Ο Τσίπρας στο αμφιθέατρο

Στην τηλεοπτική συνέντευξη του Αλέξη Tσίπρα, προχθές, στον Alpha, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είπε πολλά άξια σχολιασμού. Και μεταξύ άλλων, ουσιαστικά διέψευσε τον τομεάρχη του για την παιδεία, Νίκο Φίλη, ο οποίος δεν θεωρεί ότι έχουν υπάρξει αξιοσημείωτα περιστατικά βίας στα πανεπιστήμια, πλην εκείνου με τον πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε επί λέξει τα εξής:

«Θεωρώ ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στα Πανεπιστήμια. Οχι σε όλα. Σε κάποιες πανεπιστημιακές σχολές, ιδίως στο κέντρο, με την κατ’ εξακολούθηση επιθετική στάση ορισμένων εξωπανεπιστημιακών στοιχείων που προσβάλλουν και την έννοια του ασύλου… Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Πέρα απ’ τον πρύτανη, αν πάμε εμείς οι δύο να στήσουμε μια πολιτική συζήτηση διακίνησης των ιδεών στον χώρο της ΑΣΟΕΕ, μπορεί να βρεθούμε ανάμεσα από διάφορους τύπους να βιαιοπραγούν…».

Μετά από αυτή την παραδοχή, βεβαίως, ο πρόεδρος Τσίπρας συνεχίζει το γνωστό ποίημα, ότι δεν χρειάζεται πανεπιστημιακή αστυνομία αλλά ένα σώμα που θα αναφέρεται στους πρυτάνεις. Ωστόσο, έστω και έτσι, ασύνδετα, μάλλον παρακινημένος από διάθεση εντυπωσιοθηρίας, παραδέχεται αυτό που ξέρουμε όλοι: ότι η ελευθερία της έκφρασης στους χώρους του πανεπιστημίου, εκεί όπου παλαιά υποτίθεται ότι την προστάτευε το άσυλο (αλλά δεν την προστάτευε), είναι υπό διωγμό. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι κινδυνεύει από εξωπανεπιστημιακά στοιχεία, οι μαρτυρίες και τα περιστατικά λένε ότι δεν είναι μόνο έργο εξωπανεπιστημιακών οι τραμπουκισμοί και οι βίαιες συμπεριφορές, αλλά αυτό έχει ελάχιστη σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η παραδοχή τού ότι ένας πολιτικός, ένας καθηγητής ή ένας δημοσιογράφος δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε μια δημόσια εκδήλωση στους χώρους, υποτίθεται, όπου η ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών και επιχειρημάτων έπρεπε να είναι το ζητούμενο, και όχι ουσιαστικά μια απαγορευμένη δραστηριότητα.

Την παραδοχή του προέδρου Τσίπρα για τη βία στις σχολές δεν την ανέδειξαν χθες όσο έπρεπε στα φόρουμ συζητήσεων του Διαδικτύου. Ευλόγως, δόθηκε μεγαλύτερη σημασία σε άλλα μέρη των όσων δήλωσε ο πρώην πρωθυπουργός: στην απροσμέτρητου κυνισμού δήλωσή του ότι δέχεται το ρίσκο να κολλήσουν κάποιοι κορωνοϊό στα συλλαλητήρια. Ή στην επιστροφή της παλιάς ωραίας γραμμής για διαγραφή χρεών προς το Δημόσιο σε συνδυασμό με τη διαγραφή μέρους του δημόσιου χρέους της χώρας από τους εταίρους και δανειστές, ασφαλώς με έναν νόμο και ένα άρθρο και με τη συνοδεία νταουλιού προκειμένου οι αγορές να χορεύουν – χωρίς όμως Βαρουφάκη, Ζωή Κωνσταντοπούλου και Ραχήλ Μακρή.

Το έπιασε όμως ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, που το ανέδειξε χθες στην ομιλία του στη Βουλή. Νομίζω ότι η παρακάτω αποστροφή της αγόρευσης του Χρυσοχοΐδη περιγράφει με ακρίβεια αυτό που συμβαίνει:

«Ομιλία σε πανεπιστημιακό χώρο και συζήτηση για την παρουσία αστυνομίας μπορεί να γίνει; Χωρίς φρουρές; Χωρίς συνέπειες; Συζήτηση στου Ζωγράφου για τις κοινωνικές συνέπειες της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, στην ΑΣΟΕΕ για την τεχνητή νοημοσύνη γίνονται; Με όλες τις απόψεις; Η απάντηση είναι δυστυχώς όχι. Οχι σε όλα».

Με άλλα λόγια, και ο Χρυσοχοΐδης και ο Τσίπρας συμφώνησαν στη διάγνωση. Διαφωνούν στη θεραπεία. Χρειάζεται όμως να ειπωθεί ότι αυτό που ο Τσίπρας προτείνει ως θεραπεία εφαρμόζεται με παραλλαγές σαράντα τόσα χρόνια στα πανεπιστήμια. Με συνέπεια το γνωστό χάλι.