Η γιορτή και ο κόσμος

Αν κάτι έλειψε από τον Ολυμπιακό όλο αυτό το διάστημα της ξέφρενης και δίκαιης πορείας προς την κατάκτηση του 46ου τίτλου, αναμφίβολα είναι ο κόσμος του. Γιατί οι Ερυθρόλευκοι έχουν μάθει να ζουν, να πανηγυρίζουν, να γιορτάζουν, να χαίρονται ή και να λυπούνται, έχοντας δίπλα τους οπαδούς τους. Αυτούς που πάντα τους ακολουθούν. Το κοινό στηρίζει δίχως καμιά διαπραγμάτευση. Αφειδώλευτα. Και οι ποδοσφαιριστές ανταποδίδουν γιατί πρόκειται για ζωντανούς κρίκους μιας ίδιας αλυσίδας. Μα, για σταθείτε. Μήπως νοητά ήταν παντού και πάντα «όλοι μαζί»; Χθες στο Γ. Καραϊσκάκης, ναι μεν οι εξέδρες

ήταν… εικονικά γεμάτες, ωστόσο δεν ήταν μέσα ο παλμός. Ηταν έξω! Ναι, χτυπούσε η καρδιά του Ολυμπιακού πολύ γρήγορα, όπως συνήθως όταν αγωνίζεται η ομάδα, αλλά ποιος αμφιβάλλει ότι με την επιστροφή του κόσμου στις εξέδρες όλα θα είναι ολότελα διαφορετικά; Υπό αυτή την έννοια, έχει νόημα η κουβέντα που άνοιξε (και) ο Λευτέρης Αυγενάκης για την επάνοδο των οπαδών στις εξέδρες. Ηταν μια διοργάνωση με αρκετά «κρύα» ματς, απουσίαζε το αλάτι από το φαγητό. Η αδρεναλίνη. Σε όλες τις αγωνιστικές. Από τον Ιούνιο προφανώς ενδέχεται να πέσει στο τραπέζι το πώς και με τι προϋποθέσεις θα έχουμε σταδιακή επιστροφή στην αθλητική κανονικότητα. Τα πρωτόκολλα και οι προδιαγραφές θα αφορούν πρώτιστα τη Σούπερ Λίγκα και μετά τις υπόλοιπες, προς τα κάτω φυσικά, κατηγορίες. Λογικό. Η μεγάλη κατηγορία «άνοιξε» πρώτη. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα.

Ηδη, από χθες έχουμε κάποια βήματα για την οριστική άρση κάθε περιορισμού. Αρκεί να γίνουν με νηφαλιότητα και κυρίως χωρίς να υπάρξει η όποια οπισθοδρόμηση. Ο Ολυμπιακός, αλλά και η κάθε ομάδα, όλο το ποδόσφαιρο, έχουν ανάγκη τον κόσμο, τις ιαχές, τις φωνές, ακόμη ακόμη και την γκρίνια ή τις διαμαρτυρίες. Είναι όλα αυτά κομμάτι του παιχνιδιού. Αλλά μια και ο λόγος για τον πρωταθλητή που είχε χθες την τιμητική του, αξίζει τις παραστάσεις που δίνει το γοητευτικό σύνολο του Πέδρο Μαρτίνς, να είναι πολλά τα χέρια που θα τις χειροκροτούν. Γιατί δικαιούται σε κάθε ματς το sold out. Για τα γκολ του Ελ Αραμπί. Τις ασίστ του Βαλμπουενά. Την ποιότητα του Φορτούνη. Τις αποκρούσεις του Σα. Την αρχοντιά του Σεμέδο. Τη μαχητικότητα του Σωκράτη. Την πληθωρική παρουσία του Μασούρα. Tην ξεχωριστή στόφα του Εμβιλά. Τη μαχητικότητα του Μπουχαλάκη. Κι όλα τα υπόλοιπα που αντιπροσωπεύουν οι πρωταγωνιστές. Ολοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά. Το δείχνουν αυτό, το «ένας για όλους και όλοι για έναν», έτσι όπως πανηγυρίζουν μαζί ή χαιρετούν τον κόσμο. Που είναι θέμα χρόνου πλέον να βρεθεί ξανά στα καθισματάκια των εξεδρών.