{T16}Οταν η Ελλάδα ανακάλυψε το τένις…

Ολη η Ελλάδα μιλάει σήμερα για τένις. Εξαιτίας δύο χρυσών της παιδιών, του Στέφανου Τσιτσιπά και της Μαρίας Σάκκαρη, που πρωταγωνίστησαν τις τελευταίες μέρες σε ένα από τα πιο φημισμένα τουρνουά παγκοσμίως, το Ρολάν Γκαρός. Δύο παιδιών που όλοι έχουμε αντιληφθεί ότι θα συνεχίσουν να πρωταγωνιστούν για πολλά ακόμα χρόνια στο διεθνές στερέωμα.

Είναι εντυπωσιακό το ενδιαφέρον που επέδειξε το τηλεοπτικό κοινό για την προσπάθεια που έκανε ο Τσιτσιπάς στον προχθεσινό τελικό απέναντι στον Τζόκοβιτς. Στις τέσσερις ώρες που διήρκεσε ο αγώνας η τηλεθέαση δεν έπεσε κάτω από το 28%, κάποιες στιγμές άγγιξε το 48% (δηλαδή ο ένας εκ των δύο που είχαν ανοικτές τις τηλεοράσεις τους εκείνη την ώρα έβλεπε τένις!), ενώ γενικά κυμάνθηκε μεταξύ 35% και 45%. Ποσοστά που υπό κανονικές συνθήκες η ΕΡΤ δεν μπορεί καν να τα ονειρευτεί! Ποσοστά που θυμίζουν το αξέχαστο Ευρωμπάσκετ του 1987. Είναι και οι μέρες τέτοιες (σαν χθες συμπληρώθηκαν 34 χρόνια από εκείνο τον ανεπανάληπτο αθλητικό θρίαμβο) που επιτρέπουν τέτοιους συνειρμούς.

Μπορεί, άραγε, οι επιτυχίες του Τσιτσιπά και της Σάκκαρη να έχουν τόσο καταλυτική επίδραση στο ελληνικό τένις όσο είχε το ’87 στο μπάσκετ; Μπορεί να αρχίσουν σε κάθε γειτονιά να ξεφυτρώνουν πλέον όχι μπασκέτες, όπως τότε, αλλά γήπεδα του τένις; Αυτή είναι μεγάλη κουβέντα. Με καθόλου προφανές συμπέρασμα.

Διότι είναι άλλες οι εποχές. Είναι διαφορετικός ο τρόπος με τον οποίον προσεγγίζουμε τον αθλητισμό σήμερα και διαφορετικός ο τρόπος με τον οποίον οι νέοι άνθρωποι ασχολούνται μαζί του. Αλλες οι επιλογές αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου που είχε η νεολαία τότε, άλλες σήμερα. Αλλο η αλάνα και το παιδομάζωμα στα σχολεία από τους αθλητικούς συλλόγους, άλλο η ιδιωτική ακαδημία με τους εξειδικευμένους προπονητές και τη μηνιαία συνδρομή. Είναι διαφορετική επίσης η φύση των αθλημάτων. Ομαδικό το ένα, ατομικό το άλλο.

Ωστόσο έχει ενδιαφέρον το εξής: Στην εποχή της ατομικής ευθύνης η Ελλάδα ανακάλυψε το τένις. Τυχαίο;