Πίστεψε στο όνειρό του

«Η μάνα μου έβγαινε στους δρόμους για να πουλήσει πράγματα. Αυτό που πέτυχα δίνει ελπίδα σε όλο τον κόσμο. Μικρέ φίλε μου, όπου και αν βρίσκεσαι, να ακολουθείς τα όνειρά σου. Εάν σου λένε ότι δεν μπορείς, μη τους πιστεύεις. Συνέχισε να δουλεύεις. Μην αφήνεις κανέναν να σου κόψει τα φτερά» ήταν η κορυφαία δήλωσή του μετά τον άθλο της κατάκτησης του πρώτου πρωταθλήματος ΝΒΑ στην καριέρα του.

Και ήταν η σημαντικότερη τοποθέτηση γιατί περνάει ένα μήνυμα σε όλα τα μικρά και κατατρεγμένα παιδιά αυτού του κόσμου, ότι δεν πρέπει να σταματήσουν να ελπίζουν και να παλεύουν πάντα για τα όνειρά τους.

Ακόμα και αν τους κυνηγάνε, ακόμα και αν τους βάζουν εμπόδια, ακόμα και αν κάποιοι τους απογοητεύουν και τους κόβουν τα φτερά.

Διότι ο Γιάννης «πέταξε» ως το κορυφαίο σκαλί, επειδή πάντα σηκωνόταν. Πάντα, έφτιαχνε ξανά τα στραπατσαρισμένα φτερά του και επιχειρούσε να πετάξει. Η επιμονή του και οι ατελείωτες ώρες δουλειάς ήταν αυτές που τον απογείωσαν καθώς δεν αρκούσε μόνο το απίστευτο και μοναδικό ταλέντο του.

Δικός μας!
Ο δικός μας Γιάννης, ο κορυφαίος παίκτης του κόσμου, είναι πλέον πρωταθλητής του ΝΒΑ. Επιτέλους.

Ναι είναι «δικός» μας, είναι συμπατριώτης μας και ας τον έχουμε πληγώσει πολλές φορές από παιδί. Ποτέ δεν κράτησε κακία, ποτέ δεν θέλησε να εκδικηθεί, ποτέ δεν ανταπέδωσε μια εχθρική συμπεριφορά.

Το μεγαλύτερο προσόν αυτού του παιδιού (γιατί πάντα θα έχει την καρδιά ενός μικρού παιδιού που ξέρει να συγχωρεί) είναι ότι ακόμα και στις δόξες του, στο ζενίθ της καριέρας του, παραμένει το ίδιο σεμνός και ταπεινός όπως πιτσιρικάκι, έτρεχε από το γηπεδάκι των Σεπολίων στον δεύτερο πατέρα του και τη δεύτερη μάνα του, τον κ. Γιάννη Τζήκα και τη σύζυγό του Καίτη, που είχαν (και έχουν εδώ και 21 χρόνια) το καφέ «Κιβωτός» απέναντι από το γήπεδο του Τρίτωνα όπου έκανε τα πρώτα του βήματα.

Εκεί είχε βρει μια ζεστή ελληνική αγκαλιά, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς συμφέρον, χωρίς… ανταποδοτικό τέλος και αυτό το κράτησε μέσα στην ψυχή του για πάντα.

Τον σημάδεψαν αυτά τα χρόνια και όποτε έρχεται Ελλάδα (καλή ώρα το Σάββατο) δεν ξεχνάει την περιοχή που μεγάλωσε σε ένα μικρό υπόγειο έξι άτομα, τα Σεπόλια και τους ανθρώπους της. Δεν είναι ένας ακόμα νεόπλουτος που ξεχνάει από εκεί που ξεκίνησε και ρίχνει μαύρη πέτρα, δείχνοντας να ντρέπεται για το δύσκολο ξεκίνημα.

Οι φάροι της ζωής του
Κάθε άλλο, ο Γιάννης το έχει φάρο λαμπρό στη ζωή του που τον οδηγεί.

Ο Greek Freak όχι απλά δεν ξεχνάει, αλλά είναι και ευγνώμων, στον κ. Γιάννη, στον κ. Τάκη (τον Ζήβα, τον πρώτο του προπονητή),  στον οργανισμό του Μιλγουόκι που δεν του έδωσε μόνο το πρώτο του συμβόλαιο, αλλά τον στήριξε στα δύσκολα και τον ανανέωσε όταν ήταν τελευταίοι οι Μπακς στη βαθμολογία.

Για αυτό και ο ίδιος, επειδή είπαμε δεν ξεχνάει και ξέρει να τιμά τους ανθρώπους που του έχουν σταθεί στα δύσκολα, έμεινε στο Μιλγουόκι όταν στην… ποδιά του «σφάζονταν» κορυφαίες ομάδες του ΝΒΑ και τα εκατομμύρια έρρεαν άφθονα.

«Δεν μπορούσα να φύγω. Υπήρχε μια ανοιχτή δουλειά, που έπρεπε να τελειώσει. Στη “φούσκα” το αποτέλεσμα δεν ήταν δίκαιο. Συγχαρητήρια στο Μαϊάμι. Επιστρέψαμε, ένιωσα πως είμαι στην πόλη μου. Με εμπιστεύονται εδώ, το έκαναν ακόμα και όταν ήμασταν τελευταίοι. Ηθελα να ολοκληρώσω τη σεζόν. Θα ήταν εύκολο να πάω αλλού και να πάρω πρωταθλήματα, να πάω σε μια superteam. Ομως, αυτός είναι ο δύσκολος και ο σωστός δρόμος. Και τα καταφέραμε. Το κάναμε. Τα καταφέραμε φίλε» ήταν η δήλωσή του για την πίστη στην ομάδα του μετά τον πρώτο της τίτλο μετά από μισό αιώνα.

Η αύρα του πατέρα
Ηταν λογικό κάποια στιγμή μετά την απονομή να κοιτάξει ψηλά στον ουρανό και να δακρύσει. Από εκεί ψηλά θα τον έβλεπε και θα καμάρωνε ο συγχωρεμένος Τσαρλς, ο αγαπημένος του πατέρας που έφυγε τόσο πρόωρα πριν από μια τετραετία.

Είχε προλάβει να δει τον Γιάννη να είναι ο κορυφαίος, αλλά δεν τον πρόλαβε πρωταθλητή ΝΒΑ.

Ναι έδωσε απαντήσεις σε όλους μέσα από την απόδοσή του. Στον κρίσιμο τελικό βλέποντας τους συμπαίκτες του να «λυγίζουν» κάποιες στιγμές υπό το βάρος της πίεσης το πήρε πάνω του και έβαλε 50 (!) πόντους όσα και τα χρόνια που είχαν οι Μπακς να βγουν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν ένα πρωτάθλημα.

Ο αθεόφοβος κατάφερε όλες αυτές τις μέρες να βγάλει το 1/6 περίπου του πληθυσμού του Μιλγουόκι στον δρόμο για να παρακολουθήσει σε γιγαντοοθόνη το παιχνίδι τίτλου, καθώς χώρος στο γήπεδο δεν υπήρχε αφού είχαν εξαντληθεί και τα εισιτήρια ορθίων των 1.500 δολαρίων!

Πλέον ο Γιάννης έχει κάθε δικαίωμα να ξεκουραστεί και να απολαύσει τους καρπούς που άδραξε μετά από σκληρή δουλειά για πολλά χρόνια.

Λες και ήταν συνεννοημένο (πραγματικά εξαιρετικό το τάιμινγκ) αυτές τις μέρες ολοκληρώθηκε η ταινία για τη ζωή του, μια απο τις πιο μεγάλες παραγωγές που γυρίστηκε στη χώρα μας.  Ηδη έχει ένα μεγάλο κενό (την κατάκτηση του τίτλου) αλλά το σημαντικό είναι εκεί όπου όλα ξεκίνησαν.

Καθώς ο Γιάννης θα προσθέτει συνέχεια κεφάλαια στην ταινία του.

Πώς μεταμόρφωσε τους Μπακς σε πρωταθλητές

Πιο ώριμος από ποτέ ο Γιάννης Αντετοκούνμπο κατάφερε να κάνει το όνειρο πραγματικότητα.
Το ταλέντο του τεράστιο, όπως και πέρυσι και πρόπερσι όπου αναδεικνυόταν mvp της κανονικής περιόδου, αλλά κάτι έλειπε στην ομάδα του στα πλέι οφ.
Αυτό που κατάφερε να δημιουργήσει ο Γιάννης στο Μιλγουόκι, είναι η ελπίδα, η πίστη ότι όταν δεν απογοητεύεσαι και δεν εγκαταλείπεις μπορείς να πετύχεις τα πάντα.Ουσιαστικά ο κορυφαίος παίκτης του κόσμου (και με τη βούλα πλέον) κατόρθωσε να δημιουργήσει μια αθλητική οικογένεια στους Μπακς.
Διότι – ιδιαίτερα εφέτος – δεν ήταν απλά ο απόλυτος ηγέτης, αλλά ήταν το απόλυτο μοντέλο του πώς πρέπει να είναι ένας ηγέτης στο παρκέ.
Οχι μόνο να πάρει την ομάδα του από το χέρι και να βάλει 50 πόντους όπως έκανε στον καθοριστικό τελικό όπου κρίθηκε το πρωτάθλημα.
Είναι και να συσπειρώσει την ομάδα στα δύσκολα, όπως έκανε όταν οι Μπακς βρέθηκαν πίσω στη σειρά των τελικών με 0-2 και έπαιζαν με την πλάτη στον τοίχο τον πρώτο τελικό στην έδρα τους.
Ο Γιάννης βγήκε μπροστά εφέτος περισσότερο από κάθε άλλη φορά και εκτός αγωνιστικού κομματιού. Στον τρόπο συμπεριφοράς, στον τρόπο ομιλίας, στα αποδυτήρια, ακόμα και την ώρα του αγώνα το πώς θα μιλήσει στους συμπαίκτες του την ώρα που δεν παίζουν καλά ή κάνουν επιπόλαια λάθη.

Είχε τον έλεγχο
Εκεί ο σούπερ σταρ του Μιλγουόκι ήταν εφέτος πιο ψύχραιμος από ποτέ, ιδιαίτερα στη διαχείριση των συναισθημάτων του. Δεν πανηγύρισε έξαλλα, δεν ξέσπασε σε καμία από τις τρεις συνεχόμενες νίκες των Μπακς επί των Σανς και ας είχαν οι δύο από τις τρεις έντονα το δικό του αποτύπωμα αφού ήταν αυτός που έκρινε σε μεγάλο βαθμό τα δύο τελευταία παιχνίδια πριν από τον «τελικό».
Αρχικά με το κόψιμο της χρονιάς πάνω στον Εϊτον στο 101-99 υπέρ των Μπακς στο game 4 και το κάρφωμα και φάουλ (στο game 5) στην Αριζόνα κόντρα στο Φίνιξ και με το σκορ στο 120-119 υπέρ του Μιλγουόκι. Εκεί τελείωσε το παιχνίδι και έγινε και το μπρέικ. Ο Γιάννης είπε: «Πάμε να το ξαναπάρουμε back to… bucks» λίγα λεπτά μετά την απονομή αλλά δεν ήταν λόγια απλά ενθουσιασμού.

Ετοιμος κορμός
Οι Μπακς έχουν τα φόντα να γίνουν η πρώτη ομάδα με διαδοχικά πρωταθλήματα μετά τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, το 2017 και το 2018. Οι πρωταθλητές έχουν «κλεισμένη» μια τριάδα που πετάει «φωτιές» στο γήπεδο και στην… τσέπη της ομάδας αλλά εδώ ισχύει το ό,τι πληρώνεις παίρνεις. Γιάννης Αντετοκούνμπο (μπαίνει στην ηγεμονική επέκταση του συμβολαίου του για πέντε χρόνια έναντι 228 εκατ. δολαρίων), Κρις Μίντλετον (μια τριετία ακόμα και 113 εκατ. δολάρια) και Ντρου Χόλιντεϊ, ο αθόρυβος MVP των τελικών (που έχει το πιο φρέσκο συμβόλαιο για μια τετραετία και περίπου 130 εκατομμύρια ευρώ).
Από εκεί και πέρα είναι σημαντικό να μη χάσει παίκτες όπως ο Πι Τζέι Τάκερ, ή ο Μπόμπι Πόρτις που πρόσθεσαν στους Μπακς την απαραίτητη σκληράδα που πρέπει να έχουν οι προπονητές.
Ολα είναι στο χέρι τους.