«Ο ακροατής πρέπει ν’ ανοίξει μόνος την πόρτα»

Ποια τέχνη επιλέγεις να σε πλαισιώνει; Η απάντηση ορίζει τη θέση και τη στάση απέναντι σε ό,τι διαμορφώνεται μέσα στην περιρρέουσα δυστοπική πραγματικότητα. Με την παραδοχή ότι ο πολιτισμός δέχθηκε τα πιο σφοδρά κύματα της πανδημικής κρίσης, αλλά την ελπίδα ότι υπάρχουν ακόμη σταθερές, διαχρονική ομορφιά και αρμονία, ο Γκωτιέ Βελισσάρης συνεχίζει να συνθέτει, έστω και αν, όπως λέει, ό,τι παράγει είναι σαν «τα μήλα που πέφτουν από τη μηλιά γιατί κανείς δεν βρέθηκε να τα μαζέψει. Ολα αυτά όμως μια μέρα θα περάσουν, η πανδημία θα ατονήσει και θα επιστρέψουμε. Οσο υπάρχει άνθρωπος, θα υπάρχει και δημιουργία».

Μια απόδειξη είναι και ο δίσκος «Της ομορφιάς το άγριο φιλί», ο οποίος πρόκειται να παραδοθεί στην αρχή της νέας χρονιάς. Είναι ένας κύκλος τραγουδιών όπου τους στίχους υπογράφει ο Παρασκευάς Καρασούλος, ερμηνεύει ο Θοδωρής Νικολάου και τη μουσική – στα περισσότερα κομμάτια – έχει γράψει ο Γκωτιέ Βελισσάρης. «Ενας κύκλος τραγουδιών είναι σαν ένα πολυσέλιδο βιβλίο, το οποίο χρειάζεται την ανάπτυξή του για ν’ αποτυπωθεί το καλλιτεχνικό στίγμα που προτείνει. Εξ ορισμού δεν είναι γρήγορης κατανάλωσης και αποτελεί ευκαιρία και τρόπο για τον οποιονδήποτε δημιουργό να μοιραστεί με τον ακροατή τον κόσμο που περικλείει το άλμπουμ. Μας ενδιαφέρει ο ακροατής να πάρει το κλειδί που του δίνουμε και μόνος του ν’ ανοίξει την πόρτα. Το τι θα βρει μέσα ίσως να είναι ένα συναρπαστικό και καλά φυλαγμένο μυστικό».

Το νέο αυτό εγχείρημα ήταν πρόκληση για τον συνθέτη για έναν ακόμη λόγο. Τα δείγματα της δημιουργίας του Γκωτιέ Βελισσάρη στους δύο πρώτους δίσκους του, μέσα από τους οποίους είχε συστηθεί και ως ερμηνευτής, ήταν στα αγγλικά. «Στην ελληνική γλώσσα υπάρχει μια μοναδική μουσικότητα, συγκεκριμένου αλλά ίσως πιο αυστηρού τρόπου. Δεν χωράνε εύκολα παιχνιδίσματα της φωνής και αφαιρετικότητα στις λέξεις. Υπάρχει μια λυρικότητα και μια διαφορετική δομή». Ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Παρασκευά Καρασούλου, το οποίο ήταν μακριά από τις πεπατημένες που κυριαρχούν στη μουσική σήμερα. Την οπτικοποίηση δηλαδή της ακρόασης, με τον ρόλο της εικόνας σχεδόν να υπερτερεί έναντι της μουσικότητας. Επίσης υπήρχε και η πρόκληση της συμμετοχής σε κάποια τραγούδια συνθετών όπως ο Γιώργος Ανδρέου, ο οποίος ανέλαβε και τις ενορχηστρώσεις, η Ελένη Καραΐνδρου και ο Νίκος Κυπουργός. «Τα ονόματα των σπουδαίων δημιουργών είναι κατά κάποιο τρόπο μια επέκταση της ψήφου εμπιστοσύνης για έναν πρωτοεμφανιζόμενο συνθέτη χωρίς πρότερη εμπειρία στην ελληνική. Για μένα είναι όλοι τους μουσικοί ήρωες, οπότε η χαρά είναι πραγματικά μεγάλη». Ο Γκωτιέ Βελισσάρης υπογραμμίζει μερικά ερωτήματα που αναδύονται σε αυτό το ρευστό πεδίο για τον πολιτισμό: «Κατά πόσο η τέχνη είναι σταθερή ή μεταβαλλόμενη στον χρόνο; Εκφράζει η τέχνη που παράγεται την εποχή στην οποία παράχθηκε και άρα εξ ορισμού η τέχνη είναι μεταβαλλόμενη και αλλάζει; Πότε είναι ή γίνεται διαχρονική; Νομίζω ότι η διαχρονικότητά της είναι κάτι που μπορεί να κριθεί από τις επόμενες γενιές».