Ολα της κάλπης δύσκολα

Ολα της κάλπης δύσκολα

Καλό νέο είναι ότι ορίστηκε – επιτέλους – η ημερομηνία των εσωκομματικών εκλογών στο ΚΙΝΑΛ για την ανάδειξη νέας ηγεσίας, όμως «όλα του γάμου δύσκολα…». Πληροφορούμαι λοιπόν ότι στην επιτροπή που έχει αναλάβει τα διαδικαστικά προκειμένου να πραγματοποιηθεί η διπλή εκλογή (πρώτος και δεύτερος γύρος) έπεσε αρκετό «ξύλο», σχετικά με μερικά κεφαλαιώδους σημασίας για εκείνους ζητήματα – για τον πολύ κόσμο, a piece of cake, όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο με εκείνη την οξφορδιανή προφορά που τρελαίνει κόσμο.

Ξεκινώ από το οικονομικό σκέλος της συμμετοχής σε αυτήν τη σοβαρή διαδικασία: η πρόταση της πλευράς της προέδρου Φώφης, την οποία εμφάνισε ο γνωστός Χρήστος Πρωτόπαπας, ήταν 3 ευρώ για κάθε συμμετοχή – ήτοι, 6 ευρώ για όποιον επιθυμεί να ψηφίσει δύο φορές. Οι υπόλοιποι το βρήκαν εντυπωσιακά υψηλό το κόστος σε καιρούς κρίσης, έγινε ολόκληρη συζήτηση, τελικά συμβιβάστηκαν με το 3+1 – ήτοι, 3 ευρώ για να ψηφίσει κάποιος στον πρώτο γύρο και, εφόσον υπάρξει και δεύτερος γύρος, που θα υπάρξει, να καταβάλει 1 ευρώ για να ψηφίσει εκ νέου.

Η δικαιολογία είναι ότι το όλο έργο κοστίζει πολλά για τα γλίσχρα οικονομικά του ΚΙΝΑΛ, και μπορεί να το δεχθώ, διότι θα αγοραστούν περί τα 1.200 τάμπλετ (αλήθεια, γιατί δεν τα νοικιάζουν;) και μαζί με το κόστος της ψηφοφορίας για τα 100.000-120.000 άτομα (που αναμένεται ότι θα μετάσχουν) ανεβαίνει αρκετά.

Σημειωτέον ότι στην προηγούμενη εκλογή για την ανάδειξη της προέδρου Φώφης, που το κόστος της συμμετοχής των ψηφοφόρων ήταν 3 ευρώ, η όλη διαδικασία κόστισε κάτι παραπάνω από 400.000 ευρώ, τα οποία υπερκάλυψε η συμμετοχή…

Ολα της κάλπης δύσκολα II

Το δεύτερο πρόβλημα που ανέκυψε ήταν αυτό με τις από το καταστατικό απαιτούμενες υπογραφές για να μετάσχει κανείς στην ψηφοφορία. 5.000 τον αριθμό είναι, και πρέπει να προέρχονται εκ του μητρώου. Επ’ αυτού επιμένει η πλευρά της προέδρου Φώφης και έχει τους λόγους της. Οπως εκτιμούν οι ανθυποψήφιοί της, το περιβάλλον της επιδιώκει να αφήσει εκτός ψηφοφορίας τον «ασθενέστερο» σε αυτό το πεδίο ανθυποψήφιο Χάρη Καστανίδη, εκτιμώντας προφανώς ότι οι ψήφοι του θα απορροφηθούν από τη νυν πρόεδρο.

Οι υπόλοιποι όμως επιμένουν να μην ισχύσει ο όρος για υπογραφές από το μητρώο των μελών, διότι το μητρώο τελεί υπό αμφισβήτηση λόγω του τρόπου που έχει συγκροτηθεί. Η αλήθεια είναι ότι θέλουν, τουλάχιστον οι κ.κ. Ανδρουλάκης και Λοβέρδος, τη συμμετοχή του κ. Καστανίδη, αλλά για αντίθετο λόγο: θεωρούν ότι απευθύνεται στην ίδια δεξαμενή ψήφων με την κυρία Γεννηματά.

Θα λυθεί το θέμα, καθώς τελεί επί του παρόντος σε εκκρεμότητα – νομίζω ευνοϊκά για τον κ. Καστανίδη.

Εκείνο που δεν βλέπω να λύνεται είναι το θέμα των νομαρχιακών εκλογικών επιτροπών, όπου η πρόταση της πλευράς της προέδρου είναι να χρησιμοποιηθούν οι διορισμένες διοικήσεις των νομαρχιακών. Οι άλλοι διατυπώνουν αμφισβητήσεις περί της αμεροληψίας τους και, τούτου δοθέντος, διαβλέπω ότι θα προκληθεί μια μικρή αναταραχή…

Αυτά, επί του παρόντος. Μόλις έχω κάτι άλλο, θα ενημερώσω αμέσως για να μην υπάρχουν κενά…

Παραγωγή αγραμμάτων

Είδα δυο τρία βίντεο στην τηλεόραση από τα χθεσινά επεισόδια στη Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης. Φοιτητές και άλλοι… λιγότερο φοιτητές διαδήλωναν μπροστά στο υπό κατάληψη κτίριο του ΕΠΑΛ Σταυρούπολης. Ξαφνικά, με καταδρομικό τρόπο και κινήσεις που θύμιζαν κομάντο, από το υπό κατάληψη κτίριο βγήκαν καμιά 30αριά κουκουλοφόροι, οι οποίοι επιτέθηκαν στους διαδηλωτές με καδρόνια, πέτρες, σουγιάδες και φωτοβολίδες. Αποτέλεσμα; Για λίγα λεπτά να μεταβληθούν οι γύρω δρόμοι σε πεδίο μάχης, με κραυγές, ουρλιαχτά, ύβρεις και ξύλο ανελέητο.

Μαθητές ήταν αυτοί; Και αν ήταν μαθητές, τι διάολο γίνεται μέσα στις καταλήψεις; Επίσης, αν υπάρχει νομοθεσία η οποία επιτρέπει την παρέμβαση της Αστυνομίας στα πανεπιστήμια, είναι δυνατόν να μην υπάρχει κάτι ανάλογο για τα υπό κατάληψη σχολικά κτίρια; Και πώς, επίσης, είναι δυνατόν να είμαστε στην αρχή της σχολικής χρονιάς και να καταλαμβάνονται σχολικές μονάδες από κάποια άτομα που προφανέστατα δεν είναι μαθητές (αν κρίνω από τον «εξοπλισμό» αλλά και την «επιχειρησιακή» δεινότητα που επέδειξαν χθες); Συμπέρασμα, δεν υπάρχει σωτηρία γι’ αυτή τη χώρα. Σε βιοτεχνία παραγωγής αγραμμάτων έχει εξελιχθεί το εκπαιδευτικό της σύστημα…

Το παράδειγμα

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα. Προ ημερών, έβλεπα στην τηλεόραση, νωρίς το απόγευμα ήταν, μια εκπομπή στην οποία διαγωνίζονταν δύο ομάδες. Πέντε φοιτητές από τη μια ομάδα και πέντε φοιτητές από την άλλη. Επρεπε να απαντήσουν σε διάφορες ερωτήσεις – οι ερωτήσεις ετίθεντο, οι απαντήσεις όμως ήταν για τα «πανηγύρια», μνημεία αγραμματοσύνης – για να κερδίσουν κάποιο χρηματικό έπαθλο. Το αποκορύφωμα ήταν όταν τους ζητήθηκε να γράψουν την ορθογραφία της λέξης «ετυμηγορία». Παρακάμπτω εντελώς το εξοργιστικό, ότι, αν και ρωτήθηκαν, ουδείς γνώριζε τη σωστή σημασία της λέξης. Στέκομαι στο γεγονός ότι ο αρχηγός της ομάδας την έγραψε «ετοιμυγορία»!! Μια συμπαίκτριά του τη διόρθωσε σε «ετοιμμυγορία», ένας τρίτος τής πρόσθεσε δύο «ρ», την έκανε δηλαδή «ετημυγορρία», και κάπου εκεί έκλεισα την τηλεόραση για να μην τη σπάσω. Φοιτητές όλοι αυτοί, επαναλαμβάνω. Που προήλθαν από δωδεκαετή υποχρεωτική φοίτηση στην Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Και κάποιοι τα δίδαξαν, υποτίθεται, αυτά τα παιδιά.

Ποιο κόμμα και ποιος πολιτικός μπορεί να είναι περήφανοι γι’ αυτή την κατάντια του εκπαιδευτικού μας συστήματος; αναρωτιέμαι…

Ερμηνείες και αλήθειες

Πολλοί συνάδελφοί μας έσπευσαν να ερμηνεύσουν το ύφος (όσο να πεις, μια οργή την απέπνεε) και το περιεχόμενο της συνέντευξης του προέδρου Αντώνη (Σαμαρά) σε εμάς εδώ, στα ΝΕΑ», ως αποτέλεσμα της βαριάς ενόχλησης του πρώην πρωθυπουργού με τον πρόεδρο Κυριάκο (Μητσοτάκη) εξαιτίας του γεγονότος ότι όχι μόνο δεν τον έχει συναντήσει τους τελευταίους (πολλούς) μήνες, αλλά δεν μπαίνει στον κόπο ούτε και να του τηλεφωνήσει (μια στο τόσο). Οση αλήθεια υπάρχει σε αυτό, που όντως συμβαίνει, άλλη τόση υπάρχει και σε κάτι άλλο, που ενδεχομένως εξισορροπεί το προηγούμενο: ότι ο διευθυντής του γραφείου Μητσοτάκη, ο Γρηγόρης Δημητριάδης, συναντά τακτικότατα τον πρόεδρο Αντώνη, συζητούν επί όλων των τρεχόντων θεμάτων και εν συνεχεία, προφανώς, τα μεταφέρει στον «προϊστάμενό» του, πρόεδρο Κυριάκο.

Υπάρχει, δηλαδή, έμμεση επαφή των δύο. Και αν έλειπε και το… «αντι-news», θα πρόσθετα, θα ήταν και άμεση. Αλλά πώς να θυσιάσει ο πρόεδρος Αντώνης τους φίλους του, που κάθε τρεις και λίγο τού απαλύνουν τον καημό;

Ο άνθρωπος της χρονιάς

Ποιος να μας το ‘λεγε ότι ο Ελληνας θα εξοικειωνόταν τόσο πολύ με την ψηφιακή τεχνολογία, που θα έκανε σχεδόν όλες του τις δουλειές, και κυρίως αυτές που τον έφεραν σε επαφή με το τέρας της γραφειοκρατίας, μέσα από έναν υπολογιστή.

Κι όμως συνέβη, και συμβαίνει. Βοήθησε βέβαια και η καραντίνα από τον κορωνοϊό, αλλά και τα μέτρα προστασίας από τον ίδιο τον Covid-19, και φτάσαμε να μετράμε με εκατοντάδες εκατομμύρια τον αριθμό των συναλλαγών με το Δημόσιο – εκεί που κάποτε αυτά που αριθμούσαμε ήταν οι ατελείωτες ουρές και τα εκατομμύρια των χαμένων εργατοωρών. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε ο «υπεύθυνος» γι’ αυτό, ήτοι ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκος Πιερρακάκης, από τις 8,8 εκατομμύρια ψηφιακές συναλλαγές που είχε συνολικά η χώρα το 2018, φέτος μέσα στο πρώτο εξάμηνο έχουν πραγματοποιηθεί 150 εκατομμύρια ψηφιακές συναλλαγές, αριθμός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στο τέλος του χρόνου θα έχουν ανέλθει στα 300 εκατομμύρια, ενδεχομένως και περισσότερο.

Για τον λόγο αυτό, τη συμβολή του δηλαδή στον ψηφιακό μετασχηματισμό της χώρας, το παλικάρι τιμήθηκε κατά την τελετή απονομής των IMPACT BITE Awards 2021, ενός θεσμού επιβράβευσης της τεχνολογικής καινοτομίας στην Ελλάδα, με το τιμητικό βραβείο (του ανθρώπου) της χρονιάς.

Καλή συνέχεια να ευχηθούμε, γιατί όσο πιο καλή είναι (η συνέχεια), τόσο λιγότερη η ταλαιπωρία για όλους μας…

Ο… νονός «δαίμων»

Κάποτε υπήρχε ο «δαίμων του τυπογραφείου». Μετά μας προέκυψε ο «δαίμων της φωτοσύνθεσης». Επειτα εμφανίστηκε ο «δαίμων του autocorrect»! Και κάπως έτσι, στο προχθεσινό μας φύλλο, η φίλη μου η Συλβάνα Ράπτη, με την οποία είχαμε μια κοινή πορεία πολλών ετών, από Συλβάνα που έγραφα εγώ, προέκυψε στο έντυπο… Σουλτάνα, σύζυγος Γιάννη Δατσέρη!

Εντάξει, το ξέραμε ότι ο Δατσέρης την έχει… σουλτάνα στην καρδιά του, εδώ και δεκαετίες, τη Συλβάνα μας, αλλά όχι ότι τη βάφτισε κιόλας!