Το κόμμα του 3% σε νέες μάχες με το κόμμα του 32%

Η κρίση της Αριστεράς σήμερα συναντάται και στο ευρωπαϊκό πεδίο. Η πανδημία ρευστοποίησε και άλλο τις απαντήσεις στα σύγχρονα προβλήματα και από τη δύσκολη εξίσωση φαίνεται πως δεν μπορεί να λείπει και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με τις δικές του βέβαια ιδιαιτερότητες ως χώρος και διαδρομή. Oλο αυτό το διάστημα, και παρά τον δύσκολο μήνα που πέρασε η κυβέρνηση, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν κατάφερε να εκταμιεύσει τη δυσαρέσκεια και αυτό αποτυπώνεται και στις πρόσφατες μετρήσεις, όπως αυτή της GPO για «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο».

Το ερώτημα «κόμμα του 3% ή του 32%» που άτυπα απασχολεί το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ επίσης δεν φαίνεται να έχει ίδια απάντηση στην εξέλιξη των διαδικασιών στις νομαρχιακές οργανώσεις – αυτή την ώρα έχουν ολοκληρωθεί οι περισσότερες με νέες νομαρχιακές επιτροπές – και ο παρών δυϊσμός του κόμματος επιβεβαιώθηκε και στις εδώ κομματικές διεργασίες. Με ένα μόνο παράδειγμα, το περιγράφουν οι παρατηρητές των εξελίξεων στην Κουμουνδούρου όπως στη νέα νομαρχιακή επιτροπή Ιωαννίνων του ΣΥΡΙΖΑ, όπου δεν εκλέχθηκε καν ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης Λάζαρος Νάτσης, που είχε υποστηριχθεί για τη δημοτική αρχή της πόλης. Οι κακές γλώσσες υποστηρίζουν πως ο πλειοψηφικός ΣΥΡΙΖΑ στήριξε αθόρυβα στην πόλη τον νυν δήμαρχο Μωυσή Ελισάφ. Παίρνουν κεφάλι οι της διεύρυνσης λοιπόν και αποβάλλουν τους στενά κομματικούς; θα ρωτούσε κάποιος. Ενοποιούνται τα χαρακτηριστικά του κόμματος λόγω της νέας του ανθρωπογεωγραφίας και της «μαζικής» εισροής μελών; Δύσκολο, λένε ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι του ΣΥΡΙΖΑ που από πίσω βλέπουν απλώς τη μάχη μηχανισμών που λαμβάνουν διαφορετικά χαρακτηριστικά ανά περιοχή.

ΔΟΜΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Και οι διαδικασίες για νέες νομαρχιακές δεν επιβεβαίωσαν πως διαμορφώνεται ένα σύγχρονο κόμμα με πειστικό σχέδιο παρά το ψηφιακό κεκτημένο – οι διαδικασίες έγιναν μέσω Διαδικτύου, πράγμα που δεν έχει κάνει κανένα κόμμα σήμερα. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι δομικό και διαφάνηκε την προηγούμενη εβδομάδα. Η λεγόμενη «ψηφιακή φούσκα» -που περιγράφουν αναλυτές όπως ο Ευτύχης Βαρδουλάκης – μοιάζει καθοριστική για τον τρόπο που προσλαμβάνει την πραγματικότητα η Κουμουνδούρου. Την ίδια δε ώρα που γινόταν μια μεγάλη προσπάθεια για να παρουσιαστεί το νέο ΕΣΥ με συμμετοχή επιστημόνων αλλά και του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, το άλλο μισό κόμμα απολογούνταν για τις δηλώσεις του Θόδωρου Δρίτσα – ενώ υπήρξαν και σκέψεις για διαγραφή, κίνηση όμως που εκτιμήθηκε πως θα ενέτεινε την αμηχανία και την εσωστρέφεια.

Σε αυτή την κατεύθυνση, της ανανέωσης της ατζέντας, επιλέχθηκε να γίνει το αστραπιαίο ταξίδι το Σάββατο από τον Αλέξη Τσίπρα και στελεχών του στις σεισμόπληκτες περιοχές της Λάρισας και της Ελασσόνας, ενώ σχεδιάζεται μια ανάλογη εκδήλωση α λα ΕΣΥ για την οικονομία και το ιδιωτικό χρέος. Αν βέβαια δεν σκοντάψει σε νέα λάθη και νέες αστοχίες στελεχών του. Η «αστοχία υλικού» όμως, όπως προείπαμε, επίσης δεν αρκεί για να περιγράψει την κρίση ταυτότητας του χώρου. Ο ασθενής δικομματισμός θέλουν οι επιτελείς του Τσίπρα να γίνει κανονικός, αλλά αυτό απαιτεί δομική αντιπολίτευση και μπόλικο πολιτικό Κέντρο. Ο κεντρώος ψηφοφόρος όμως δεν προσελκύεται από το εκκρεμές της Κουμουνδούρου και το «32%» θέλει διπλό αγώνα για να διατηρηθεί. Κανείς δεν φοβάται βέβαια πως είναι πιθανός ένας εφιάλτης του «3%», στην Κουμουνδούρου, απλώς έτσι κωδικοποιημένα μια σειρά στελεχών του «ανοίγματος» περιγράφουν τακτικές και δηλώσεις συντρόφων τους. Στον δρόμο για την προγραμματική συνδιάσκεψη του κόμματος τον Απρίλιο – α λα Ανδρέα Παπανδρέου το 1977 – η ηγεσία ευελπιστεί να φτιάξει ενιαία γραμμή και να βρει βηματισμό. Δύσκολη υπόθεση.