NON PAPER

Δέχομαι κι αναλαμβάνω

Υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, κάτι χειρότερο από το λάθος – και, όχι, δεν θα αναφερθώ, διά της ανατροπής, στην πολυχρησιμοποιημένη και κακοποιημένη ρήση περί του ότι το λάθος είναι χειρότερο από το έγκλημα που άλλοτε αποδίδεται στον Ταλλεϋράνδο, άλλοτε στον Μπίσμαρκ και άλλοτε στον Τσόρτσιλ. Αυτό που μπορεί λοιπόν να είναι χειρότερο είναι ο τρόπος που θα διορθώσεις όχι μόνο το λάθος, αλλά, έστω, και την παρεξήγηση.

Αναφέρομαι στη συνέντευξη που έδωσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον Αντώνη Σρόιτερ – ναι, αυτόν για τον οποίον, πριν από λίγο καιρό, ο αδέκαστος Χρήστος Γιαννούλης (βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και δημοσιογράφος) είχε αναρωτηθεί πόσα λεφτά πήρε για να κάνει αντίστοιχη συνέντευξη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Είπε λοιπόν ότι δέχεται το ρίσκο εξάπλωσης του ιού εξαιτίας των συλλαλητηρίων ως αντίδραση στο Νομοσχέδιο για την Παιδεία. Στη Neverland του Ιντερνετ, το «δέχομαι» έγινε «αναλαμβάνω» και ακολούθησε το γνωστό διαδικτυακό πάρτι.

Χθες, πολύ σωστά, διευκρίνισε τι ακριβώς είπε. Διότι, σαφώς, υπάρχει εννοιολογική διαφορά ανάμεσα στο «δέχομαι» και στο «αναλαμβάνω». Θεωρώ όμως ότι η συλλογιστική που ακολουθεί το «δέχομαι» μπάζει περισσότερο από το «αναλαμβάνω», το οποίο, ακριβώς επειδή είναι τόσο παράλογο και έωλο, δεν επιδέχεται σοβαρή κριτική. Το «δέχομαι το ρίσκο» έχει και συνέχεια όπως την αναφέρει αυτολεξεί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στην παρέμβασή του: «…γι’ αυτό και ζητώ να αποσυρθεί το νομοσχέδιο καθώς, αν επιμείνει, θα φέρει την ευθύνη».

Τι θέλει να πει ο «ποιητής»; Πως ξέρει ότι τα συλλαλητήρια στα οποία προΐσταται η νεολαία του κόμματός του θα επιδεινώσει μεν την πανδημία, αλλά, εφόσον συμβεί αυτό, θα φταίει η κυβέρνηση. Και γι’ αυτό – έρχονται και τα καλύτερα! – θα πρέπει να σταματήσει το νομοθετικό της έργο.

Φαντάζομαι ότι ο κ. Τσίπρας που γνωρίζει τόσο καλά τις αποχρώσεις των εννοιών, θα αντιλαμβάνεται ότι αυτό λέγεται εκβιασμός. Και καλά, πες ότι αυτά γίνονται στην πολιτική. Οχι όμως με «όμηρο» τη δημόσια υγεία. Τότε γιατί το λέει; Διότι, πιθανολογώ, πολλοί παροικούντες την Κουμουνδούρου δεν μπορούν να ξεχάσουν το «όνειρο» και τα φλάμπουρα του αντιμνημονιακού αγώνα, αυτού που έκανε κυβέρνηση τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Θεωρούν ότι η πολιτική ασκείται, εξ ορισμού, στον δρόμο και όχι στη Βουλή. Εντάξει, φαντάζομαι ότι θα τους πάρει λίγο και καιρό και δάκρυα ακόμη έως να συνειδητοποιήσουν ότι έχουμε κοινοβουλευτική και όχι πεζοδρομιακή δημοκρατία.

Αυτός ο άνθρωπος, αυτός

Στο Διαδίκτυο, όπου το «σαν σήμερα» έχει γίνει κάτι σαν θεσμός, «γιορτάζονται» συνήθως οι ημερομηνίες γέννησης ή θανάτου σπουδαίων καλλιτεχνών και διανοουμένων. Σαν σήμερα όμως, στις 11 Φεβρουαρίου 1847, γεννήθηκε ο άνθρωπος που άλλαξε τη ζωή μας, ένας ουσιαστικός επαναστάτης παρόλο που δεν ασχολήθηκε ποτέ με την πολιτική, ένας δικός μου «ήρωας» από τότε που ήμουν παιδί. Ναι, η ιστορία του κόσμου, τους τελευταίους αιώνες, χωρίζεται σε «προ» και «μετά» Εντισον.

Η προσωπική ιστορία του αγοριού, που από τα 12 χρόνια του κοιμόταν σε βαγόνι όταν πλακώθηκε με τον πατέρα του και έφυγε από το σπίτι, είναι συναρπαστική. Πιο συναρπαστική όμως έκανε τη δική μας ζωή ακριβώς διότι καθιέρωσε το κάποτε συναρπαστικό ως αυτονόητο. Και αν τον λέω επαναστάτη είναι ακριβώς επειδή είχε όραμα. Και τι όραμα! Πώς να οραματιστείς τον λαμπτήρα, τον φωνόγραφο, το σύγχρονο τηλέφωνο, την κινηματογραφική μηχανή προβολής όταν όλα αυτά δεν υπήρχαν; Και πώς μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας σήμερα χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς να μπορούμε να επικοινωνούμε με τους δικούς μας ανθρώπους από μακριά, χωρίς μέσα αναπαραγωγής ήχων και εικόνων.

Οι πατέντες και οι ευρεσιτεχνίες του είναι 1.093. Από όλες τις σπουδαίες όμως, εμένα θα με συναρπάζει το ότι ανακάλυψε τη… λαδόκολλα. Ενα βροχερό βράδυ που, νεαρούλης ακόμη, στον δρόμο προς το σπίτι της φίλης του, το νερό της βροχής έλιωσε το χαρτί περιτυλίγματος και έκανε χάλια τα γλυκά που της πήγαινε.