«Πανηγύρισα σαν να ήμουν στο γήπεδο»

Τα δύο παιδιά της, ο Δημήτρης και η Τζώρτζια, είχαν καιρό να δουν έτσι τη μαμά τους. Η Σοφία Μπεκατώρου σε μια ιδιαίτερη εποχή για την ίδια (που ουσιαστικά άλλαξε τα δεδομένα με την καταγγελία της και έδωσε την ευκαιρία σε δεκάδες ανθρώπους να μιλήσουν για όσα είχαν υποφέρει) έζησε μια μεγάλη χαρά με την πρόκριση της «Μίλι» στο Τόκιο μαζί με την Αριάδνη Σπανάκη και όπως περιγράφει στα «ΝΕΑ»:

«Τσίριζα και πανηγύριζα σαν να ήμουν σε γήπεδο, με τα παιδιά μου να αναρωτιούνται τι έπαθε η μαμά! Εβλεπα από την πρώτη μέρα τις ιστιοδρομίες διαδικτυακά, αλλά δεν είχα στείλει ούτε ένα μήνυμα για να μην προσθέσω το παραμικρό ψυχολογικό βάρος στην ομάδα. Είναι εντυπωσιακό που η Μίλι επιστρέφει έπειτα από 17 χρόνια και είναι τόσο ανταγωνιστική ως αθλήτρια.

Η Αριάδνη και η Μίλι έκαναν μια εξαιρετική εμφάνιση, είχαν πολλά πλασαρίσματα στις πρώτες θέσεις σε τμήματα των αγώνων και έβγαλαν ό,τι καλύτερο μπορούσαν κατά τη γνώμη μου, δεδομένου του χρόνου που συνεργάζονται.

Οι Μπόζη – Κλωναρίδου από την άλλη, αν και είχαν εξαιρετική προετοιμασία, μεγαλύτερη στήριξη και περισσότερους αγώνες, δεν είχαν βιώσει την πίεση  του ανταγωνισμού από ομοεθνείς μέχρι σήμερα και δυστυχώς όταν αυτή εμφανίστηκε δεν μπόρεσαν να τη διαχειριστούν. Κανείς δεν αμφισβητεί τις ικανότητές τους και τώρα είναι η στιγμή να εξελιχθούν ως αθλήτριες υψηλού επιπέδου. Δεν θα πρέπει να απογοητευτούν, αλλά να δουν τι πήγε λάθος και δεν μπόρεσαν στον κρίσιμο αγώνα να φέρουν τον καλό τους εαυτό. Το έχουμε ζήσει και εμείς με τη Μίλι στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ όπου καταλήξαμε στη 13η θέση. Χρειάστηκαν έξι μήνες για να συνέλθουμε, αλλά μετά το αποφασίσαμε και δουλέψαμε με καλύτερη μέθοδο και ήρθαν όλες οι μεγάλες μας επιτυχίες».

Η Σοφία είχε επιστρέψει προσφάτως στα 470, αγωνιζόμενη ως πλήρωμα, με κυβερνήτρια τη Δήμητρα Παγίδα. «Είχε περάσει από το μυαλό μου να αγωνιστούμε ξανά μαζί με τη Μίλι, αλλά εκείνη είχε ξεκινήσει ήδη με την Αριάδνη. Ηταν καλύτερο που αποφασίσαμε να αγωνιστούμε με δύο νεότερες αθλήτριες, αφού εμείς είχαμε ολοκληρώσει τον κύκλο μας ως ομάδα, ενώ έτσι είχαμε την ευκαιρία να μεταλαμπαδεύαμε τις γνώσεις μας. Σε τρέφει αυτός ο υγιής ανταγωνισμός και είναι αναζωογονητικό να κάνεις διαφορετικά πράγματα.

Με τη Δήμητρα αγωνιστήκαμε από Ιούλιο έως τον Δεκέμβριο του 2020, όταν αναγκάστηκα να σταματήσω το ιπτάμενο καταμαράν. Για να προλάβουμε να καλύψουμε τα κενά μας, θα έπρεπε να πάμε τρεις μήνες εξωτερικό για εντατικές προπονήσεις. Η ομάδα μας ήταν αρκετά πίσω στη βαθμολογία από τις δύο άλλες ομάδες, γιατί δεν είχαμε συμμετοχή στο Γιουρολίμπ του 2019 που ήταν μέρος της πρόκρισης. Με τις υποχρεώσεις που έχω πλέον όμως δεν μπορούσα  να ανταποκριθώ σε ένα τέτοιο πρόγραμμα και έτσι πήραμε τη δύσκολη απόφαση να σταματήσουμε. Ελπίζω όμως ότι η Δήμητρα και όλοι οι νεότεροι αθλητές θα συνεχίσουν να διεκδικούν τα όνειρά τους».

«Λείπει η σωστή φιλοσοφία»

«Η παρουσία των ελλήνων αθλητών σε ολυμπιακό επίπεδο με προβληματίζει. Για παράδειγμα, όταν σε έναν χρόνο έρχεσαι και ξεπερνάς μια ομάδα που είναι τέσσερα χρόνια και αγωνίζεται σε όλους τους αγώνες και πηγαίνει καλά, αυτό δείχνει τρία πράγματα: ή είσαι υπερομάδα, που σύντομα θα το διαπιστώσουμε αν και η Μίλι είναι ήδη κορυφαία ή ο τρόπος με τον οποίο καλλιεργείται το άθλημα και αναδεικνύει αθλητές υψηλών επιδόσεων είναι ανεπαρκής ή έχουν συμβεί και τα δύο μαζί.

Δεν θεωρώ πως οι αθλητές μας έχουν τη βοήθεια, ώστε να σχεδιάσουν και να  ακολουθήσουν ένα πρόγραμμα που θα τους βοηθήσει να καλύψουν τις ανάγκες και τις δεξιότητες που χρειάζεται να καλλιεργήσουν. Δεν υπάρχει το εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό που θα καλύψει στο σύνολο τις ανάγκες μιας ολυμπιακής ομάδας και δεν αναφέρομαι σε οικονομικούς πόρους. Λείπει η σωστή φιλοσοφία που θα ενώνει και δεν θα διχάζει. Που οι ομάδες θα σκοτώνονται στη θάλασσα και θα είναι φίλοι στη στεριά. Λείπουν οι άνθρωποι που θα κάνουν έρευνα και θα δημιουργούν καινοτομία.

Παρ’ όλ’ αυτά θα ήθελα να δώσω συγχαρητήρια σε όλα τα πληρώματα, τους προπονητές, ομίλους, χορηγούς που τους βοήθησαν. Συγχαρητήρια για την προσπάθειά τους, γιατί σε περίοδο κορωνοϊού, χωρίς κάποια ουσιαστική στήριξη από την ομοσπονδία μας, αγωνίστηκαν για τα χρώματα της χώρας μας και συνεχίζουν να μας δίνουν ελπίδες για ολυμπιακές διακρίσεις».