NON PAPER

Ποιος εμφύλιος;

Φωνές, κραυγές, ψίθυροι, ύβρεις και προβοκάτσιες. Λάσπη στους ανεμιστήρες των κομμάτων, ψέματα και άλλα ψέματα, συκοφαντίες, το δόγμα «Πες, πες όλο και κάτι θα μείνει» στα καλύτερά του. Διαδικτυακό μίσος και σοσιαλμιντιακός αλληλοσπαραγμός. Ή εμείς ή αυτοί και όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας δεν είναι, απλά, εχθρός δικός μας αλλά εχθρός του κόσμου ολόκληρου. Εσύ μπορείς να λες τη γνώμη σου αλλά εγώ δεν μπορώ να λέω τη δική μου και τ’ ανάποδο. Αντιεμβολιαστές και αντιεξουσιαστές, φρικιά και «νοικοκυραίοι», άριστοι κι αχάριστοι, ο ηλίθιος κι ο πανηλίθιος. Και δεν θυμάμαι ποιος έχει πει ότι οι φασίστες του μέλλοντος θα λέγονται αντιφασίστες. Α ναι, ο Τσόρτσιλ.

«Πυρκαγιά, πυρκαγιά, στο μυαλό μου πυρκαγιά» που λέει κι ο Σαββόπουλος. Και συνεχίζω εγώ «…τραγούδι τρύπιο και στιχάκι μπαλωμένο / πού θα με κρύψεις, πες μου πού / ακούω φωνές από παντού και φοβάμαι το καημένο». Ξεθώριασε ο ασβέστης του προσχηματικού πολιτικού πολιτισμού (πάντα νερωμένος ήταν εξάλλου), ήρθε πάλι στην επιφάνεια εκείνο που είχε γράψει, το 1979, μια συριανή Πασοκτζού στον τοίχο της Νεοδημοκράτισας γειτόνισσάς της «Μωρή γλιτζού, η ΕΟΚ σας μάρανε». Ενας ανασχηματισμός με μουσική υπόκρουση το «Σας πήραμε, σας πήραμε φλουρί κωνσταντινάτο. Μας πήρατε, μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτο». Ποιος πάτος; Υπάρχει κι ο απόπατος. Και όλο αυτό το λένε, τάχα μου, εμφυλιοπολεμικό κλίμα.

Ποιος εμφύλιος; Οταν γίνεται για πραγματικές ιδέες (καλές, κακές αλλά ιδέες) και όχι προς συλλογή likes, οι έννοιες της προδοσίας και της μπέσας έχουν, τουλάχιστον, περιεχόμενο. Μέσα στον αλαλαγμό των τελευταίων ημερών και τα κρεσέντα συμπλεγματικής εχθροπάθειας των προηγούμενων, βάλσαμο ήταν η ιστορία που μου διηγήθηκε ο καλός φίλος. Η γιαγιά του έμενε, στα χρόνια του Εμφύλιου, σε ένα χωριό της Βόρειας Ελλάδας. Η τύχη τα έφερε έτσι και είδε τη σφαγή του αδελφού της από έναν αντάρτη. Τον αναγνώρισε, τον ήξερε, ήταν κοντοχωριανός τους ή κάτι τέτοιο. Δεν είπε όμως λέξη ποτέ και σε κανέναν. Την πίεζαν για χρόνια οι δικοί της να αποκαλύψει το όνομά του αλλά εκείνη ανένδοτη. «Αφήστε τα τώρα αυτά. Πέρασαν. Να κοιτάμε προς τα εμπρός, όχι προς τα πίσω».

Αυτήν τη γυναίκα την είχαν συλλάβει οι αντάρτες και την πήγαιναν για κρέμασμα. Εκεί, στην παρ’ ολίγο τελευταία πορεία της, εμφανίστηκε ο «καπετάνιος» του αποσπάσματος. Την αναγνώρισε, συγχωριανός της ήταν. Δεν χρειάστηκε να πει πολλά, δυο λέξεις μόνο. «Αυτήν αφήστε την». Δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ, δεν είχε την ευκαιρία να του πει «ευχαριστώ». Η γιαγιά του φίλου μας όμως έλεγε ότι δεν χρειαζόταν. Μέσα σε εκείνο το δευτερόλεπτο που διασταυρώθηκαν τα βλέμματά τους, είχαν πει τα πάντα.

Είπα, ξείπα και τα λοιπά

Η λαϊκή σοφία το έχει εκφράσει με το «Είπα, ξείπα» και κάτι άλλο που κάνω την παρόλα μου. Το λαϊκό άσμα λέει για τον άντρα που πίνει το ούζο του ανέρωτο και τον καφέ σου σκέτο κι ο λόγος του είναι συμβόλαιο κι έχει στην πιάτσα βέτο.

Αυτά και άλλα θυμήθηκα χθες με τα μπρος – πίσω, μέσα – έξω του ναυάρχου Αποστολάκη. Ο οποίος όχι μόνο είχε αποδεχτεί πανηγυρικά την υπουργοποίησή του αλλά, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, είχε ζητήσει την αναβάθμιση της Πολιτικής Προστασίας σε υπουργείο και είχε επίσης ενημερώσει το γραφείο της Προέδρου της Δημοκρατίας ότι στην ορκωμοσία θα τον συνόδευε η σύζυγός του. Και λέω εγώ τώρα, αν στο πρώτο εκβιαστικό «γαύγισμα» του ΣΥΡΙΖΑ – σε άπταιστα ρετρό ελληνικά – φοβήθηκε τόσο πολύ και ανέκρουσε πρύμναν, τι θα έκανε στο πρώτο πρόβλημα που θα είχε να αντιμετωπίσει από τη νέα του θέση; Εκτός κι αν θεωρεί, για παράδειγμα, τα ακραία καιρικά φαινόμενα πιο εύκολα από τις συριζοκραυγές. Οπότε, φτηνά τη γλιτώσαμε.