Εργα για την «άγρια χαρά της αναχώρησης»

Τα τελευταία 12 χρόνια προκαλεί τις αισθήσεις με ευρηματικά καλλιτεχνικά πρότζεκτ, ανακατευθύνει το βλέμμα σε απρόσμενους χώρους της πόλης, αναδεικνύει άγνωστες δημιουργικές δυνάμεις και μορφές παραστατικών τεχνών που συνήθως αγνοούμε. Το ίδιο φιλοδοξεί να κάνει και φέτος το MIRfestival, το διεθνές φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης. Λειτουργώντας σαν ένας μικρός διαστημικός σταθμός τέχνης, έως τις 4 Ιουλίου απλώνεται σε ξεχασμένες γωνιές της Αθήνας και παρουσιάζει ένα πρόγραμμα εννιά έργων που επιμελήθηκε η ιδρύτρια και καλλιτεχνική διευθύντριά του Χριστιάνα Γαλανοπούλου. Φετινή θεματική της διοργάνωσης είναι οι «Ανάσες ελευθερίας».

«Μετά τις συνθήκες απόλυτης στέρησης που βιώσαμε, έχουμε τρομερή ανάγκη και τις ανάσες, και την ελευθερία. Και το ζωτικό οξυγόνο, και την αίσθηση της απογείωσης, της αναχώρησης, της φυγής προς το μέλλον – που σημαίνει και την επιλογή μιας θετικής στάσης απέναντι στη ζωή. Οπως και την εγγύτητα και την ανθρώπινη επαφή. Πιστεύω όμως ότι υπάρχει και κάτι άλλο που έχουμε ανάγκη ως κοινότητα και είναι ζωτικής σημασίας, και αυτό είναι η κριτική σκέψη για το πώς εκχωρήσαμε τα δικαιώματα ελευθερίας μας μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατίας. Πρέπει να ξανασκεφτούμε τη σχέση μας με πολλά πράγματα που πάντα άπτονται τελικά της πολιτικής, όπως για παράδειγμα τις βιολογικές συνέπειες των πολιτικών μας αποφάσεων ως δυτικής κοινωνίας. Το MIR ήταν πάντα ένας χώρος ελευθερίας, ένας χώρος αναπνοής της καλλιτεχνικής δημιουργίας όπου καλλιτέχνες και θεατές μοιράζονται οράματα του κόσμου και της πραγματικότητας πρόθυμοι να βάλουν ερωτηματικά, να εκτοξευθούν σε νέους ορίζοντες και να δουν νέες πραγματικότητες να ανατέλλουν» αναφέρει μιλώντας στο «ΝΣυν» η Χριστιάνα Γαλανοπούλου.

Τα έργα που επιλέχθηκαν για το φετινό πρόγραμμα γεννήθηκαν εν μέσω πανδημίας και συνδέονται με υπόγειες θεματικές συγγένειες. «Γεννήθηκαν μέσα στη συνθήκη της αποστέρησης της ελευθερίας και γι’ αυτό έχουν την ποιότητα της κραυγής. Ανοίγουν έναν χώρο για να κατοικήσει η ασίγαστη δίψα, η διεκδίκηση, η ανάγκη για ζωτικό οξυγόνο. Στον πυρήνα της ύπαρξής τους υπάρχει η ανάγκη επανανάγνωσης της έννοιας της ουτοπίας, η ανάγκη για πίστη σε ένα μέλλον, η ανάγκη για εγγύτητα και ανθρώπινη επαφή. Είναι ανάσες ελευθερίας, διεκδικήσεις δημοκρατίας, θρήνος για όσα χάσαμε ανεπιστρεπτί και ελεγείες για την άγρια χαρά της αναχώρησης» τονίζει η καλλιτεχνική διευθύντρια.

Δημιουργίες όπως η «Ουτοπία» του Αντώνη Αντωνόπουλου, το «Ενας πολύ ειρηνικός ωκεανός» της Αγνής Παπαδέλη Ρωσσέτου και «Rave to lament» της Κατερίνας Ανδρέου, που παρουσιάζονται αυτές τις ημέρες, κρυφοκοιτούν το μέλλον των παραστατικών τεχνών. «Είναι έργα παραστατικών τεχνών που όμως θέτουν υπό αμφισβήτηση πολλούς από τους κανόνες των παραστατικών τεχνών. Είναι έργα που πειραματίζονται με τη φόρμα αλλά και ως προς το περιεχόμενο. Μηχανές μοτοκρός παίζουν τον ρόλο χορευτών και τραγουδιστών, ένα παιδί απευθύνει έναν λόγο που στοχεύει κατευθείαν στην καρδιά του θεατή, το σώμα καλείται να βιώσει αλλά και να θεραπεύσει το βίωμα. To MIR σαν ένας μικρός διαστημικός σταθμός σε ένα παράλληλο σύμπαν φέρνει μαζί του μοναδικά καλλιτεχνικά πρότζεκτ από τον χώρο, όπου η περιπέτεια ανάμεσα στη σκηνή, στην εικόνα, στον ήχο, στους ερμηνευτές, στους «θεατές», στις ιδέες, στην πόλη και στους πολίτες ανοίγει καινούργιους ορίζοντες και γεννά το νέο στις παραστατικές τέχνες. Κι ακόμα φέρνει στο φως μυστικές δραματουργίες, κρυμμένες δυνάμεις, γοητευτικές και αόρατες ιστορίες των πολιτών της Αθήνας αλλά και του κόσμου και αναδεικνύει την ανάγκη για μια επανατοποθέτηση καθώς το βλέμμα των καλλιτεχνών ατενίζει την πραγματικότητα και τη μεταμορφώνει» καταλήγει η Χριστιάνα Γαλανοπούλου.

INFO

MIRfestival έως τις 4 Ιουλίου στην Αθήνα. Περισσότερες πληροφορίες στο www.mirfestival.gr