Κι όμως δεν μπορούμε να αξιοποιήσουμε έναν MVP…

Το κομμάτι του πλανήτη που αγαπάει και γνωρίζει το μπάσκετ βλέπει από τα ξημερώματα της περασμένης Τετάρτης στο πρόσωπο του Γιάννη Αντετοκούνμπο τον τελευταίο πραγματικό σούπερ ήρωα του. Ο ηγέτης και σκόρερ των Μπακς οδήγησε την ομάδα του στην κατάκτηση του τίτλου μετά από 50 χρόνια βάζοντας 50 πόντους στο κρίσιμο έκτο ματς: ένα για κάθε χρόνο αναμονής της ομάδας για την επιστροφή της στην κορυφή του κόσμου. Φυσικά η διαφήμιση που γίνεται στην Ελλάδα χάρη στον τρομερό Γιάννη είναι εξωπραγματική. Και για την ώρα είναι το μόνο που κερδίζει η χώρα. Διότι κατά τα άλλα, ενώ όλη η γη μας ζηλεύει γιατί έχουμε ως εκπρόσωπο στο ΝΒΑ τον MVP του, εμείς ως χώρα από τον Γιάννη έχουμε πάρει μόνο τη διαφήμιση αυτή: σε επίπεδο εθνικής ομάδας δεν έχουμε κερδίσει από τον Γιάννη τίποτα και η ευθύνη φυσικά είναι μόνο δική μας.

Μικρός

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έχει πάρει μέρος σε δυο μόνο τουρνουά με την εθνική μας ομάδα. Στο πρώτο, στο προολυμπιακο του 2018, ήταν ακόμα μικρός και άγουρος. Στο δεύτερο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2019, όσα έγιναν αποτελούν απόδειξη της τεράστιας αδυναμίας μιας ομοσπονδίας να εκμεταλλευτεί τον καλύτερο παίκτη του κόσμου.

ΜVP

Στο τουρνουά εκείνο ο Γιάννης είχε παρουσιαστεί στα γήπεδα της προ κορωνοϊού Κίνας με τον τίτλο του ΜVP του ΝΒΑ και ήταν μέλος μιας πληρέστατης εθνικής ομάδας που είχε στις τάξεις της τον Σλούκα, τον Καλάθη, τον Μπουρούση, τον Πρίντεζη, τον Παπαπέτρου κι άλλους πολλούς και ικανούς. Ο Γιάννης έχει δείξει ήδη στα φιλικά που είχε δώσει η συγκεκριμένη ομάδα ότι ήταν θηρίο ανήμερο: για χάρη του ο κόσμος είχε γεμίσει αυγουστιάτικα το κλειστό του ΟΑΚΑ στο τουρνουά Ακρόπολις τρεις μέρες σερί – κι ενώ η Αθήνα ήταν άδεια. Προσπαθούσε να λειτουργεί και ως σούπερ σταρ έτοιμος να αναλάβει το βάρος της ευθύνης, αλλά και ως εξαιρετικός συμπαίκτης μπαρουτοκαπνισμένων παικτών που έδειχνε να σέβεται. Ομως προπονητής του σε εκείνη την ομάδα ήταν ο καλός κύριος Θανάσης Σκουρτόπουλος, ένας τίμιος εργάτης της ελληνικής ομοσπονδίας που ούτε στα όνειρά του δεν είχε φανταστεί ότι θα είχε υπό τις οδηγίες του τον ΜVP του ΝΒΑ.

Tσεχία

Οταν η Εθνική μας αποκλείστηκε στο β’ γύρο γιατί δεν είχε καταφέρει να κερδίσει την ελλιπέστατη Τσεχία με 12 πόντους διαφορά ο Σκουρτόπουλος είχε καταφέρει να γίνει θέμα συζήτησης από τους αμερικανούς σχολιαστές του ΕSPN που αναρωτιόντουσαν πώς είναι δυνατόν οι Ελληνες να εμπιστεύθηκαν τον Γιάννη σε έναν προπονητή που δεν τον καταλάβαινε. Το λάθος που είχε γίνει ήταν διπλό. Από τον Αντετοκούνμπο απαιτήθηκε η προσαρμογή στον αργό ρυθμό της εθνικής ομάδας (που ήταν τότε η μεγάλη εκπρόσωπος ενός ξεπερασμένου δήθεν «σκεπτόμενου μπάσκετ») και συγχρόνως όλοι έμοιαζαν να περιμένουν από αυτόν να κάνει τα πάντα – ξεχνώντας ότι ο σταρ των Μπακς έπαιρνε μέρος για πρώτη φορά σε μία τόσο μεγάλη και ιδιαίτερη διοργάνωση και έχει και αυτός να μάθει πολλά. Η σκηνή που ο παίκτης έχοντας χρεωθεί με τέσσερα φάουλ αρνήθηκε να βγει από το ματς αδιαφορώντας για τις υποδείξεις του Σκουρτόπουλου πέρασε στην ιστορία της Εθνικής, ακριβώς όπως και η αποτυχία της.

Αξία

Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε τίποτα το παράλογο, αφού το να προπονεί ο Σκουρτόπουλος τον Αντετοκούνμπο είναι σαν να δώσεις σε έναν καλό ταξιτζή μια Φεράρι και να του ζητήσεις να κερδίσει το Γκραν Πρι του Μονακό μόνο και μόνο γιατί αυτός γνωρίζει την κίνηση στην Πατησίων. Αλλά ο καλός Σκουρτόπουλος δεν έφταιγε αυτός για το αν τον διάλεξαν να οδηγήσει την Εθνική σε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα: σε κάθε περίπτωση το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Κι αν ποτέ δεν δημιουργήθηκε μια εθνική ομάδα στα μέτρα του καλύτερου παίκτη του κόσμου αυτό οφείλεται πολύ στο ότι όποιοι τα προηγούμενα χρόνια διοίκησαν την ομοσπονδία δεν καταλαβαίνουν το ΝΒΑ – ίσως και την αξία του ίδιου του Γιάννη.

Παράπονα

Η τραγική ειρωνεία στην ιστορία της Εθνικής μπάσκετ είναι ότι εκείνο το πρώτο ουσιαστικά τουρνουά στο οποίο ήταν στην ομάδα ο Αντετοκούνμπο τελείωσε με ελληνικά παράπονα προς τους διαιτητές. Πραγματικά δύο τουλάχιστον από τα φάουλ που δόθηκαν σε βάρος του Γιάννη Αντετοκούνμπο (που είχε αποβληθεί στο κρίσιμο ματς με τους Τσέχους) ήταν συζητήσιμα – για να μην πω ανύπαρκτα. Δυο διαιτητάκια της σειράς αποφάσισαν τότε να γράψουν ιστορία αποβάλλοντας από ένα παιχνίδι τον MVP του NBA. Αλλά το αστείο της υπόθεσης είναι ότι πλήρωσε αυτές τις αποφάσεις η εθνική ομάδα που εκπροσωπούσε μία ομοσπονδία που στην Ελλάδα είχε διαλύσει το πρωτάθλημα για χατίρι κάποιων διαιτητών, που σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου θα είχαν πάει σπίτι για τον θόρυβο και τις συζητήσεις που προκαλούν! Οι παράγοντες της ΕΟΚ που λατρεύουν τους διαιτητές και τους θεωρούν σημαντικότερους από τις ομάδες είδαν τότε την Εθνική να αποκλείεται από αποφάσεις διαιτητών και έστειλαν μάλιστα και επιστολή στη FIBA ζητώντας να τους καρατομήσει. Ηταν θεία δίκη και συγχρόνως το πράγμα ήταν απερίγραπτα συμβολικό: ενώ όλος ο κόσμος ασχολούταν και τότε με τον Γιάννη, εμείς ασχολούμασταν με τους διαιτητές. Κάναμε δηλαδή αυτό που ξέρουμε κι αγαπάμε.

Οδηγός

Υπενθύμισα αυτή την ιστορία για να την έχουμε ως οδηγό για τα επόμενα που θα ακολουθήσουν. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο διάλεξε την Ελλάδα ως πατρίδα του. Την αγαπάει τόσο ώστε έρχεται εδώ και περνά τα καλοκαίρια του διοργανώνοντας φιλανθρωπικά τουρνουά. Θεωρεί τιμή του και καμάρι του το να αγωνίζεται με τη φανέλα με το εθνόσημο, έχοντας μάλιστα δίπλα του και τα αγαπημένα αδέλφια του. Αλλά η μέχρι τώρα αντιμετώπιση του Αντετοκούνμπο σε ό,τι έχει να κάνει με την εθνική ομάδα υπήρξε από τη μεριά μας καταστροφική. Για να αλλάξει θα πρέπει να αλλάξει η ίδια η αντιμετώπιση του μπάσκετ: να υπάρξει π.χ. πρώτα από όλα προβληματισμός για το πώς η επόμενη εθνική ομάδα θα στηθεί πάνω στον πρωταθλητή των Μπακς, τον σούπερ ήρωα της μπασκετικής οικουμένης.

Γέλια

Θα συμβεί αυτό; Η αποθέωση που γνωρίζει ο Αντετοκούνμπο σε όλο τον κόσμο θα έπρεπε να μας κάνει να το θεωρούμε δεδομένο, αλλά μόνο έτσι δεν είναι. Αν συνεχίσουν να μας προβληματίζουν οι διαιτητές και το πώς αυτοί θα συνεχίσουν να ξεσηκώνουν εναντίον τους ομάδες και παράγοντες, πάλι θα έχουμε αποτυχίες που θα κάνουν τους ξένους να γελάνε μαζί μας. Γιατί όπως και να έχει, το να μην μπορείς να αξιοποιήσεις τον καλύτερο παίκτη του κόσμου, μόνο γέλια προκαλεί διεθνώς. Και τίποτα άλλο…