«Θέατρο υπάρχει όπου υπάρχουν θεατές»

Ο 1900 είναι ο σπουδαιότερος πιανίστας του ωκεανού. Επέλεξε να ζήσει όλη τη ζωή του μέσα σ’ ένα καράβι, παρέα με τα 88 πλήκτρα του πιάνου του. Αν και παράξενο, έδειχνε έως τον θάνατό του να αντλεί ευτυχία από τον περιορισμό του. Σε μια εποχή που η καραντίνα λόγω πανδημίας σπάει, η ιστορία της παράστασης «Lemon» φαντάζει εξαιρετικά επίκαιρη. Το έργο που στηρίζεται στον μονόλογο «Novecento» του Αλεσάντρο Μπάρικο, έπειτα από 1.000 και πλέον παραστάσεις τα τελευταία τρία χρόνια, επιστρέφει με καλοκαιρινή περιοδεία και συνεχίζει να μιλάει για την επιλογή ενός ανθρώπου να μην αφήσει ποτέ το σπίτι του.

«Τη δεδομένη χρονική στιγμή, βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα τη συνάντηση αυτού του ήρωα με όλους εμάς που αφήνουμε τον υποχρεωτικό εγκλεισμό μας πίσω. Το έργο του Αλεσάντρο Μπάρικο γίνεται πραγματικά επίκαιρο καθώς το “μέσα” και το “έξω”, το μέρος όπου βρισκόμαστε και το μέρος στο οποίο μεταβαίνουμε αλλάζουν μεταξύ τους θέση, μπερδεύονται και μας μπερδεύουν μετατοπίζοντας το σημείο ισορροπίας της ανθρώπινης ύπαρξης. Καθιστώντας τελικά την ευτυχία ζήτημα προσωπικής επιλογής», λέει στο «ΝΣυν» ο Μελαχρινός Βελέντζας, πρωταγωνιστής της παράστασης μαζί με τον Γιώργο Δρίβα. Στη σκηνοθεσία της Γεωργίας Τσαγκαράκη, μουσική, χορός, ενέργεια και χιούμορ που διαδέχεται τη συγκίνηση αποτελούν τις πρώτες ύλες της παράστασης, βάζοντας όμως στον πυρήνα της αφήγησης μία ερώτηση: Φοβόμαστε να κατέβουμε από το καράβι στο οποίο γεννηθήκαμε; «Στο συγκεκριμένο έργο, η απάντηση βρίσκεται κάπου ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα. Είναι δε μάλλον άρρητη. Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι εύθραυστη έτσι κι αλλιώς. Ο φόβος από την άλλη πηγάζει από την προσπάθεια διατήρησης της ασφάλειάς μας μέσα στον ζωτικό χώρο όπου κινούμαστε κι έχουμε μάθει να ζούμε. Μέχρι να έρθει κάτι το οποίο θα μας ξεβολέψει πραγματικά. Οπως συνέβη με την πανδημία που διέλυσε τις βεβαιότητές μας. Η απέραντη πολιτεία της στεριάς φόβιζε τον 1900. Η απεραντοσύνη της θάλασσας όχι. Οπότε, ο φόβος είναι κάτι σχετικό και το πλοίο του καθενός προσωπικό», τονίζει ο ηθοποιός.

Αν και το «Lemon» φτιάχτηκε για τη θεατρική σκηνή, συνηθίζει να βρίσκει στέγη σε μη θεατρικούς χώρους. Δεν είναι τυχαίο πως ο αυριανός σταθμός της περιοδείας του είναι ένα φέρι μποτ. «Για μένα, θέατρο υπάρχει όπου υπάρχουν θεατές. Εχουμε κάνει παραστάσεις εν πλω, σε αγκυροβολημένα καράβια, σε καρνάγιο, σε κτήμα λεμονιών, στο εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο Μπάγκειον. Φέτος το “Lemon” θα βρει τον φυσικό του σκηνικό χώρο μπροστά στο ναυάγιο Δημήτριος στο Γύθειο, στον Ταρσανά της Σύρου, στη Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, εν πλω στα ανοιχτά της Σαλαμίνας και κάπου ανάμεσα στα Σφακιά και τη Γαύδο, στις ακριτικές Οινούσσες. Η πολιτιστική αποκέντρωση είναι βασικός μου στόχος σε αυτή την ανεξάρτητη παραγωγή από το ξεκίνημα του ταξιδιού της. Πρόκειται για μία επιλογή σαφώς πιο δύσκολη, τόσο καλλιτεχνικά όσο και οικονομικά. Οταν τελικά όμως αυτές οι παραστάσεις πραγματοποιούνται, τότε αυτό είναι συγκινητικό τόσο για εμάς όσο και για τους θεατές» καταλήγει ο Μελαχρινός Βελέντζας.