Το ξύλο στο Μοντεβιδέο και ο μεθυσμένος Ολλανδός

Ηταν ένας από τους μεγαλύτερους πλακατζήδες που πέρασαν ποτέ από τα ελληνικά γήπεδα. Οσοι μιλούν για τον Τότη Φυλακούρη έχουν να λένε για όλα όσα… σκαρφιζόταν και έκανε. Καμιά φορά, όμως, αυτό γύριζε μπούμερανγκ, όπως συνέβη στο Μοντεβιδέο. Ο Φυλακούρης περιγράφει στα «ΝΕΑ» δύο ιστορίες που έμειναν χαραγμένες στο μυαλό του. Μία από τον τελικό στο Γουέμπλεϊ και μία από τον τελικό με τη Νασιονάλ για το Διηπειρωτικό μερικούς μήνες αργότερα.

«Τι να πρωτοθυμηθώ από εκείνη τη χρονιά. Είναι τόσο πολλά, που αν αρχίσω να σου μιλάω δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Οταν τελείωσε ο τελικός στο Γουέμπλεϊ, είχαμε ανταλλάξει φανέλες με τους ποδοσφαιριστές του Αγιαξ. Σχεδόν όλοι με όλους. Υπήρχαν μέσα στο γήπεδο πολλοί Ολλανδοί που πανηγύριζαν και πολλοί μεθυσμένοι Ολλανδοί. Ενας απ’ αυτούς με είδε με φανέλα του Αγιαξ και πίστευε ότι ήμουν ποδοσφαιριστής της ομάδας του. Με άρπαξε, με έβαλε στους ώμους του και άρχισε να με γυρίζει γύρω γύρω στο γήπεδο γιατί νόμιζε ότι ήμουν Ολλανδός. Ηρθαν μετά 2-3 ακόμα, με κοιτούσαν, κατάλαβαν ότι είμαι παίκτης του Παναθηναϊκού, με έριξαν κάτω και έφυγαν. Δεν θα ξεχάσω και την ατάκα του Πούσκας, με την οποία πραγματικά απορούσα. Στο δεύτερο ημίχρονο του τελικού μου είπε ο Πούσκας να φυλάξω τον Κρόιφ. Το είπε σε μένα γιατί έτρεχα πολύ. Οταν τελείωσε το ματς, μας λέει στα αποδυτήρια “μπράβο τα πήγατε όλοι καλά, αλλά καλύτερους απ’ όλους ήταν ο Φυλακούρης γιατί πήγε καλά πάνω στο Κρόιφ”. Τον κοίταξα και του λέω “τι καλά πήγα; Σε όλο το ματς έβλεπα το 14, όλο την πλάτη του κοιτούσα”.

Κι έχω και μια ιστορία που δεν θα ξεχάσω απ’ το Διηπειρωτικό. Μπήκαμε στο αεροπλάνο στο αεροδρόμιο του Μοντεβιδέο και πήρα ένα πιστόλι μεγάλο απ’ τον Κωνσταντίνου που πετούσε μπαλάκια. Πήγαν τότε οι υπόλοιποι και ειδοποίησαν τους ανθρώπους του πληρώματος, είπαν “αυτός έχει πιστόλι”. Με κατέβασαν κάτω και άρχισαν να με δέρνουν. Μου έσκισαν τα ρούχα, με μάτωσαν, ένας χαμός. Ρωτάει ο Πούσκας στο αεροπλάνο “λείπει κανείς;” και του λένε “δέρνουν κάτω τον Φυλακούρη”. Ηρθε ο Πούσκας, τους μίλησε και έτσι με άφησαν. Ξαναμπαίνω στο αεροπλάνο, κρατούσα το όπλο το ψεύτικο ακόμα, είχα αίματα, με βλέπει μια κυρία στην πρώτη σειρά και λιποθυμάει. Βγαίνει και ο πιλότος, με βλέπει, ξαναμπαίνει μέσα και φοβόντουσαν ότι γίνεται αεροπειρατεία. Τελικά μας πήγαν σε άλλο αεροδρόμιο κι εκεί μας περίμενε Αστυνομία, το είχαν πιστέψει ότι κάτι σοβαρό γίνεται, δεν μας πίστευαν πως κάνουμε πλάκα. Φάγαμε πολύ ξύλο στο Μοντεβιδέο και όλα ξεκίνησαν από μια πλάκα».