Ομοτράπεζοι

Υπάρχουν πολλών ειδών «πολιτικοποιήσεις» αλλά η πιο κυρίαρχη στις μέρες μας είναι η «πολιτικοποίηση» που, ενώ θέλει να φαίνεται πως ασκεί μια δριμύτατη κριτική σε κάθε μορφή εξουσίας, καταλήγει να αποκαλύπτει μια απεριόριστη έκφραση λατρείας της – δεν χρειάζεται να ψάξεις πολύ για να την εντοπίσεις. Οση συμπάθεια δηλαδή φαίνεται να δείχνει για τον Πρωθυπουργό η φράση πως «Στάθηκε άτυχος στον χρόνο της διακυβέρνησής του γιατί χαρακτηρίστηκε ο χρόνος αυτός με μια πρωτοφανή έκρηξη πυρκαγιών», άλλη τόση στην πραγματικότητα λατρεία αποπνέει η χρησιμοποίηση με έναν δήθεν ειρωνικό τρόπο του ονόματος «Κούλης» στη θέση του «Κυριάκος» που είναι και το βαφτιστικό του όνομα. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε μια του χειρίστου είδους πολιτικοποίηση. Στην πρώτη γιατί θα έπρεπε να είναι αδιανόητη για τον καθένα η τοποθέτηση στην ίδια ζυγαριά του «συμφέροντος» ενός πολιτικού προσώπου με ό,τι συνεπάγεται μια καταστροφή με τεράστιο ψυχικό και οικονομικό κόστος. Και στη δεύτερη γιατί μια τόσο εύκολη και αυτονόητη μετάβαση από ένα όνομα στο υποκοριστικό του, μόνον κουτοί, στην καλύτερη περίπτωση, άνθρωποι μπορεί να τη θεωρήσουν ότι αποτελεί κριτική της πολιτείας και των έργων ενός ανθρώπου.

Πάντως και οι δύο περιπτώσεις δεν παύουν να είναι ενδεικτικές τού πόσο κοντά θέλουν να είναι ή αισθάνονται την ανάγκη να είναι στην εξουσία οι άνθρωποι που τις χρησιμοποιούν. Αν τελικά η πολιτική ζωή της Ελλάδας κατέληξε να είναι υποχείρια ενός οικογενειοκρατικού πνεύματος, είναι κυρίως γιατί ένας λαός δέκα εκατομμυρίων συμπεριφέρθηκε και συμπεριφέρεται σάμπως και οι πολιτικοί να ήταν και να παραμένουν συγγενικά του πρόσωπα που οποιαδήποτε στιγμή θα μπορούσε να έρθει σε επαφή μαζί τους. Και όπως με όλα τα συγγενικά του πρόσωπα που τα έχει ανάγκη όταν δεν είναι μπροστά του, τους σέρνει τα εξ αμάξης αλλά μόλις τα συναντάει τα εγκωμιάζει και απολαμβάνει τη συντροφιά τους, κάτι αντίστοιχο φαίνεται να γίνεται και με τους πολιτικούς. Σάμπως και θα του ήταν αδύνατο του Νεοέλληνα να ζήσει, αν συνειδητοποιούσε ως αβυσσαλέες τις διαφορές του με τους πολιτικούς, όπως στην πραγματικότητα συμβαίνει, ενώ τώρα ακόμη και με την πιο σκληρή κριτική τους δεν εμποδίζεται να αισθάνεται ομοτράπεζός τους, χωρίς βέβαια να ισχύει κάτι αντίστοιχο.

Είτε το «Κούλης» χρησιμοποιείς ειρωνικά είτε το «Αλέξης» εγκωμιαστικά, δεν παύει ως νοοτροπία να είναι ένα και το αυτό, αφού η χρησιμοποίηση του μικρού ονόματος και όχι της ιδιότητας ή του επωνύμου ενός πολύ γνωστού προσώπου υπογραμμίζει την ύπαρξη μιας τρομερής αναξιοπρέπειας. Αναξιοπρέπεια γιατί; Ακριβώς επειδή αποκαλείς με το μικρό του όνομα ένα πρόσωπο που αν τύχαινε να συναντηθείτε θα του ήταν αδύνατον να σε προσφωνήσει ακόμη και με το επίθετό σου γιατί δεν σε γνωρίζει ή γιατί δεν θα μπορούσε ακόμη και αν σε είχε συναντήσει να το θυμηθεί. Ακόμη και ειρωνικά όταν αναφέρεται ένας πολιτικός με το μικρό του όνομα, ή μάλλον με μια παραλλαγή του, σημαίνει την τιμή που απολαμβάνει να αναγνωρίζεται για πάρα πολλούς μόνο με αυτό, κάτι που συνιστά κατά βάθος μια έκφραση θαυμασμού. Ετσι ώστε όση κριτική και να του ασκείς, να αισθάνεσαι πως μεταβάλλεσαι σε ομοτράπεζό του, με συνέπεια σε περίπτωση που αυτό θα ίσχυε να χρεώνεσαι και εσύ ο ίδιος τις πρωτοβουλίες και τις αποφάσεις του για τις οποίες συχνά πυκνά τον εγκαλείς.

Η οποιαδήποτε εξουσία θα ήταν αδύνατον να σταθεί αν ακόμη και στην αυστηρότερη κριτική της δεν υπήρχε μια δόση λατρείας και θαυμασμού.