Αδιέξοδα στο τετράγωνο

Τα γεγονότα στα ΕΠΑΛ Σταυρούπολης, για τα οποία λέγαμε και χθες, οδηγούν σε κάποια, δυστυχώς, πολύ απαισιόδοξα συμπεράσματα:

• Στα σχολεία της δυτικής Θεσσαλονίκης φοιτούν κυρίως παιδιά μεταναστών ή ομογενών από την πρώην ΕΣΣΔ. Στα σχολεία των περιοχών αυτών κοινωνικοποιούνται στα γήπεδα και στις συμμορίες παρά στην εκπαιδευτική διαδικασία. Μαχαίρια και αεροβόλα, φωτοβολίδες, σιδηρογροθιές είναι τα συνήθη εργαλεία στις συγκρούσεις των γηπέδων – εκεί όπου κυρίως διαμορφώνονται ομάδες χουλιγκάνων. Ο ρατσισμός ταυτίζεται με την κατανόηση του κόσμου ήδη από το σπίτι.
• Σε λαϊκά σχολεία λαϊκών περιοχών, η γνώση δεν παίζει κανένα ρόλο. Και στα επαγγελματικά λύκεια, τα παιδιά ενδιαφέρονται για το χαρτί. Το σχολείο εκεί μοιάζει σαν ένας χώρος όπου παρκάρονται παιδιά και έφηβοι, πριν από το επόμενο βήμα τους στη ζωή – δίχως μεγάλες ελπίδες διαφυγής από περιβάλλοντα αβεβαιότητας.
• Σε τέτοιους χώρους είναι προφανές ότι οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή ψαρεύουν ευκολότερα.
• Οι αριστεροί και αριστεριστές φοιτητές ή οι αντιεξουσιαστές με το αντιφασιστικό φρόνημα που συγκρούονται έξω από αυτά τα σχολεία ουσιαστικά επιβεβαιώνουν τη δική τους ιδεολογική ανωτερότητα και ζυμώνονται σε συνθήκες κοινωνικής σύγκρουσης – γεγονός που τους επιτρέπει να αυτοπροσδιορίζονται αυτάρεσκα ως επαναστάτες τις καταλήψεις και στους αγώνες κατά της ταξικής εκπαίδευσης. Αδιέξοδο στο τετράγωνο.