Αφροδίτη Νέστορα στο Face2Face: Μας έκαιγαν ζωντανούς – Οι δράστες προέρχονται και από καλές οικογένειες της Θεσσαλονίκης

Για τη νύχτα της εμπρηστικής επίθεσης στην πολυκατοικία της, κατά την οποία έχασε τη μητέρα της και η ίδια υπέστη σοβαρά εγκαύματα μιλά στο Face2Face και την Κατερίνα Παναγοπούλου η δικηγόρος και πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας, Αφροδίτη Νέστορα. «Είμαι εδώ από τυχαίο γεγονός», λέει, ενώ αναφέρεται στους κατηγορούμενους, την ανοχή απέναντι στην τρομοκρατία και τη ζωή μετά την τραγωδία.

«Πρώτη Ιουλίου, τέσσερις και μισή τα ξημερώματα». Είναι η ώρα που η ζωή της Αφροδίτης Νέστορα και της οικογένειάς της αλλάζει για πάντα. Μια ισχυρή έκρηξη στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου διαμένει στη Θεσσαλονίκη προκαλεί φωτιά και πυκνούς καπνούς, οι οποίοι εξαπλώνονται στο κτίριο. Στόχος της επίθεσης είναι, όπως προκύπτει από τη δικογραφία, η ίδια. Το τίμημα, όμως, είναι βαρύτερο από όσο θα μπορούσε να φανταστεί: η μητέρα της, Βάγια Νέστορα, χάνει τη ζωή της, ενώ η ίδια και ο πατέρας της μεταφέρονται στο νοσοκομείο.

Η Αφροδίτη Νέστορα υπέστη εκτεταμένα εγκαύματα στα άνω και κάτω άκρα, καθώς και εισπνευστικό έγκαυμα. Ο πατέρας της αντιμετώπισε σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα. Η ίδια περιγράφει πως σώθηκε όταν κατάφερε να βρει καταφύγιο σε διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου, αφού προηγουμένως είχε βρεθεί εγκλωβισμένη μέσα σε ένα κτίριο που είχε μετατραπεί σε παγίδα θανάτου.

«Θα σας έλεγα ψέματα αν σας έλεγα ότι μετά από όλο αυτό που έχει συμβεί είμαι καλά. Προσπαθώ με πολύ μεγάλη δυσκολία να βρω τα βήματά μου. Ξυπνάω κάθε πρωί και λέω ότι είναι χρέος μου, είναι υποχρέωσή μου να συνεχίσω να κάνω όλα όσα έκανα», λέει χαρακτηριστικά.

«Δεν είναι μόνο τα σημάδια στο σώμα μου, είναι αυτά που έχουν δημιουργηθεί μέσα μου»

«Τα εγκαύματα ήταν εκτεταμένα και πολύ βαριά. Δεν ντρέπομαι για τα χέρια μου, προς Θεού. Απλά νιώθω ότι είναι κάτι το οποίο πρέπει να ξεπεραστεί, να επουλωθεί σωστά, για να μπορώ να είμαι πιο άνετη με τα χέρια μου. Φυσικά, όμως, τα μεγαλύτερα σημάδια είναι αυτά που έχουν δημιουργηθεί μέσα μου και φαντάζομαι ότι όλος ο κόσμος μπορεί να καταλάβει ότι είναι σημάδια τα οποία δεν πρόκειται να φύγουν ποτέ. Θα με ακολουθούν για όλη μου τη ζωή», τονίζει η κ. Νέστορα.

Η νύχτα της επίθεσης: «Η μητέρα μου άκουσε τον συναγερμό του αυτοκινήτου»

Η μητέρα της ήταν εκείνη που αντιλήφθηκε πρώτη ότι κάτι συνέβαινε. Άκουσε τον συναγερμό του αυτοκινήτου της κόρης της και ξύπνησε τον σύζυγό της, ο οποίος αρχικά προσπάθησε να την καθησυχάσει, θεωρώντας ότι δεν επρόκειτο για το δικό τους αυτοκίνητο.

«Η μαμά μου επέμενε. Μάλιστα, ενώ γενικώς δεν άκουγε πάντοτε πάρα πολύ καλά, αυτή τη φορά δεν ξέρω, ήταν σαν να την καλούσε κάτι. Ο πατέρας μου κατέβηκε, είδε ότι όντως καίγεται το αυτοκίνητό μου και ανέβηκε να μας ενημερώσει, έντρομος. Θυμάμαι ότι ήταν στα χαμένα, δεν μας κοιτούσε. Απλά είπε ότι καίγεται το αυτοκίνητο της Αφροδίτης».

Η Αφροδίτη Νέστορα, όπως αναφέρει, δεν μπορούσε εκείνη τη στιγμή να φανταστεί ότι πρόκειται για οργανωμένη επίθεση. Ντύθηκε γρήγορα και ετοιμάστηκε να κατέβει μαζί με τη μητέρα της, καθώς γείτονες από απέναντι διαμερίσματα φώναζαν να εγκαταλείψουν το κτίριο. Το ασανσέρ, ωστόσο, δεν λειτουργούσε, καθώς είχε διακοπεί η ηλεκτροδότηση.

Επειδή η μητέρα της είχε υποβληθεί πρόσφατα σε αρθροπλαστική στο πόδι και δυσκολευόταν να χρησιμοποιήσει τις σκάλες, η ίδια αποφάσισε να κατέβει πρώτη, προκειμένου να διαπιστώσει τι συνέβαινε.

«Δεν είχα σήμα στην πυλωτή, οπότε βγήκα στον δρόμο και κάλεσα την αστυνομία. Μου είπαν ότι είχαν ήδη ενημερωθεί για το περιστατικό και ότι έρχονταν. Χωρίς δεύτερη σκέψη ξαναμπήκα στην οικοδομή για να ανέβω στον τέταρτο όροφο, όπου ήταν τοι γονείς μου».

«Η μητέρα μου, εντάξει μητέρα είναι, με ακολούθησε και από το φόβο της πιστεύω για μένα, αλλά και για τη ζωή της. Έφτασε μέχρι τον τρίτο όροφο, γιατί εκεί τη βρήκανε μετά οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ».

Η έκταση του εκρηκτικού μηχανισμού και των εύφλεκτων υλικών που είχαν τοποθετηθεί στην είσοδο της πολυκατοικίας αποδείχθηκε καταστροφική. Όπως περιγράφει η ίδια, δεν επρόκειτο απλώς για ένα γκαζάκι κάτω από το αυτοκίνητο.

«Είχαν βάλει τα πάντα από υλικό. Δεν ήταν μόνο το γκαζάκι που είχαν βάλει κάτω από το αυτοκίνητο. Είχαν βάλει μπετονάκια με βενζίνη, είχαν βάλει ζελεδάκια εμποτισμένα με εύφλεκτο υλικό», περιγράφει η Αφροδίτη Νέστορα. «Ήθελαν να σας σκοτώσουν», σχολιάζει η Κατερίνα Παναγοπούλου, με την πολιτεύτρια της ΝΔ να απαντά: «Ναι, είχαν αυτή την πρόθεση».

Και εξηγεί: «Είμαι σίγουρη, το λέω αυτό μετά βεβαιότητας, γιατί βλέποντας όλη τη χωροταξία και το πόσο χαμηλή ήταν η πυλωτή, μπορεί ο οποιοσδήποτε να σκεφτεί ότι, βάζοντας τόσο πολύ εκρηκτικό υλικό κάτω από το αυτοκίνητο, όλος αυτός ο καπνός δεν θα πάει πουθενά αλλού παρά μόνο στην οικοδομή. Έφτασε όντως μέχρι τον έβδομο όροφο, ήταν όλη μαύρη όλη η πολυκατοικία».

«Η δεύτερη μεγάλη έκρηξη έγινε ακριβώς μπροστά μου»

Η Αφροδίτη Νέστορα ανέβηκε ξανά στο κτίριο, προσπαθώντας να επιστρέψει στο διαμέρισμά της και να βρει τους γονείς της. Κατάφερε να φτάσει μέχρι τον δεύτερο όροφο, όμως ο καπνός είχε γίνει αποπνικτικός. Δεν μπορούσε να αναπνεύσει και αναγκάστηκε να κατευθυνθεί προς την έξοδο. Τότε σημειώθηκε η δεύτερη μεγάλη έκρηξη.

«Πηγαίνοντας να βγω από την είσοδο της οικοδομής, γίνεται η δεύτερη μεγάλη έκρηξη ακριβώς μπροστά μου. Βάζω τα χέρια για να προστατεύσω το πρόσωπό μου και συνέβησαν τα εγκαύματα που έχω σήμερα».

«Αν έκανα έστω και μισό ακόμη βήμα για να βγω από την οικοδομή, δεν ξέρω τι θα είχε συμβεί. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Μοιραία ξαναγύρισα προς τα πάνω, εκεί που ανέβαινα, και πέθαινα. Έβλεπα οράματα μπροστά μου. Τελικά σώθηκα γιατί βρέθηκε μια πόρτα ανοιχτή σε ένα διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου. Μπήκα μέσα, βγήκα στη βεράντα και ήμουν σίγουρη μέχρι εκείνη τη στιγμή ότι έχω χάσει τους γονείς μου. (…) Μέσα στην πολυκατοικία επικρατούσε κλίμα πολέμου».

Η μεταφορά της στο νοσοκομείο δεν έφερε αμέσως την ανακούφιση. Μέχρι να φτάσει εκεί, δεν γνώριζε τι είχε συμβεί με τους γονείς της. Οι πληροφορίες που λάμβανε ήταν ελάχιστες, καθώς η κατάσταση και για τους τρεις ήταν εξαιρετικά σοβαρή.

«Μέχρι τη στιγμή που ήμουν στο νοσοκομείο ήμουν σίγουρη ότι τους έχω χάσει και τους δύο. Εκεί πληροφορήθηκα από τους γιατρούς ότι η μητέρα μου είναι πολύ σοβαρά. Εγώ ήξερα από το πρωί ότι έχει πολύ λίγες πιθανότητες να τα καταφέρει. Αργότερα έμαθα ότι ο πατέρας μου έχει μεταφερθεί, ευτυχώς με αναπνευστικά προβλήματα».

«Βρίσκομαι εδώ από τυχαίο γεγονός, όπως και ο πατέρας μου, όπως και οι υπόλοιποι ένοικοι της οικοδομής, οι οποίοι επίσης νοσηλεύτηκαν. Παίζαμε όλοι με τις πιθανότητες», υπογραμμίζει αποτυπώνοντας τη διάσταση της τραγωδίας.

«Κατάλαβα ότι η μητέρα μου είχε φύγει από τη ζωή από το βλέμμα των γιατρών»

«Ήταν μαζί μου η φίλη μου η Χρύσα και ήρθε μια γιατρό από την εντατική. Δεν μου είπαν κάτι. Απλά με κοίταξαν με συγκεκριμένο ύφος, οπότε το κατάλαβα. Γιατί από το πρωί ήμουν επηρεασμένη. Το γνώριζα μέσα μου».

Η Αφροδίτη Νέστορα είπε στη συνέχεια πως «δεν μπορώ να σας τα περιγράψω, γιατί πραγματικά προσπαθώ να μην τα σκέφτομαι, να μην τα επαναλαμβάνω στο μυαλό μου, γιατί στενοχωριέμαι. Είναι κάτι πάρα πολύ βαρύ».

Ιδιαίτερη θέση στη συνέντευξη έχει και το μήνυμα που είχε γράψει ο πατέρας της, Παναγιώτης Νέστορας, αποχαιρετώντας τη σύζυγό του, με την οποία είχαν συμπληρώσει 47 χρόνια κοινής ζωής.

«Σήμερα, μετά το δολοφονικό χτύπημα των ανόητων, μπαχαλάκηδων, αναρχικών και φοβιτσιάρηδων, αποχαιρετώ τη γυναίκα μου Βάγια για τη χώρα των αγγέλων, μια ηρωίδα της ζωής, αγαπητή από όλους, έναν άνθρωπο της προσφοράς. Ήταν μητέρα, σύζυγος για 47 χρόνια, αντιμετωπίζοντας μαζί χαρές και λύπες.

Πήγε να βρει την κόρη μας τη Νικολέτα, που τόσο υπεραγαπούσε, να της πει τα νέα για τον γιο της, πόσο καλό παιδί είναι και πόσο σε αγαπούσε. Θα σε θυμάμαι πάντα, γυναίκα μου γλυκιά. Σε κάθε ενέργειά μου θα έχω την απάντησή σου. Εγώ και η κόρη σου Αφροδίτη είμαστε δυνατοί, υπερήφανοι για εσένα. Θα συνεχίσουμε ενωμένοι και θα αντιμετωπίσουμε τη ζωή μας έχοντας τα δικά μας αστέρια να μας προσέχουν. Σε αγαπάω».

«Το περίμενα αυτό το μήνυμα από τον πατέρα μου, γιατί ξέρω ότι είναι ένας αξιοπρεπέστατος, πολύ δυνατός άνθρωπος. Απλά δεν φανταζόμουν πόσο πολύ δυνατός είναι μέσα του. Είμαι πάρα πολύ περήφανη για τον πατέρα μου και φυσικά για τη μητέρα μου».

«Προέρχονται και από καλές οικογένειες της Θεσσαλονίκης – Είναι 100%, κανονικοί δολοφόνοι»

Για την επίθεση έχουν συλληφθεί τέσσερα άτομα, στα οποία αποδίδονται, μεταξύ άλλων, κατηγορίες για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, τετελεσμένη και σε απόπειρα, έκρηξη, εμπρησμό και παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων.

«Ανήκουν σίγουρα στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Είναι οργανωμένοι. Έχουν πραγματοποιήσει και στο παρελθόν πάρα πολλές εκρήξεις με γκαζάκια. Αλλά κυκλοφορούσαν ελεύθεροι για να συνεχίσουν να κάνουν το έργο τους.

Κάποιοι προέρχονται και από καλές οικογένειες της Θεσσαλονίκης, οι οποίες προσπαθούν με πολλούς τρόπους να τους αποφυλακιστούν. Προσπαθούν να αποδείξουν ότι έχουν ένα καλό προφίλ, ότι ήταν καλοί μαθητές το σχολείο κι ότι είναι λιγότερο δολοφόνοι επειδή είναι καλοί μαθητές.

Γνωρίζω ότι ήταν απόφοιτοι κάποιας Πολυτεχνικής Σχολής, συμφοιτητές μεταξύ τους. Από τις πράξεις τους φαίνεται ότι είναι 100% κανονικοί δολοφόνοι».

«Ας πρόσεχαν»

Η ίδια αναφέρεται και σε όσα φέρεται να ειπώθηκαν κατά την προανακριτική διαδικασία, όταν τέθηκε το ζήτημα της πολιτικής της ιδιότητας. Όπως διευκρινίζει, η φράση «ας μην ήταν στη Νέα Δημοκρατία» δεν ειπώθηκε επί λέξει, ωστόσο η διατύπωση «ας πρόσεχαν» φέρεται να χρησιμοποιήθηκε.

«Το “ας πρόσεχαν” γενικώς ειπώθηκε, ναι, προανακριτικά. Και από αυτό καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχουν επιχειρήματα. Καταρχάς λένε ότι δεν ήμασταν εμείς. Αρνούνται την όποια συμμετοχή τους. Υπάρχουν βέβαια όλα τα αποδεικτικά στοιχεία, βιντεοληπτικό υλικό. Η δικογραφία είναι τεράστια σε μέγεθος».

Η ίδια δηλώνει ότι έχει εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη και εκφράζει την πεποίθηση ότι θα αξιολογηθούν όλα τα στοιχεία της δικογραφίας.

«Η χαλαρή αντιμετώπιση της τρομοκρατίας μάς καθιστά συνένοχους»

Η συζήτηση επεκτείνεται και στην αντιμετώπιση της πολιτικής βίας από την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Η Αφροδίτη Νέστορα θεωρεί ότι η ανοχή, οι αμφίσημες διατυπώσεις και η προσπάθεια σχετικοποίησης τέτοιων επιθέσεων δημιουργούν ένα επικίνδυνο περιβάλλον.

Αναφέρεται, μάλιστα, σε αυτό που η ίδια αποκαλεί «βία των λέξεων»: Στον τρόπο με τον οποίο ο δημόσιος λόγος μπορεί να μεταφέρει ευθύνες στα θύματα ή να παρουσιάζει τις πράξεις βίας ως μια μορφή δικαιολογημένης αντίδρασης.

«Αν δεν υπάρχουν αυστηρές διατυπώσεις και αν δεν είμαστε κάθετοι στο πώς καταδικάζουμε αυτά τα περιστατικά, αν δεν λέμε τα ονόματα συγκεκριμένα και δεν είμαστε πάρα πολύ αυστηροί, οποιαδήποτε χαλαρή αντιμετώπιση τρομοκρατικών επιθέσεων στην ουσία μάς καθιστά συνένοχους και συνηγόρους των ανθρώπων αυτών. (…) Δεν γίνεται όποιος σκεφτεί οποιασδήποτε μορφής αντίδραση να βάζει γκαζάκι και αυτό να το έχουμε ως κάτι που “έλα μωρέ, δεν έκαναν τίποτα, ένα γκαζάκι τοποθέτησαν”. Όχι. Είδαμε ότι το γκαζάκι μπορεί να σκοτώσει κόσμο. Είναι προφανώς εκρηκτικός μηχανισμός».

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στον τρόπο με τον οποίο ορισμένες ερωτήσεις ή σχόλια μπορούν να αφήσουν να εννοηθεί ότι τα ίδια τα θύματα έχουν με κάποιον τρόπο ευθύνη για όσα υπέστησαν.

«Όταν εμένα με ρωτάνε “γιατί κατέβηκες, γιατί αντέδρασες έτσι;”, υποκρύπτεται ένα επιχείρημα ότι φταις εσύ που κόντεψες να σκοτωθείς, φταις εσύ που χάθηκε η μητέρα σου. Το οποίο πραγματικά είναι τραγικό. Μας έκαιγαν ζωντανούς. Δεν έχει να κάνει με το αν κάποιος αντιδράσει λάθος. Αντιδρούμε ούτως ή άλλως ενστικτωδώς, γιατί μας βάζουν φωτιά στο σπίτι».

«Από τον Ιούλιο δεν έχω καταφέρει να κοιμηθώ ένα ολόκληρο βράδυ»

Όπως αποκαλύπτει, για μεγάλο χρονικό διάστημα ξυπνούσε καθημερινά την ώρα που είχε σημειωθεί η έκρηξη. Ακόμη και σήμερα δεν έχει καταφέρει να κοιμηθεί ένα ολόκληρο βράδυ χωρίς διακοπή.

«Για πάρα πολύ καιρό ξυπνούσα την ώρα που συνέβη το περιστατικό. Δηλαδή, τέσσερις και μισή, πέντε άνοιγα τα μάτια μου. 100 %να κοιμηθώ ένα ολόκληρο βράδυ δεν το έχω πετύχει ακόμη. Μπορεί ο κόσμος να βλέπει μια κοπέλα η οποία προσπαθεί να προσέξει τον εαυτό της, προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή της. Έχω όμως πάρα πολλά βήματα να κάνω ακόμη. Γενικώς δυσκολεύομαι πάρα πολύ».

Για την απώλεια της μητέρας της αναφέρει: «Θεωρώ ότι είναι κάτι το οποίο δεν πρόκειται να ξεπεράσω. Απλά συνεχίζω γιατί το θεωρώ χρέος μου και απέναντι στη μνήμη της μητέρας μου. Ξέρω ότι με λάτρευε και δεν θα ήθελε να σταματήσω. Θα με ήθελε δυνατή, περήφανη και αξιοπρεπή. Και φυσικά το θεωρώ χρέος μου απέναντι στην κοινωνία, στη δημοκρατία, στους πολίτες. Δεν θα σταματήσω ούτε να λέω για το περιστατικό ούτε να μιλώ για την πολιτική δολοφονία της μητέρας μου».

Η απώλεια της αδελφής της και το σωματείο RED-Y

Η οικογένεια Νέστορα είχε βιώσει και στο παρελθόν μια μεγάλη απώλεια. Η αδελφή της Αφροδίτης, Νικολέτα, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 37 ετών, έπειτα από μάχη με τη λευχαιμία, αφήνοντας πίσω της ένα παιδί.

Στη μνήμη της αδελφής της δημιουργήθηκε το σωματείοRED-Y, το οποίο δραστηριοποιείται στην ενημέρωση και την κινητοποίηση των πολιτών για την εθελοντική δωρεά μυελού των οστών.

«Το RED-Y είναι ένα σωματείο που δημιουργήθηκε στη μνήμη της αδελφής μου. Είναι ένας σύλλογος με τον οποίο ασχολούμαστε με τους εθελοντές δότες μυελού των οστών, γιατί η αδελφή μου νόσησε από λευχαιμία και έφυγε από την ασθένεια. Έχουμε ένα μνημόνιο συνεργασίας με το Όραμα Ελπίδας και προσπαθούμε να ενεργοποιήσουμε τον κόσμο, να ενημερώσουμε για τη σπουδαιότητα της εθελοντικής αυτής δράσης».

Η πολιτική, η Θεσσαλονίκη και η επόμενη εκλογική αναμέτρηση

Η Αφροδίτη Νέστορα ασκεί μάχιμη δικηγορία εδώ και είκοσι χρόνια. Η ενασχόλησή της με τη νομική επιστήμη επηρεάστηκε, όπως λέει, και από τη μητέρα της, η οποία εργαζόταν ως γραμματέας στα δικαστήρια της Κοζάνης και είχε διατελέσει προϊσταμένη στα ποινικά.

Η ενασχόλησή της με την πολιτική ήρθε ως συνέχεια της επαγγελματικής και κοινωνικής της δραστηριότητας. «Η δικηγορία και η πολιτική έχουν πάρα πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο. Αισθάνθηκα ότι κάποια πράγματα τα οποία κάνω ούτως ή άλλως, όπως το να ασχολούμαι με τον εθελοντισμό ή να προσπαθώ μέσα από τη δουλειά μου να συνεισφέρω στη δημιουργία ενός καλύτερου νομοθετικού πλαισίου, με το να ασχοληθώ με την πολιτική θα μπορέσω να τα κάνω πιο θεσμικά, πιο οριοθετημένα και ίσως πιο αποτελεσματικά».

Σε ό,τι αφορά την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, δηλώνει διαθέσιμη να είναι υποψήφια της Νέας Δημοκρατίας, είτε στην Α’ Θεσσαλονίκης είτε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, εφόσον αυτή είναι η απόφαση του πρωθυπουργού.

«Εμένα θα είναι τιμή μου ο κόσμος να μου δώσει τη δυνατότητα και την ευκαιρία να τον εκπροσωπήσω στη Βουλή. Είναι απόφαση του προέδρου πώς θα αξιολογήσει και θα αξιοποιήσει το κάθε στέλεχος. Του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Το βασικό είναι ότι εγώ δήλωσα παρούσα, δηλώνω παρούσα και πραγματικά θέλω με τις δυνάμεις μου να συνεισφέρω κι εγώ στο να γίνει η Θεσσαλονίκη η πόλη που μας αξίζει όλους».

Η συνέντευξη κλείνει με την πολιτική της παρουσία, όμως η ίδια επιστρέφει διαρκώς στο γεγονός που άλλαξε τη ζωή της. Η Αφροδίτη Νέστορα γνωρίζει ότι η αποκατάσταση θα είναι μακρά και ότι η απώλεια της μητέρας της δεν θα πάψει να τη συνοδεύει. Επιλέγει, ωστόσο, να συνεχίσει να μιλά για όσα συνέβησαν εκείνο το ξημέρωμα, διεκδικώντας να αποδοθεί δικαιοσύνη και να μην αντιμετωπίζεται η τρομοκρατική βία ως μια ακόμη συνηθισμένη είδηση.