Νέο γήπεδο, {LF}χιλιάδες {LF}αναμνήσεις

Αποτελούσε τον «ναό του μπάσκετ» όχι μόνο για τη Νίκαια, αλλά σχεδόν και για όλη την Αττική, καθώς γήπεδα σαν το ιστορικό γυμναστήριο του Πλάτωνα δεν υπήρχαν πολλά τότε.

Ο Ιωνικός Νίκαιας μπήκε την περασμένη εβδομάδα για προπονήσεις στο ανακαινισμένο γήπεδό του και λογικά από την 4η αγωνιστική κόντρα στον Ηρακλή αναμένεται να κάνει ντεμπούτο. Σε ένα γήπεδο που αν είχε… στόμα σιγουρα θα μπορούσε να περιγράψει ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού μπάσκετ.

Δεν γινόταν να βρούμε καταλληλότερο ξεναγό των αναμνήσεων του ιστορικού γηπέδου από μια μορφή του παγκόσμιου αθλητισμού – όχι μόνο ως παίκτης και προπονητής, αλλά και (κυρίως) ως άνθρωπος.

Εμεινε άυπνος

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης πέρασε εκεί – μερικά από – τα καλύτερά του χρόνια και μιλώντας στα «ΝΕΑ» θυμάται το βράδυ που δεν κοιμήθηκε!

«Ναι, ήταν την παραμονή που μας είχαν υποσχεθεί ότι θα μπούμε στο νέο κλειστό του Πλάτωνα. Ηταν για μας ένα τεράστιο κίνητρο στην παιδική ομάδα, να μας λένε ότι συνεχίστε έτσι και θα κάνετε και κάποια προπόνηση στο κλειστό. Ηταν όπως όταν δίνεις ένα γλυκό σε ένα παιδί, έτσι νιώθαμε όταν ήταν να παίξουμε σε αυτό το γήπεδο.

Ο Ιωνικός ιδρύθηκε το 1965 και εγώ πήγα στην παιδική ομάδα το 1971 σε ηλικία 12 ετών. Τρώγαμε όλη τη μέρα στο ανοιχτό γήπεδο με ατελείωτο παιχνίδι και προπόνηση, αλλά κάποια στιγμή είχαμε δει το νέο κλειστό με το ολοκαίνουργο και εντυπωσιακό παρκέ. Ηταν το καλύτερο γήπεδο όταν φτιάχτηκε, αφού παρκέ είχε μόνο του Σπόρτιγκ και το κλειστό της Γλυφάδας είχε κάτω πλαστικό.

Την προηγούμενη νύχτα της μέρας που ήταν να μπούμε στο γήπεδο δεν μπόρεσα να κοιμηθώ από την ανυπομονησία και τη χαρά» μας λέει ο Παναγιώτης Γιαννάκης και συνεχίζει:

«Την παραμονή μάς πιάνει ο κ. Δαμιανίδης, εκ των ιδρυτών της ομάδας μπάσκετ, και μας λέει: “Παιδιά, προσέξτε. Αύριο που είναι να μπείτε στο γήπεδο, είτε θα έρθετε με άλλα παπούτσια και θα φορέσετε τα αθλητικά την ώρα που είναι να εισέλθετε στο παρκέ, είτε θα τα πλύνετε καλά πριν μπείτε»!

Ετσι και έγινε, με την εμπειρία να μας μένει αξέχαστη. Θυμάμαι ότι όλα τα παιδιά κοιτάγαμε εκστασιασμένα το παρκέ που ήταν τόσο γυαλιστερό. Στα αποδυτήρια όλα σύγχρονα και αυτόματες βρύσες στα ντους, απίστευτο για την εποχή» λέει ο «Δράκος».

Φωνές στον στρατηγό!

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν θα ξεχάσει ένα περιστατικό ως θεατής.

«Στο γήπεδο του Πλάτωνα είχε έρθει να παίξει η Εθνική Ενόπλων και εμείς οι πιτσιρικάδες τρυπώσαμε σε μια γωνιά στην εξέδρα για να δούμε τον αγώνα.

Κάποια στιγμή μπαίνει στο γήπεδο ένας στρατηγός και αρχίζει να περπατάει στο πλάι. Ξαφνικά ακούγεται μια φωνή: “Στοπ. Τι κάνεις εκεί, πού πας, σταμάτα αμέσως και βγες έξω”. Ηταν η φωνή του κ. Δαμιανίδη που είδε τον στρατηγό να κινείται παράλληλα στο παρκέ με πολιτικά παπούτσια!

Εκεί έρχονταν και Αμερικανοί για προπόνηση από τα αεροπλανοφόρα. Οι περισσότεροι μαύροι παίκτες, με τρομερά σωματικά προσόντα, κάρφωναν, έτρεχαν απίστευτα και στα μάτια μας έμοιαζαν Σούπερμαν.

Για όλους μας ήταν μια ιεροτελεστία να πάμε να παίξουμε στο κλειστό του Ιωνικού και προσωπικά ήμουν τυχερός γιατί έναν χρόνο μετά, στα 13 μου, άρχισα να μπαίνω στην ανδρική ομάδα. Η χαρά μοναδική.

Επίσης είχαμε προπονητή κάποιο διάστημα τον μεγάλο Φαίδωνα Ματθαίου που ήταν και κόουτς στον Ολυμπιακό και έτσι ερχόταν η πειραϊκή ομάδα για προπόνηση στον Πλάτωνα».

Η αξέχαστη στιγμή

«Κάποια στιγμή είχε μπει και η ενόργανη στο γήπεδο και επειδή τα παιδιά χρησιμοποιούσαν τη σκόνη μαγνησίας, αυτή έπεφτε στο παρκέ και εμείς όταν παίζαμε γλίστραγε πάρα πολύ!

Στον τοίχο είχαν τοποθετηθεί πολύζυγα όπου είχε και μετρητή του ύψους. Εκεί κάναμε άλμα και όπου ακουμπάγαμε το χέρι μας βλέπαμε πόσο ψηλά μπορούσαμε να φτάσουμε.

Στον τοίχο είχαν αφίσες του Οσκαρ Ρόμπερτσον και του Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, ενώ αξέχαστα ήταν και τα κρεμαστά καλάθια που τότε είχαν και στο Μαρούσι, στο Αιγάλεω και στο γήπεδο του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας που έπαιζε η ΑΕΚ».

Αξέχαστη στιγμή βέβαια το επικό παιχνίδι Ιωνικού – Αρη το 1981, όπου ο Αρης νίκησε με 114-113, με τον Γιαννάκη να σημειώνει 73 πόντους και τον Γκάλη 62!

«Τι μου θύμισες τώρα. Ο κόσμος κρεμόταν σαν τα τσαμπιά. Ενα φοβερό παιχνίδι που έγινε με ανοιχτές τις πόρτες και πολλοί θεατές σηκώνονταν στις μύτες για να μπορούν να δουν. Ομορφα χρόνια, αξέχαστα. Αν και όλα τα χρόνια είναι ωραία, οι άνθρωποι είναι αυτοί που τα χαλάνε κάποιες φορές» καταλήγει ο «Δράκος» του ελληνικού μπάσκετ.