Ναι men αλλά

Πριν από λίγες ημέρες, στις ΗΠΑ, στην τελετή έναρξης των εργασιών του νέου Κογκρέσου, ο Ιμάνουελ Κλίβερ, αντιπρόσωπος του Μιζούρι και υποψήφιος για πρόεδρος των Δημοκρατικών το 2008, έκλεισε τον εναρκτήριο λόγο του με μία ευχή. Και με τη λέξη «amen», δηλαδή «αμήν». Μια πανάρχαια εβραϊκή λέξη, ακρωνύμιο στην πραγματικότητα, που χρησιμοποιείται διεθνώς και σημαίνει κάτι σαν «ας γίνει έτσι», ένα «μακάρι» ας το πούμε. Μόνο που για τον αντιπρόσωπο Κλίβερ, το «amen» έτσι σκέτο, δεν φτούρησε. Δεν του φάνηκε αρκετά δημοκρατικό, αρκετά φεμινιστικό, αρκετά μαρξιστικό, αρκετά πολιτικό ορθό. Γι’ αυτό και το διόρθωσε, φέρνοντάς το στα μέτρα ενός διεθνούς παροξυσμού. Κότσαρε λοιπόν και ένα «awomen» και κατάφερε να το κάνει αρκετά γελοίο. Σαν ξώπορτες δημόσιας τουαλέτας.

Νομίζω ότι αυτή η έξαρση του φεμινιστικού παραλογισμού που πυροδοτήθηκε από τη διαστρέβλωση του Metoo, μόνο στο γυναικείο κίνημα κάνει κακό. Το σουργελοποιεί και το γραφικοποιεί και η γραφικοποίηση είναι ο πιο σίγουρος μονόδρομος προς την περιθωριοποίηση. Το μεταμορφώνει σε αυτό το οποίο υποτίθεται ότι αντιμάχεται. Μια υστερική γεροντοκόρη που, με μια παντόφλα στο χέρι, κυνηγάει όλο το βράδυ κουνούπια θεωρώντας ότι είναι βρικόλακες.

Τη γελοιότητα του θέματος μπορούμε να την αντιληφθούμε αν φανταστούμε την άποψη περί «ισότητας στις λέξεις» του Κλίβερ να παίρνει έκταση. Γιατί menopause (εμμηνόπαυση) δηλαδή, που είναι και γυναικεία υπόθεση, και όχι womenopause; Γιατί mental (πνευματικός) και όχι womental; Γιατί meningitis (μηνιγγίτιδα) και όχι womeningitis; Και, τέλος πάντων, πλήρη ισότητα θα έχουμε όταν, εκτός από menu (μενού), θα υπάρχουν και womenu. Το ίδιο ισχύει και για τα Ελληνικά. Τι, εμείς οι Ελληνίδες θα μείνουμε εγκλωβισμένες στο γουρουνίσιο φαλλοκρατικό και πατριαρχικό παρελθόν; Καινούργια χρονιά, καινούργιες, φεμινιστικές λέξεις. Οχι μόνο ανδραγάθημα. Από σήμερα και γυναικαγάθημα. Και όχι μόνο ανδριάντας αλλά και γυναικιάντας. Και το νησί γιατί το λένε Ανδρο και δεν το λένε και Γυναίκο. Ασε που και το γνωστό ζαχαροπλαστείο με τα ωραία προφιρετόλ, θα έπρεπε να έχει δύο ονόματα. Ανδριάς – Γυναικιάς, πατισερί – κονφισερί.

Ωπα, υπάρχει πρόβλημα, υπάρχει κενό. Με τα άτομα που δεν θέλουν να προσδιορίζονται ούτε ως αρσενικά ούτε ως θηλυκά τι θα γίνει; Αυτό το «it» θα μείνει αχαρτογράφητο στην καθημερινή μας γλώσσα; Φτου κι απ’ την αρχή. …Και για να σοβαρευτούμε – όσο μπορούμε δηλαδή μέσα σε αυτόν τον τυφώνα της γελοιότητας. Η λέξη είναι το σχήμα. Η έννοια είναι η ουσία. Οσο ψειρίζουμε τις λέξεις, οι έννοιες μένουν ξεχαρβαλωμένες. Και όποιος υποστηρίζει το αντίθετο, διαψεύδεται από την Ιστορία. Amen. Σκέτο.

Ανδρα μοι έννεπε

Και καλά, πες ότι ο Κλίβερ, στην προκειμένη περίπτωση, είναι φαιδρός άρα και ακίνδυνος (αν και οι μεγάλοι κίνδυνοι έχουν ξεκινήσει από μικρές φαιδρότητες). Το κίνημα #Disrupt Texts (διακοπή κειμένων) όμως είναι ό,τι πιο δυστοπικό έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Οι εμπνευστές του, θέλουν να απαγορευθεί η διδασκαλία κλασικών κειμένων που κατά τη γνώμη τους – γνώμη ανθρώπων αμόρφωτων και δογματικών που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι τα μεγάλα έργα ούτε χωράνε ούτε κρίνονται στα μικροπεριβάλλοντά τους – αντιστρατεύονται τις αρχές της πολιτικής ορθότητας και στα οποία οι ίδιοι ανιχνεύουν αναφορές ρατσιστικές ή σεξιστικές. Ηδη μάλιστα, σε σχολείο της Μασαχουσέτης, απαγορεύθηκε η διδασκαλία της Οδύσσειας, η εποποιία του ελεύθερου ανθρώπου δηλαδή, που υπερνικά τα κατεστημένα ανθρώπων, θεών και δαιμόνων.

Σεξιστής λοιπόν ο Ομηρος. Και ο Σαίξπηρ και ο Φιτζέραλντ σύμφωνα με το #Disrupt Texts. Καλά να πάθουμε δηλαδή αφού, σε εποχές ανεμελιάς, επιτρέψαμε να φουντώσει μια τάση που εμπεριέχει τον όρο «ορθότητα». Ζήτημα χρόνου να μας έρθουν και οι φύλακές της που θα καίνε στην πυρά τα «λάθη».

Από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, ποτέ άλλοτε στον δυτικό κόσμο δεν είχε επαληθευθεί τόσο ο Μπράντμπερι, πότε δεν είχε αναβιώσει τόσο η Ιερά Εξέταση.