμό που την κλόνισε, ενώ και στην Τουρκία η Μπασακσεχίρ, δεν κατάφερε να υπερασπιστεί τα πρωτεία της καταλήγοντας πολύ μακριά από τις πρώτες θέσεις. Τουλάχιστον η Σαχτάρ στην Ουκρανία μπορεί να μην κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα μετά από τέσσερις σερί κατακτήσεις, αλλά ήταν δεύτερη. Μόνο που ενώ είχαμε νέες πρωταθλήτριες δεν είχαμε εκπλήξεις.

Τίτλος
Πέρυσι στην Αγγλία το πρωτάθλημα το πήρε η Μάντσεστερ Σίτι, στην Ισπανία η Ατλέτικο Μαδρίτης, στην Ιταλία η Ιντερ, που είχε ξοδέψει εκατομμύρια. Στην Ουκρανία τον τίτλο τον πανηγύρισε η Ντιναμό Κιέβου, στη Σκωτία η Ρέιτζερς, στην Πορτογαλία η Σπόρτινγκ Λισαβόνας και στην Τουρκία η Μπεσίκτας: όλες είχαν χρόνια να τα καταφέρουν αλλά πρωταθλήματα έχουν πάρει πολλά. Σούπερ έκπληξη έγινε στη Γαλλία: πρωταθλήτρια βγήκε η Λιλ. Αλλά αφού το έχασε η Παρί θα μπορούσε να  κερδίσει το πρωτάθλημα οποιαδήποτε ομάδα. Ακόμα και τη χρονιά του κορωνοϊού, μολονότι είδαμε τις πρωταθλήτριες της προηγούμενης χρονιάς να υποφέρουν εκπλήξεις δεν υπήρξαν. Εκπληξη θα ήταν να κερδίσει το πρωτάθλημα Ιταλίας η Αταλάντα, που κάτι χρόνια τώρα το παλεύει. Να βγει πρωταθλήτρια Πορτογαλίας η Μπράγκα. Να κερδίσει στη Σκωτία η Αμπερντίν και στην Τουρκία η Τραμπζονσπόρ. Αναφέρομαι σε ομάδες που έκαναν καλά πρωταθλήματα. Αλλά δεν άντεξαν.

Τέσσερις
Γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να υπάρξουν εκπλήξεις – ειδικά στα μεγάλα πρωταθλήματα. Αυτό που ονομάζουμε «πρωταθλητισμός» παντού είναι υπόθεση τριών – τεσσάρων ομάδων: το να βρεις μάλιστα πρωτάθλημα να το διεκδικούν πραγματικά τέσσερις είναι σπάνιο. Ακόμα και στην Αγγλία, που στα χαρτιά οι διεκδικητές είναι πολλοί, στην πραγματικότητα η διεκδίκηση του πρωταθλήματος τα τελευταία χρόνια είναι μόνιμη δουλειά μόνο για τη Σίτι του Γκουαρντιόλα: περιστασιακά βρίσκεται κάποιος αντίπαλός της. Αλλά ακόμα κι όσοι έχουν δει πρόσφατα το θαύμα της Λέστερ σε άλλο θαύμα δεν πιστεύουν. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα για να γίνει αυτό που θέλω να πω κατανοητό: την εφετινή περίπτωση της Μπράιτον.

Μπράιτον
Τι είναι η Μπράιτον; Φανταστείτε μια ομάδα που πριν από δέκα χρόνια ήταν στην Γ’ Εθνική. Μια ομάδα που ιδρύθηκε πριν από 120 χρόνια και δεν έχει κερδίσει ποτέ τίποτα, εκτός από ένα τρόπαιο που ισοδυναμεί με το σημερινό βρετανικό Σούπερ Καπ (το Community Shield): ο μοναδικός της τίτλος κατακτήθηκε το 1910. Αυτή η ομάδα την περασμένη Δευτέρα μπορούσε να ανεβεί στην πρώτη θέση της Πρέμιερ Λιγκ – και να είναι εκεί μόνη. Στο πρωτάθλημα των πλουσιότερων ομάδων στην Ευρώπη η Μπράιτον που δεν τερμάτισε ποτέ στις πέντε πρώτες θέσεις, παραλίγο να τους έβλεπε όλους από ψηλά μολονότι προέρχεται από μια σεζόν που το μόνο που πέτυχε ήταν μια απλή σωτηρία: δεν τα κατάφερε γιατί υποχρεώθηκε σε μια ισοπαλία από την Κρίσταλ Πάλας αλλά κι ότι έφτασε ενενήντα λεπτά από την κορυφή δεν είναι και λίγο! Κι όμως τα κατορθώματά της δεν συγκινούν σχεδόν κανένα. Στην Αγγλία ασχολούνται όλοι με το γιατί στο ματς Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Αστον Βίλα (0-1) δεν χτύπησε το πέναλτι των Κόκκινων Διαβόλων στις καθυστερήσεις ο Ρονάλντο, αλλά και με τη νίκη του Γκουαρντιόλα επί του Τούχελ στο Τσέλσι – Μάντσεστερ Σίτι (0-1). Στη χώρα των εκπλήξεων η εκπληκτική Μπράιτον δεν συγκινεί. Ολοι προεξοφλούν ότι θα ξεφουσκώσει και κανείς δεν θα θυμάται τον δίμηνο πρωταθλητισμό της.

Πότερ
Δεν έχει πρωταγωνιστές η Μπράιτον; Φυσικά και έχει. Από τον πάγκο την οδηγεί ο Γκράχαμ Πότερ, ένας μάλλον ασήμαντος πρώην ποδοσφαιριστής της Β’ Εθνικής, με μια πολύ σύντομη καριέρα στην ελίτ: οκτώ παιχνίδια συνολικά με τη φανέλα της Σαουθάμπτον στην Πρέμιερ. Αποφοίτησε με πτυχίο στις κοινωνικές επιστήμες, άρχισε να εργάζεται ως επικεφαλής ανάπτυξης της ποδοσφαιρικής ομάδας στο Πανεπιστήμιο του Χαλ και μπήκε γρήγορα στην ομοσπονδία για να δουλέψει στο τιμ της εθνικής σχολικής (!) ομάδας της Αγγλίας. Αλλά ήθελε να γίνει κανονικός προπονητής κι αρκούσε  ένα τηλεφώνημα από τη Σουηδία: τον κάλεσαν να προπονήσει την Εστερσουντ και ο Πότερ είπε ναι. Εφυγε, δούλεψε, πέτυχε. Οδήγησε τον σύλλογο για πρώτη φορά στην ιστορία του στην πρώτη Εθνική, στη συνέχεια στην κατάκτηση του  Κυπέλλου Σουηδίας και ως εκ τούτου στα προκριματικά του Europa League, (όπου απέκλεισε τον ΠΑΟΚ) για να βρεθεί στη συνέχεια στους ομίλους και να αποκλειστεί στους «32» από την Αρσεναλ. Γύρισε στο νησί, δούλεψε με επιτυχία στη Σουόνσι, έφτασε στην Μπράιτον. Κάποτε θα ήταν το πρόσωπο της ημέρας στην Αγγλία: σήμερα τον κοιτάζουν με περιέργεια. Και μοιάζουν να πιστεύουν ότι η παρουσία της Μπράιτον στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας της Πρέμιερ Λιγκ είναι κάτι σαν τυπογραφικό λάθος.

Τραγούδι
Αν ούτε οι Αγγλοι δεν πιστεύουν πως υπάρχουν περιθώρια για εκπλήξεις, ας συνηθίσουμε στην ιδέα ότι πλέον τέτοιες δεν υπάρχουν. Θυμάμαι ένα παλιό τραγούδι των αδερφών Κατσιμίχα που έλεγε πως «από όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει, είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω». Αν αναφερόταν στην απουσία κάθε πιθανότητας έκπληξης θα μπορούσε να πει κανείς ότι γράφτηκε για το μοντέρνο ευρωπαϊκό μας ποδόσφαιρο…