Η πραγματικότητα είναι δραστηριότητα της πιο μεγαλοπρεπούς φαντασίας

Την περασμένη Παρασκευή, στα μεγάλα φώτα της

νύχτας της περασμένης Παρασκευής,

Επιστρέφαμε με το αυτοκίνητο από το Κόρνγουολ στο

Χάρτφορντ αργά.

Δεν ήταν νύχτα χυμένη σε εργαστήριο υαλουργίας στη

Βιέννη

Ή στη Βενετία, ακίνητη, σωρεύοντας χρόνο και σκόνη.

Υπήρχε μια εξάντληση διάχυτη

Κάτω από το φως του δυτικού Αποσπερίτη,

Το σφρίγος της δόξας, μια λάμψη στις φλέβες,

Καθώς τα πράγματα αναδύονταν και κινούνταν και

διαλύονταν,

Είτε στην απόσταση, την αλλαγή ή την ανυπαρξία,

Οι ορατές μεταμορφώσεις της θερινής νύχτας,

Μια ασημένια αφαίρεση που παίρνει μορφή

Και ξαφνικά απαρνείται τον εαυτό της.

Υπήρχε ένα ρευστό κυμάτισμα του στερεού,

Η φεγγαρόλουστη λίμνη της νύχτας δεν ήταν ούτε νερό,

ούτε αέρας.