Παραδείγματα προς μίμηση και προβληματισμό

Ενα μήνα πριν κλείσει τα 40 χρόνια του ο Βαγγέλης Μόρας ανακοίνωσε ότι ήρθε η ώρα να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Για τον Λουκά Βύντρα, που έχει κλείσει τα 40 από τον Φλεβάρη και βαδίζει αισίως προς τα 41, η ώρα αυτή δεν έχει έρθει ακόμα. Συνεχίζει απτόητος να αγωνίζεται, καθώς πριν από λίγες μέρες ανανέωσε για έναν ακόμα χρόνο το συμβόλαιό του με τη Λαμία. Τούτες τις μέρες αποχώρησαν από την ενεργό δράση τόσο ο Βασίλης Σπανούλης σε ηλικία 39 ετών, όσο και ο Νίκος Ζήσης, που είναι πια 38. Αντίθετα, ο Βαγγέλης Μαργαρίτης, που σε λίγους μήνες κλείνει τα 39, συνεχίζει και μετά την αποχώρησή του από τον ΠΑΟΚ θα παίξει τη νέα σεζόν στον Κολοσσό. Δεν μπορεί παρά να σταθεί κανείς με θαυμασμό μπροστά σε αυτά τα παιδιά. Δεν είναι καθόλου εύκολο να επιδεικνύει κανείς τέτοια αντοχή στις ιδιαίτερα αυξημένες απαιτήσεις του επαγγελματικού αθλητισμού για τόσα πολλά χρόνια. Οι τρεις εξ αυτών έπαιζαν μέχρι που σταμάτησαν στο πιο υψηλό επίπεδο του αθλήματός τους, ο δε Βύντρα θα συνεχίσει να παίζει και του χρόνου στην ποδοσφαιρική Super League. Οσο για τον Μαργαρίτη, που κι αυτός θα συνεχίσει στην Basket League, μέχρι πέρυσι αγωνιζόταν στην εθνική ομάδα.  Χρειάζεται δουλειά, απόλυτος επαγγελματισμός, αλλά και μεγάλη αγάπη γι’ αυτό που κάνεις ώστε να καταφέρεις κάτι τέτοιο. Και δεν είναι πολλοί αυτοί που μπορούν να διακρίνονται σε τόσο προχωρημένη αθλητική ηλικία. Γι’ αυτό, τους βγάζουμε το καπέλο. Ταυτόχρονα, όμως, προβληματιζόμαστε. Διότι όταν ένας παίκτης στα 39 και τα 40 του μπορεί να βρίσκει θέση και να έχει ρόλο σε μια επαγγελματική ομάδα υψηλού επιπέδου, τούτο σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πίσω από αυτόν άξιοι αντικαταστάτες του. Κι αυτό είναι πρόβλημα της παραγωγικής διαδικασίας του αθλητισμού. Του ελληνικού αθλητισμού εν προκειμένω.

Σίγουρα πάντως δεν είναι δικό τους πρόβλημα. Αυτοί έκαναν – και όσοι συνεχίζουν, εξακολουθούν να κάνουν – εκείνο που αγαπούσαν από μικροί με τρόπο που αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για όλους. Μπράβο τους και μαγκιά τους…