Τελευταίο αντίο στον Ανέστη Βλάχο

Είχε ένα σκοτεινά ωραίο πρόσωπο που δύσκολα το ξεχνούσες στις δεκάδες των ταινιών όπου είχε εμφανιστεί. Με το κορακίσιο (στα νιάτα του) μαλλί του οποίου οι αφέλειες σκέπαζαν σαν φύκια το μέτωπο, με το παράξενο βλέμμα – εξαιτίας του ενός ματιού που ήταν γυάλινο -, με τις γκριμάτσες απελπισίας, απόγνωσης ή οργής που συχνά απαιτούνταν από τους ρόλους των ηρώων του.

Πάντα σκεφτόμουν πως αν ο Ανέστης Βλάχος με κοίταζε ποτέ στα μάτια θα χαμήλωνα το βλέμμα μου. Και αυτό περίπου έγινε όταν τον συνάντησα για μία και μοναδική φορά στη ζωή μου, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, σε ένα καφέ της πλατείας Βικτωρίας που ήταν το μόνιμο στέκι του. Επρόκειτο να του κάνω μια συνέντευξη για το περιοδικό «Σινεμά», η στήλη λεγόταν «Στο Ενα Μέτρο» και απαιτούσε σύντομες απαντήσεις σε σύντομες ερωτήσεις. Ηταν μια όμορφη εμπειρία, ανακάλυψα έναν άνθρωπο με χιούμορ, εξυπνάδα και ζεστασιά, πολύ ανοιχτόκαρδο και καθόλου βυθισμένο στη «μιζέρια» των αναμνήσεων ενός ένδοξου παρελθόντος που είχε φύγει πια για τα καλά.

Με κάποιες εξαιρέσεις ο Ανέστης Βλάχος, που γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1934 στην Προσοτσάνη της Δράμας, ήταν ηθοποιός β’ ρόλων στο σινεμά. Ωστόσο είχε πάντα την ικανότητα να τους δίνει κάτι παραπάνω, να ξεχωρίζει. Η κινηματογραφική καριέρα του άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν έκανε cameo εμφανίσεις σε ταινίες του Νίκου Κούνδουρου, τη «Μαγική πόλη» και τον «Δράκο». Αργότερα, με τον ίδιο σκηνοθέτη, οι ρόλοι του αναπτύχθηκαν καλύτερα σε ταινίες όπως το «Ποτάμι» και οι «Παράνομοι». Επαιξε επίσης στο «Κορίτσι με τα μαύρα» (1956) του Μιχάλη Κακογιάννη. Σύντομα ο Βλάχος επρόκειτο να γίνει χαρακτηριστική φιγούρα στα περισσότερα είδη που τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 γυρίζονταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον ελληνικό κινηματογράφο. Επαιξε σε «φουστανέλες» («Μαλάμω» – Σπύρος Ζιάγκος), βουκολικά δράματα («Η κατάρα της μάνας» – Βασίλης Γεωργιάδης), μελοδράματα («Για το ψωμί και τον έρωτα» – Γιώργος Ζερβουλάκος), ιστορικά δράματα («Ο διωγμός» – Γρηγόρης Γρηγορίου) και πολύ σπάνια σε κωμωδίες («Ενας κλέφτης με φιλότιμο» – Δημήτρης Γαλάτης).

Νεότερες ταινίες. Στις αγαπημένες μου ταινίες του Βλάχου βρίσκεται ασφαλώς ο «Φόβος» (1966) του Κώστα Μανουσάκη (ως εφιαλτικός βιαστής της ηρωίδας που έπαιξε η Ελλη Φωτίου), όπως και το κατοχικό δράμα «Με τη λάμψη στα μάτια» (1966) του Πάνου Γλυκοφρύδη, όπου δίπλα στον Γιάννη Φέρτη και τον Γιώργο Φούντα ο Βλάχος ήταν το πιο αδύναμο από τα αδέλφια που προορίζονταν για εκτέλεση από τους Γερμανούς. Ως πρωταγωνιστή θα τον θυμάμαι πάντα στο «Κιέριον» (1968) του Δήμου Θέου, μια επεισοδιακή πολιτική ταινία που γυρίστηκε εν μέσω χούντας και πραγματευόταν την υπόθεση Πολκ, αλλά και στη «Ληστεία στην Αθήνα» (1969) του Βασίλη Σερντάρη, το καλύτερο ίσως ρεαλιστικό νουάρ του ελληνικού κινηματογράφου.

Στη δεκαετία του 1970 η κρίση στην οποία βρέθηκε το ελληνικό σινεμά δεν άφησε ανεπηρέαστο τον Ανέστη Βλάχο, ενώ στα ακόμα χειρότερα eighties αναγκάστηκε να παίξει σε πολλές βιντεοταινίες προκειμένου να βγάλει το ψωμί του. Δεν σταμάτησε όμως ποτέ να παίζει και ο Κώστας Χαραλάμπους του έδωσε τον τελευταίο κινηματογραφικό του ρόλο σε μεγάλου μήκους ταινία, τη «Δεμένη κόκκινη κλωστή», το 2011.