Της Λένας και του Γιώργου

Οταν ένα μυθιστόρημα, περνά από τις σελίδες του βιβλίου στη σκηνή, διασκευάζεται και γίνεται θεατρικό έργο, τότε στόχος του δεν μπορεί παρά να είναι η απόκτηση μιας νέας ζωής: Αυτό ακριβώς συνέβη με την «Ιστορία της Κατερίνας» του Αύγουστου Κορτώ που διασκευάστηκε από τον Γιώργο Νανούρη και έγινε η παράσταση «Κατερίνα» σε δική του σκηνοθεσία, με τη Λένα Παπαληγούρα στον ρόλο του τίτλου. Και η  επιτυχία που συνεχίζει να γνωρίζει -επιστρέφει για λίγες ακόμα βραδιές στο θέατρο Βεάκη αυτή τη φορά, πιστοποιεί ότι αυτή η νέα ζωή είχε λόγο ύπαρξης. Σ΄αυτή την αυτόνομη πορεία της, τη δεύτερη ζωή της, η «Κατερίνα» ξεπερνά τα όρια της σχέσης των δύο προσώπων πάνω στην οποία χτίστηκε και γίνεται οικεία στον καθένα μας. Δεν χρειάζεται ούτε να έχεις κατάθλιψη ούτε να έχεις να αντιμετωπίσεις στο άμεσο οικογενειακό σου περιβάλλον την ομοφυλοφιλία για να ακολουθήσεις τους ήρωες στη διαδρομή τους. Αρκεί να θέλεις να ακούσεις μια αληθινή ιστορία, να θέλεις να μοιραστείς μια φέτα ζωής…

Τι είναι αυτό που κάνει μια παράσταση αντικείμενο ενδιαφέροντος και συζήτησης; Τι είναι αυτό που δημιουργεί την ανάγκη στο κοινό να τη δει – κυρίως να μη τη χάσει; Γιατί η «Κατερίνα» παίζεται και ξαναπαίζεται, στην Αθήνα αλλά και στην περιφέρεια, γνωρίζοντας την ίδια μεγάλη ανταπόκριση;

Εργο αυτοβιογραφικό, με ένα δύσκολο θέμα, ξεκινά από τη βάση μιας δυσλειτουργικής οικογένειας και καταλήγει σε μια κατά μέτωπο αντιπαράθεση μάνας – γιου. Στην αλήθεια του συγγραφέα, σκληρή, ενίοτε αδυσώπητη, έρχεται να προστεθεί η αλήθεια της θεατρικής πράξης, έτσι όπως την εκφράζει η ομάδα που έστησε την παράσταση. Κι αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με την όψη και τον σκηνικό της πλούτο – γιατί δεν τον διαθέτει, αλλά με τον ψυχικό πλούτο με τον οποίο φτιάχθηκε και αποδίδεται.

Κι έτσι το βιβλίο της Κατερίνας και του Πέτρου (όπως είναι το πραγματικό όνομα του συγγραφέα) γίνεται του Γιώργου και της Λένας. Και συνεχίζει την ζωή του – τι καλύτερο…