Δεν είναι στραβός ο γιαλός

Πριν φτάσουμε στη μέση του δρόμου, χάσαμε τη χρυσή πανοπλία

και μόνο το μεγάλο ερώτημά μας ολοένα πιο σφικτά μας περιβάλλει.

Κ. Καρυωτάκης

Σε εποχές βαθιάς κρίσης, γενικευμένης αμφισβήτησης και φόβου θα περίμενε κανείς ότι το πολιτικό σύστημα -έστω και διά του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης- θα επιχειρούσε να ανακαλύψει νέους δρόμους επανασύνδεσης με τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που ολοένα και περισσότερο φαίνεται να αποστασιοποιείται. Επανασύνδεση που για να έχει την παραμικρή πιθανότητα επιτυχίας απαιτεί μια ελάχιστη προσπάθεια κατανόησης του άλλου και όσων τον απασχολούν. Όχι μόνον όσα βολεύουν ή δεν δυσκολεύουν αλλά το σύνολό τους και να επιχειρήσουν στη συνέχεια να διαμορφώσουν ένα σχέδιο που θα εναρμονίζεται με τις κοινωνικές ανάγκες και θα επιδιώκει ισχυρές συναινέσεις για την εφαρμογή του.

Αντιθέτως, στην πατρίδα μας βλέπουμε να αναβιώνει ένα παιχνίδι σκληρών κομματικών αντιπαραθέσεων όχι με βάση τις διαφορετικές προσεγγίσεις στην οικονομία, την υγεία, την παιδεία, την ανεργία, την κοινωνική ασφάλιση, τη μετανάστευση, την ισονομία, το περιβάλλον, των εθνικών ζητημάτων και όσων άλλων μας απασχολούν αλλά στη βάση σκηνοθετημένων διαξιφισμών και βουτιάς στο παρελθόν. Το πολιτικό σύστημα αδυνατώντας να μιλήσει θετικά, επενδύει στην πόλωση που ξέρει καλά να πυροδοτεί.

Περισσεύουν οι ιδεολογικοί ναρκισσισμοί, ο εκχυδαϊσμός της αντιπαράθεσης, οι γενικεύσεις και οι ιστορικοί αφορισμοί. Ο επικοινωνισμός όμως, δεν συνιστά επικοινωνία. Άλλο η χειραγώγηση και άλλο η αλληλεπίδραση. Το παιχνίδι αυτό όμως είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Μπορεί να δίνει χρόνο στα κομματικά επιτελεία αλλά τον αφαιρεί και από την αναζήτηση λύσεων σε μια κοινωνία που αισθάνεται πως για κάποιους μπορεί και να μην υπάρχει χρόνος και κυρίως τραυματίζει το δημοκρατικό μας πολίτευμα που δημιουργήθηκε για να εκφράζει τους πολλούς, να προστατεύει τους λίγους και να προάγει το σκέπτεσθαι και το κοινό καλό. Θα ήταν εγκληματικό να δοθεί το περιθώριο σε ανορθολογικές, εξτρεμιστικές, ρατσιστικές, απολυταρχικές, συνωμοσιολογικές ή και απολιτικές θεωρήσεις να διευρύνουν τα ακροατήριά τους γιατί αυξάνεται ο αριθμός των πολιτών που αισθάνονται αόρατοι έναντι του κράτους και των κομμάτων που το εκπροσωπούν.

Δεν είναι τυχαίο ότι παρά τις μεγάλες δυσκολίες και τις οδυνηρές συνέπειες εξαιτίας της πανδημίας που καταγράφονται σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, στις δημοσκοπήσεις την κυβερνητική φθορά δεν την καρπώνεται η αντιπολίτευση. Η αξιωματική αντιπολίτευση και παρά τις διακηρύξεις του αρχηγού της ότι θέλει να κυριαρχήσει στο χώρο της κεντροαριστεράς αποτυγχάνει να υπερβεί τον εαυτό της και να εκπληρώσει το θεσμικό της ρόλο. Υπερασπιζόμενη ιδεολογικές εμμονές του περασμένου αιώνα και μια πολιτική μονομερούς προστασίας «ταυτοτήτων» περιθωριακών ομάδων που είχε αγκαλιάσει κατά την περίοδο των συνιστωσών, διαγράφει την κυβερνητική της θητεία, φοβίζει και αδυνατεί να συνδεθεί ακόμη και με την πλειοψηφία των ψηφοφόρων της. Πόσο μάλλον να διατυπώσει εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Γι’ αυτό και οι αρνητικές κρίσεις των οπαδών της για την αντιπολιτευτική τακτική διατηρούνται σε υψηλό επίπεδο.

Η αδυναμία του κ. Τσίπρα δεν αφορά μόνο το κόμμα του, επηρεάζει και την κυβέρνηση καθώς με τον τρόπο του δυναμώνει όσους διακατέχονται από αίσθημα απόλυτης κυριαρχίας ή βεβαιοτήτων αποκλειστικής ορθότητας. Κι αυτό είναι αρνητικό για όλους.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy