NON PAPER

Ονειρο χειμωνιάτικης μέρας

Χθες το πρωί, μου έπεσε βαρύ το πάπλωμα. Βοηθούσε και το soundtrack της νεροποντής καθώς και η μεταλλαγμένη, λόγω καραντίνας, αίσθηση της ροής του χρόνου. Στο πρώτο ξύπνημα άλλαξα πλευρό και συνέχισα ένα ασαφές όνειρο. Οτι ήταν, λέει, εκείνες οι «μακρινές» προ καραντίνας εποχές και έκανα σχέδια για το προχριστουγεννιάτικο Σαββατοκύριακο. Θα έβγαινα να αγοράσω δώρα, θα συναντιόμουν με φίλους, θα έδειχνα, τελικά, αυτοσυγκράτηση και δεν θα αγόραζα τα εκτός προϋπολογισμού μου παπούτσια που ζαχάρωνα, θα έπρεπε να αποφασίσω τι θα φορέσω στο ρεβεγιόν – κάτι άνετο, πέρασαν οι εποχές του chic glam, εδώ «περάσαμε» εμείς, οι μόδες δεν θα περάσουν; Τέλος πάντων, όνειρα χειμωνιάτικης μέρας.

Ο ηλεκτρονικός, συριστικός ήχος του τηλεφώνου με προσγείωσε στη βροχερή πραγματικότητα. Η φωνή της καλής φίλης όμως με ανησύχησε. «Θέλω να σου κάνω μια πολύ κρίσιμη ερώτηση» μου είπε, χωρίς εισαγωγές και καλημέρες κι εγώ ξεροκατάπια από αγωνία. «Ξέρεις πότε ακριβώς ανοίγουν τα κομμωτήρια;» με ρώτησε και το γέλιο της με επανέφερε στα ίσα μου. Τηλεφώνησα στα κορίτσια από το κομμωτήριο που πηγαίνω εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, πήρα τις πληροφορίες μου, ενημέρωσα τη φίλη που πέταξε από τη χαρά της στην προοπτική να ανοίξουν το Σαββατοκύριακο και συνέχισα τη μέρα μου με λίγο περισσότερη αισιοδοξία.

Να ζήσουν οι κομμώτριες

Εν τω μεταξύ, το ενδεχόμενο να ανοίξουν τα κομμωτήρια είχε σηκώσει μεγάλη αναταραχή στα σόσιαλ μίντια. Ενα είδος κοινωνικού αυτοματισμού που θεωρούσε μεγάλη πρόκληση (ως προς τι ακριβώς δεν ξέρω) την επαναλειτουργία του συγκεκριμένου κλάδου. Από σχόλια που θεωρούσαν a priori κατεστραμμένη μια χώρα με κλειστά σχολεία και ανοιχτά κομμωτήρια έως κάτι πολύ επαναστατικά και …εύστοχα, τύπου «Η κυβέρνηση ασχολείται με τρίχες. Ολα τα άλλα προβλήματα τα έχουν λύσει. Ντροπή σας ανίκανοι. Παραιτηθείτε». Ενώ δεν έλειψαν και τα πολύ «αγαπησιάρικα» όπως «Να ανοίξουν για να κάνετε ωραίο λείψανο». Και πάρα πολλές αναφορές σε αυτούς τους «ναούς της ματαιοδοξίας» και στις άχρηστες, τις ακαμάτρες που δεν μπορούν να φτιάξουν τα μαλλιά τους μόνες τους.

(Σε αυτό το σημείο, θα έπρεπε να ακούγεται το τραγούδι του Μάκη Χριστοδουλόπουλου που λέει «Να ζήσουν οι κομμώτριες, τα όμορφα κορίτσια, που έχουνε χρυσή καρδιά, δεν κάνουνε καπρίτσια).

Η δική μας «θητεία»

Δεν ξέρω αν αυτή η εμπάθεια με την οποία κάποιοι ανάγουν τα κομμωτήρια σε «εχθρούς του λαού» εντάσσεται στο πλαίσιο ανάδειξης του ξεράσματος χολής σε εθνικό μας σπορ. Για να ξεμπερδεύουμε, πάντως, ούτε με τη ματαιοδοξία έχουν να κάνουν, ούτε πρόκειται για χώρους όπου οι γυναίκες εξομολογούνται τα ερωτικά τραύματά τους – πολύ παρωχημένες και γραφικές και οι δύο απόψεις.

Το κομμωτήριο έχει να κάνει με τον ευπρεπισμό, βασικό στοιχείο και του αστικού αλλά και του πολιτισμού του χωριού. Στο οποίο, μετά το καφενείο και το μπακάλικο, υπάρχει ένα κομμωτήριο, ασχέτως αν λειτουργεί άτυπα στο σπίτι κάποιας συγχωριανής. Και ως χώροι είναι, για τις γυναίκες, κάτι σαν τον στρατό για τους άνδρες. Σε αυτό κάνουμε ένα είδος «θητείας» και η σχέση των πελατισσών μεταξύ τους ή με τις κομμώτριες είναι κάπως σαν αυτή των αντρών που έχουν κάνει μαζί φαντάροι. Μας έχουν δει στο έσχατο σκαλοπάτι «εξευτελισμού της αισθητικής» – με αλουμινόχαρτα στα μαλλιά, μπογιές στο μέτωπο και στα φρύδια, κεριά στο πάνω χείλος (για να μην ανοίξω το κεφάλαιο «αποτρίχωση βαθύ μπικίνι»). Μας έχουν δει όπως δεν μας έχει δει κανείς. Και, τώρα που το σκέφτομαι, τα κορίτσια του κομμωτηρίου «μου», είναι ανάμεσα στα εφτά – οκτώ πρόσωπα που, σε κανονικές συνθήκες, βλέπω πιο συχνά στην καθημερινότητά μου.