«Το κορυφαίο όλων»

«Είναι το πιο μάγκικο τρόπαιο, ο κορυφαίος τίτλος μας. Μακράν ο πιο δύσκολος βάσει των συνθηκών και θα έλεγα από τους πιο δύσκολους τίτλους που έχει κατακτήσει ποτέ ελληνικός σύλλογος σε όλα τα αθλήματα».

Ο Χάρης Παυλίδης έχει κοουτσάρει τον Ολυμπιακό σε εννέα ευρωπαϊκούς τελικούς και με το τρόπαιο της Ευρωλίγκας κόντρα στη Ντουναϊσβάρος (7-6) Μεγάλο Σάββατο στη Βουδαπέστη έφτασε τα τέσσερα τρόπαια!

Και όμως μιλώντας στα «ΝΕΑ» ξεχώρισε μακράν αυτό το τελευταίο καθώς δεν ήταν απλός ο λόγος.

«Πρώτα απ’ όλα δεν κάναμε καν προετοιμασία. Τελευταίο σοβαρό παιχνίδι πριν από το φάιναλ φορ ήταν ο προημιτελικός με τη Σαμπαντέλ από τις 13 Μαρτίου! Δεν μπορούσαμε να πάμε στο εξωτερικό ενώ κάποια παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος που δώσαμε λίγο πριν από το ταξίδι στη Βουδαπέστη δυστυχώς λόγω της διαφοράς δυναμικότητας δεν ήταν ούτε καν δυνατές προπονήσεις.

Το πρωτάθλημα ήταν… κλειστό και εμείς δεν είχαμε συνολικά τις κοπέλες για πέντε μήνες αν συνυπολογίσουμε ότι έφυγαν οι περισσότερες και για την προετοιμασία με την εθνική ομάδα. Και μάλιστα ο ψυχοφθόρος αποκλεισμός από τους Ολυμπιακούς Αγώνες τους πρόσθεσε μεγάλο ψυχολογικό βάρος. Και επίσης παίζαμε με αμιγώς ελληνική σύνθεση χωρίς ούτε μια ξένη και αντιμετωπίσαμε δύο ουγγρικές ομάδες με τη διοργάνωση στη Βουδαπέστη. Χρειάζεται να πω κάτι άλλο;», τονίζει στα «ΝΕΑ» ο προπονητής των επιτυχιών που μετέτρεψε σε πλεονέκτημα το ότι είχε 13 Ελληνίδες και μεταξύ των οποίων και νεαρές κοπέλες (όπως η 17χρονη Χαλδαίου, οι 20χρονες Μυριοκεφαλιτάκη και Κανετίδου και η 22χρονη Σταματοπούλου).

Παλιές και νέες
«Αυτό ήταν το μυστικό της επιτυχίας της ομάδας καθώς εμπλουτίστηκε με νέες ταλαντούχες παίκτριες από τις ακαδημίες μας και ουσιαστικά έφτιαξαν την ιδανική χημεία με τις πιο έμπειρες.

Υπήρχε χημεία μεταξύ τους και φοβερό κλίμα και ας μην είχαμε ούτε μία ξένη, μόνο Ελληνίδες. Είναι πραγματικά άθλος δεν το συζητάμε.

Πρόθεση όλων μας ήταν να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε κυρίως για την Αλκηστη Αβραμίδου καθώς αυτή ήταν η τελευταία ευκαιρία της για ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο αφού αποχωρεί από την ενεργό δράση. Ηταν συγκινητικές οι στιγμές.

Η προσφορά των νεαρών κοριτσιών στην καθημερινότητα μας ήταν ανεκτίμητη.

Οταν τις μάζεψα στην αρχή της χρονιάς όλες τις μικρές τους είπα κοιτάξτε να δείτε, ξέρω ότι θα είναι άδικο αυτό από μέρους μου αλλά θα σας ρίξω αμέσως στα βαθιά. Δεν θα σας δώσω χρόνο προσαρμογής καθώς σας χρειαζόμαστε άμεσα και δεν γίνεται διαφορετικά δεν θα ψάξουμε δικαιολογίες. Δεν τους δώσαμε και εμείς δικαιολογίες, δεν τους αφήσαμε το περιθώριο. Καθώς όταν παίζεις στον Ολυμπιακό αυτή είναι η δουλειά σου να αναπληρώσεις την Αβραμίδου, την Τσουκαλά, την Πλευρίτου», υποστηρίζει ο έλληνας τεχνικός που παρά το εξαιρετικό κοουτσάρισμα του, είδε κάποια στιγμή το πλάνο να πηγαίνει… περίπατο.

«Με την ψυχή»
«Είναι αλήθεια ότι στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού παίζαμε με την ψυχή και το ένστικτο και το πλάνο μπήκε λίγο πιο πίσω. Ολα αυτά καθώς η πίεση για το Κύπελλο ήταν μεγάλη στα κορίτσια. Τρομερό άγχος, αλλά η άμυνά μας ήταν εκπληκτική και βγάζαμε τόση ενέργεια στην άμυνα που δεν είχαμε πλέον δυνάμεις στο τέλος στην επίθεση κάνοντας αδύναμα σουτ.

Οι Ουγγαρέζες ήξεραν ότι μπορούσαν να μας κοντράρουν μόνο με ξύλο υπό την ανοχή των διαιτητών και τραβήγματα. Εκεί όμως τελικά μέτρησαν οι προσωπικές μονομαχίες, η Χρυσή στο τέρμα, η αυταπάρνηση στην άμυνα. Στο τελευταίο οκτάλεπτο γνώριζα καλά ότι ήταν κομβικό το ποια ομάδα θα σκοράρει πρώτη και πως αυτή θα είχε τον πρώτο λόγο. Για αυτό και σπατάλησα γρήγορα δύο τάιμ άουτ που δεν το συνηθίζω.

“Πάμε για το γκολ, το βάζετε και νικάμε”, τους είπα και πράγματι μόλις σκοράραμε βγάλαμε εκπληκτικές άμυνες με παίκτρια λιγότερο. Ενιωθα κάποια στιγμή τις κοπέλες να έμοιαζαν σαν να παίζουν με μπάλα του… μπόουλινγκ! Τόσο μεγάλη ήταν η πίεση και για αυτό τους αξίζουν συγχαρητήρια».

Το σημείο καμπής
Οσο για το πότε κατάλαβαν ότι μπορούν να πάρουν τον τίτλο;

«Μα στις 13 Μαρτίου όταν αποκλείσαμε με τόσο εμφατικό τρόπο την πρωταθλήτρια Ευρώπης Σαμπαντέλ (με διαφορά πέντε γκολ 10-5). Εκεί είδαμε ότι είμαστε ικανοί να νικήσουμε οποιονδήποτε αντίπαλο. Απλά λέγαμε με τον Κώστα Χατζηδάκη τον συνεργάτη μου ότι προτιμούσαμε την Ουίπεστ στον ημιτελικό γιατί ήταν πιο ποιοτική ομάδα.

Με τη Σαμπαντέλ κάναμε το καλύτερό μας παιχνίδι και με την Ουίπεστ το δεύτερο καλύτερο. Στον τελικό δεν παίξαμε καλά αλλά μετά από χρόνια όλοι θυμούνται το αποτέλεσμα.

Εναν τελικό που για να μην ξεχνιόμαστε εάν δεν ήταν ο κ. Μαρινάκης δεν θα τον βλέπατε στην Ελλάδα. Τον ευχαριστούμε από την καρδιά μας για την άμεση ανταπόκριση γιατί ήταν πολύ σημαντικό να ξέρουμε ότι το βλέπουν οι δικοί μας άνθρωποι. Από έναν άνθρωπο που είναι πάντα δίπλα μας.

Πλέον πάμε για το τριπλ κράουν, κάτι που δεν έχει καταφέρει καμία ελληνική ομάδα».