Εκπαιδευτικοί χωρίς εκπαίδευση

Εδώ και πολύ καιρό, η ΟΛΜΕ έχει εξελίξει τον παλαιό συνδικαλιστικό ρόλο της. Συνεχίζει να υποστηρίζει «κεκτημένα», την αδράνεια δηλαδή, αλλά το κάνει με έμφαση σε μια εχθροπαθή ρητορική. Γνωρίζουν ότι τα «κεκτημένα» τους ισοδυναμούν με τη μαλθακότητα, με το σχολείο της ήσσονος προσπάθειας και της παπαγαλίας που πατώνει στo διεθνές πρόγραμμα Pisa. Και τα υπερασπίζουν κόντρα σε κάθε κοινωνική εξέλιξη. Ζητούν διορισμούς, υλικοτεχνικές βελτιώσεις, μικρότερα τμήματα, που σημαίνουν νέες διεκδικήσεις για διορισμούς, χρηματικές απολαβές και να μη δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Η Ελλάδα χρεοκόπησε, μπήκε σε μνημόνια, εξαναγκάστηκε σε μεταρρυθμίσεις, μπήκαμε σε μια πανδημία που συνεχίζεται, αλλά για τον συνδικαλισμό της ΟΛΜΕ οι κοινωνικές εξελίξεις ήταν πάντα αφορμή για διεκδικήσεις. Διατυπώνονται συνεχώς αιτήματα που δεν προτείνουν τίποτα για το σχολείο – κι ας γνωρίζουμε όλοι καλά ότι έτσι αυξάνεται το χάσμα εκείνων που μπορούν να παρακάμψουν τη δημόσια εκπαίδευση με εκείνους που δεν μπορούν, αυξάνεται δηλαδή ο ταξικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης τον οποίο οι συνδικαλιστές υποδύονται ότι καταγγέλλουν.

Ως γνωστόν, όπως κάθε χρόνο, με τη συμπαράσταση κάθε είδους Αριστεράς, πολλά σχολεία καταλαμβάνονται από μαθητές για ασήμαντους λόγους. Μένουν κλειστά μερικές ημέρες, οι περισσότεροι μαθητές απομακρύνονται αλλά όσοι μένουν μέσα «ριζοσπαστικοποιούνται» για να πάνε έτοιμοι στις φοιτητικές παρατάξεις που τους περιμένουν. Υστερα ξανανοίγουν, έχουν χαθεί μερικών ημερών μαθήματα, αλλά ποιος νοιάζεται; Με τις καταλήψεις δεν τα βάζει κανείς γιατί θα βρει τον μπελά του, ούτε το κράτος για να μην του χρεώσουν αστυνομικό χαρακτήρα. Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, το υπουργείο Παιδείας πρωτοτύπησε. Προσπαθεί να μη χαθούν μαθήματα και, υλοποιώντας την εμπειρία της πανδημίας, δίνει γραμμή για τηλεκπαίδευση όσο το σχολείο είναι κατειλημμένο.

Εκεί έρχονται οι συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ οι οποίοι αρνούνται την τηλεκπαίδευση και κηρύσσουν «απεργία-αποχή» επειδή το υπουργείο επιχειρεί «να μετατρέψει τους εκπαιδευτικούς και τους Συλλόγους Διδασκόντων σε όργανα καταστολής και να στήσει καταδοτικό μηχανισμό στα σχολεία». Η ΟΛΜΕ διεκδικεί την αντικατάσταση ενός σχολείου που λειτουργεί σε ένα περίπου σχολείο, όπου κυριαρχεί η συνθήκη του μπάχαλου. Στο οποίο ανθεί ο εκπαιδευτικός συνδικαλισμός.

Ο οποίος, άλλωστε, έχει κηρύξει επ’ αόριστον «απεργία-αποχή» (μαζί με τη ΔΟΕ) και από την αξιολόγηση, που εισήχθη (σε μια απαλή εκδοχή) από το κράτος. Στην ουσία, δηλαδή, κηρύσσει αυτό που λέμε «λευκή απεργία» από τους τύπους και την ουσία της διαδικασίας αξιολόγησης, με προσχηματικούς λόγους για το ωράριο, τις υπερωρίες και κάτι άλλες τυπικούρες. Και ριζοσπάστες, και γραφειοκράτες.

Το υπουργείο Παιδείας επέλεξε να προσφύγει δικαστικά και κατά αυτής της απεργίας, η οποία χθες το βράδυ κρίθηκε παράνομη. Διαβάζω ήδη την αριστερή αντιπολίτευση να καταφέρεται κατά του υπουργείου το οποίο, δήθεν, καταφέρεται κατά των εκπαιδευτικών – ενώ καταφέρεται κατά των ανάξιων εκπροσώπων τους. Αυτών που καταρρακώνουν την έννοια του δασκάλου, αρνούμενοι το αυτονόητο: ότι από τον ρόλο τους δεν πηγάζουν μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Και ότι η παρακίνηση σε μπάχαλο στα σχολεία ευνοεί τη στασιμότητα και τη διαιώνιση της κρίσης στο δημόσιο σχολείο. Βρίσκεται, δηλαδή, απέναντι στο δημόσιο συμφέρον.

Για να μην έχουμε λοιπόν καμιά παρεξήγηση. Πέρα από την επαναστατική ορολογία του εκπαιδευτικού συνδικαλισμού, οι πρακτικές του οδηγούν σε ένα αντιδημοκρατικό και βαθιά ταξικό κατ’ επίφαση σχολείο του λειτουργικού αναλφαβητισμού. Αλλά και στην απαξίωση του κύρους του εκπαιδευτικού.