«Τι σημαίνει να είμαστε μέσα στο σώμα μας;»

«Αναρωτιέμαι τώρα πώς είναι δυνατόν κάποιος να δει καθαρά, αν δεν βλέπει τον εαυτό του. Δεν υπάρχει αλλαγή από τη σκιά στο φως, ούτε από την αδράνεια στην κίνηση, χωρίς συναίσθημα… Το συναίσθημα είναι μια αλχημική φωτιά… μια προνομιακή πηγή συνείδησης». Από φράσεις σαν κι αυτές του Καρλ Γιουνγκ θα εκκινήσουν οι θεατές το εσωτερικό τους ταξίδι στον ναό του σώματος, παρακολουθώντας αυτό το Σαββατοκύριακο την παράσταση «Den.tro» της Μαρίας Φονσέκα στο 27ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Η πορτογαλίδα χορογράφος ανεβαίνει στη σκηνή του φεστιβάλ για να παρουσιάσει μια αναζήτηση του εαυτού, παίζοντας βήμα βήμα με το φως, τη σκιά, τη συνειδητότητα και το ασυνείδητο.

«Το έργο αυτό είναι αποτέλεσμα του τέλους μιας περιόδου για μένα και της αρχής μιας νέας. Οταν ξεκίνησα να το δουλεύω, στο στούντιο, έμεινα μόνη μου και προσπαθούσα να δω τι είναι καινούργιο και τι πρέπει να εκφραστεί. Κατέληξα στο ότι έχει να κάνει με την κατάσταση της παρουσίας και τι σημαίνει να είμαστε μέσα στο σώμα μας. Είναι σαν να αφήνεις το δέρμα και να βλέπεις μια αντανάκλαση του τι σημαίνει να είσαι ανθρώπινος και να ζεις σ’ ένα σώμα. Και τι χρειάζεται για να είσαι γυναίκα κι ένα ζώο ταυτόχρονα. Γιατί έχουμε αυτό το δώρο της δημιουργίας στη μήτρα μας, τα σώματά μας μεταμορφώνονται. Ολο αυτό ως χορεύτρια το βρίσκω απίστευτο. Γιατί όταν χορεύουμε πρέπει να επικεντρωνόμαστε στην κίνηση, αλλά όταν ένα μωρό μεγαλώνει μέσα σου, συμβαίνει φυσικά. Αυτό το έργο είναι μια εξερεύνηση διαφορετικών καταστάσεων ζωής κι ένα ταξίδι ίσως προς μια πνευματική απελευθέρωση», αναφέρει η Μαρία Φονσέκα μιλώντας στο «Νσυν».

ΖΩΝΤΑΝΟ ΓΛΥΠΤΟ. Η ίδια, στο έργο, αντιμετωπίζει το σώμα ως ζωντανό γλυπτό, ως αποθήκη αναμνήσεων και συναισθημάτων που διαμορφώνονται από τις εμπειρίες της ζωής μας. «Το να είσαι άνθρωπος συνδέεται με τη μνήμη. Εχουμε το δώρο της δημιουργίας, αλλά έχουμε και τη μνήμη που αποτελείται από διαφορετικά κομμάτια, με τις εμπειρίες, τα συναισθήματα που αποθηκεύονται, τα φυσικά, τα σωματικά, αν είναι πόνος ή ευχαρίστηση. Το κομμάτι επίσης αναφέρεται στο να τα αφήνεις όλα αυτά να φύγουν και είναι μια σπουδή πάνω στη μνήμη. Οπως τα φίδια που βγάζουν το δέρμα τους. Νιώθεις τα διαφορετικά επίπεδα», επισημαίνει η δημιουργός.

Για να διερευνήσει εσωτερικές καταστάσεις, η Φονσέκα συνδυάζει στο «Den.tro» τη σωματικότητα και τη φαντασία, μπλέκοντάς τα με τη σκέψη των φιλοσόφων Καρλ Γιουνγκ και Αλαν Γουότς αλλά και με πιο πνευματικές πρακτικές. «Οι καμπάνες που βάζω στο κεφάλι μου, για μένα, εξυπηρετούν έναν πολύ σημαντικό σκοπό. Πρώτα απ’ όλα, έτσι προκαλώ τον εαυτό μου να παραμείνει πραγματικά παρών. Τις καμπάνες τις χρησιμοποιούν διαφορετικές θρησκείες για διαφορετικές πρακτικές. Οι βουδιστές τελειώνουν μ’ αυτές τον διαλογισμό, στις εκκλησίες καλούν μ’ αυτές τον κόσμο. Οι καμπάνες επίσης χρησιμοποιούνται στις αγελάδες και στα πρόβατα. Είναι μια υπενθύμιση ότι είμαι εδώ, κινούμαι, υπάρχω», αναφέρει η Φονσέκα και καταλήγει: «Με τις καμπάνες είναι σαν να καλώ τον κόσμο στον χώρο αλλά και πίσω στα σώματά τους. Αισθάνομαι ότι ζούμε σε μια εποχή που δρούμε με το μυαλό μας και πείθουμε τον εαυτό μας πως πρέπει να είμαστε καλοί, να πετύχουμε πράγματα, και είναι όλο αυτό σαν μια υποβόσκουσα πίεση από την κοινωνία. Κι αυτή η καμπάνα που παράγει δονήσεις κι επηρεάζει το σώμα είναι σαν να λέει “επίστρεψε στο σώμα”. Δεν έρχεσαι στην εκκλησία αλλά σ’ έναν χώρο όπου το σώμα φτάνει στα όριά του αναζητώντας τη λύτρωση».