«Θέλω το κέντημα ως έργο τέχνης»

«Μα είναι τόσο ωραία τα ρούχα της συλλογής Dior που παρουσιάστηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο; Και πού ήταν τα ελληνικά στοιχεία;»… Ηταν μία σειρά από ερωτήματα που άρχισαν να ανεβαίνουν στα social media μαζί με τις πρώτες – ζωηρά σχολιασμένες – εικόνες της φαντασμαγορικής εκδήλωσης. Η online προβολή του σόου που βασίστηκε στην ιδέα της φωτοσκίασης, στην ένταση μεταξύ λευκού και μαύρου για να αναδειχθεί η κεντρική ιδέα της Μαρία Γκράτσια Κιούρι (καλλιτεχνικής διευθύντριας των γυναικείων συλλογών του οίκου) από την οποία δημιουργήθηκε η συλλογή, έκρυψε πολλές από τις λεπτομέρειες.

Ωστόσο ο πυρήνας της ειδικής αυτής συλλογής που θα αρχίσει τον κύκλο των πωλήσεών της προς τον Δεκέμβριο παραμένει δεμένος με τους γυναικείους μύθους της προϊστορίας που επιβίωσαν και στην Αρχαιότητα. Το μείγμα της γυναικείας θεότητας της γονιμότητας που συμβολίζει το αγαλματίδιο της θεάς των Φιδιών από το Ανάκτορο της Κνωσού, τα λευκά πρωτοκυκλαδικά αγγεία από το Ακρωτήρι της Θήρας, ο μύθος της Λήδας που μεταμορφώθηκε σε κύκνο, η εξαιρετική υφάντρα Αράχνη την οποία η θεά Αθηνά μεταμόρφωσε σε αράχνη τιμωρώντας τη για την ύβρη της, συναντήθηκαν με άλλες ελληνικές στιγμές.

Μπορεί ο κόσμος της υψηλής ραπτικής να είναι συνηθισμένος στην εγωπαθή προβολή του «ενός» ικανού μετρ. Η Κιούρι με τον τρόπο που ενορχηστρώνει τις ικανότητες των ανθρώπων, χειρωνακτικές και πνευματικές, κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Επιμένει να υπογραμμίζει το έργο των πολλών ικανών γυναικών και ανδρών που δουλεύουν κοντά της. «Πιστεύω ότι στο παρελθόν κανένας δεν είχε συνειδητοποιήσει το κέντημα ως τέχνη. Λόγω των γυναικών το θεωρούσαν βιοτεχνική, οικιακή εργασία. Αν οι άνδρες έφτιαχναν κέντημα θεωρούνταν ιδιοφυΐες και καλλιτέχνες. Δεν καταλαβαίνω αυτή τη διάκριση. Ενα όμορφο κέντημα από τους άνδρες είναι τέχνη, ενώ από τις γυναίκες είναι οικιακή εργασία. Ετσι, έχω εμμονή να αλλάξω αυτή την έννοια και να δω το κέντημα ως έργο τέχνης» λέει η ίδια στα ΝΕΑ.

Με αυτό το πρίσμα η επιστροφή του οίκου Dior στην Αθήνα δεν περιορίστηκε μόνο στην αναζωπύρωση της νοσταλγίας από μία φωτογράφιση-καρμπόν με φόντο τον Παρθενώνα. Στο μυαλό της Μαρία Γκράτσια Κιούρι αναδύθηκαν οι φωτογραφίες της Ισιδώρας Ντάνκαν να χορεύει ντυμένη με ημιδιάφανο πέπλο στην Ακρόπολη, οι φωτογραφίες του γερμανού φωτογράφου Χέρμπερτ Λιστ από την Ελλάδα της δεκαετίας του ’30, οι σουρεαλιστικές φιγούρες στους πίνακες του Τζόρτζιο ντε Κίρικο. Με αφορμή την έκθεση «Villa Ιolas» που είδε στο Μιλάνο, η Κιούρι εξερεύνησε επίσης το σύμπαν του κοσμοπολίτη συλλέκτη Αλέξανδρου Ιόλα. Από τα στοιχεία της κατοικίας του στην Αθήνα ξεχώρισε τη συλλογή αρχαιοελληνικών αγγείων με παραστάσεις πάλης. Κοντινά πλάνα από αυτές τις σιλουέτες ξεχωρίζουν σε σκίτσα από τον καλλιτέχνη Πιέτρο Ρούφο ή καμουφλάρονται σε ορισμένα αθλητικά ενδύματα. Μια σύνθεση που προέκυψε ύστερα από εμπεριστατωμένη έρευνα και αποτελεί τον σκελετό και ταυτόχρονα το μανιφέστο ενός σώματος που κινείται ξεπερνώντας τα φυλετικά όρια, με φόντο το Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου παρουσιάζεται η συλλογή Cruise. Αυτό το σώμα φοράει μια σειρά από λευκά κοστούμια – σακάκια και παντελόνια -, ανάλογα με τα κοστούμια της Μαρλέν Ντίτριχ τα οποία τής είχε δημιουργήσει ο Κριστιάν Ντιόρ.

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ. Το λευκό εμβληματικό σακάκι, το οποίο ο ίδιος ο Ντιόρ είχε βαφτίσει The Bar Jacket, επιδέχθηκε ελληνικές προσεγγίσεις. Χάρη στη συνεργασία της Μαρία Γκράτσια Κιούρι με τον Αρη Τζονευράκη, ο οποίος κέντησε σε λευκή κλωστή σχέδια από εκείνα που δημιουργεί για τις ελληνικές φορεσιές στολίζοντας διακριτικά τσέπες και μπροστινό τμήμα του ρούχου. Το ελληνικό Bar Jacket παρουσιάστηκε το βράδυ του σόου συνδυασμένο με λευκή πλισέ φούστα.

Το υπερμέγεθες μοτίβο πιε ντε πουλ, χαρακτηριστικό επίσης του οίκου Dior, έγινε ελληνικό σε μία σειρά ασημένιων – λευκών μεταξωτών φορεμάτων που παρέπεμπαν στις πτυχώσεις του χιτώνα των αρχαίων κλασικών γυναικείων αγαλμάτων. Το μεταξωτό ύφασμά του υφάνθηκε στο Σουφλί από την εταιρεία Silk Line.

Η σύνδεση του ιστορικού γαλλικού οίκου με την παράδοση της ελληνικής χειροτεχνίας συνεχίστηκε με τη συνεργασία της Νηματουργίας του Μουσείου Μπενάκη, ΝΗ.ΜΑ., και με επίκεντρο τα παραδοσιακά ναυτικά καπέλα. Επειτα από έρευνα και ανταλλαγή ιδεών πάνω σε δείγματα που έκανε η Νηματουργία τα μπλε καπέλα της συλλογής απέκτησαν έναν λογότυπο στο πηλήκιο κεντημένο από στριφτό μεταξωτό κορδόνι.

Η Μαρία Γκράτσια Κιούρι εντόπισε επίσης στην ιδιαίτερα θηλυκή γραμμή της ζωγραφικής της Χριστιάνας Σούλου την ιδανική καλλιτέχνιδα για να δημιουργηθεί ένα ύφασμα από το οποίο σχεδίασε ένα φόρεμα που συμπυκνώνει όλο το νόημα αυτής της ελληνικής – γαλλικής – ιταλικής συνύπαρξης. Ο πέπλος που ύφαινε στον αργαλειό η Πηνελόπη, η τιμωρημένη ασεβής υφάντρα Αράχνη, η θραυσματική ιχνογραφία των γυναικείων σωμάτων που χορεύουν στα σχέδια της Σούλου ενώθηκαν μέσα από την ανταλλαγή συζητήσεων. Η υλοποίησή του και η παρουσίασή του στο Στάδιο είναι μόνο η αρχή. Η συνεργασία προβλέπεται να δώσει συνέχεια και σε άλλα όνειρα και επιθυμίες που αναμένουν να γίνουν φορέσιμη πραγματικότητα.