Σεργκέι Κοβαλιόφ: ο τελευταίος διαφωνών και υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ΕΣΣΔ

«Τιμές στο εξωτερικό, μίσος στην πατρίδα του»: έτσι ξεκινάει τη νεκρολογία της η Sonja Zekri στη «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ» για τον Σεργκέι Κοβαλιόφ, τον ρώσο υπέρμαχο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο οποίος πέθανε προχθές σε ηλικία 91 ετών. Ο Κοβαλιόφ, που είχε τιμηθεί το 2019 με το βραβείο Ζαχάροφ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά και παλιότερα με το σημαντικό Βραβείο Ολαφ Πάλμε και το Βραβείο της Λεγεώνας της Τιμής, υπήρξε ένας από τους πιο δραστήριους ηγέτες του κινήματος υπέρ της δημοκρατίας στην ΕΣΣΔ και πέρασε 7 χρόνια σε στρατόπεδο την περίοδο 1970-1980 για «αντισοβιετικές ενέργειες». Μετά τη διάλυση της πρώην ΕΣΣΔ επέκρινε τον πρώτο πόλεμο της Μόσχας στην Τσετσενία και του συστήματος που δημιούργησε ο πρόεδρος Πούτιν από τα χρόνια του 2000. Την ίδια στάση κράτησε για την επέμβαση στη Γεωργία (2008) και την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014. Στο πλαίσιο αυτό είχε υπογράψει, τον Μάρτιο του 2010, το online μανιφέστο «Ο Πούτιν πρέπει να φύγει». Βιοφυσικός – που αντέδρασε στις θεωρίες του Λισένκο -, πρώτος αντιπρόσωπος του Μπόρις Γέλτσιν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και από τους συντάκτες του ρωσικού Συντάγματος, διετέλεσε επίσης βουλευτής. Η ρωσική οργάνωση για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Memorial, της οποίας είχε διατελέσει πρόεδρος, απέτισε φόρο τιμής στον άνθρωπο «που αγωνίστηκε πάντα υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατά του πολέμου στην Τσετσενία, κατά της βίας και των ψεμάτων».