«Το πιο οδυνηρό στη συγγραφή {LF}είναι οι διορθώσεις»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… βλέποντας το ντοκιμαντέρ «Τι μου έμαθε ένα χταπόδι». Βυθιζόμαστε μαζί με τον πρωταγωνιστή στη σχέση που χτίζει σιγά-σιγά με ένα μυστηριώδες και πανέξυπνο πλάσμα της θάλασσας. Mια σχέση μη αναμενόμενη, μια εξελικτική πορεία συναισθημάτων και γνώσης σε επαφή με μια άγνωστη πλευρά της φύσης.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής θα επέλεγα… κάτι που να ταιριάζει στο μυθιστόρημα που γράφω κάθε φορά. Για παράδειγμα, όταν έγραφα τον «Γιο μας», άκουγα πάντα κάτι μυστηριώδες και ατμοσφαιρικό. Κυρίως Philip Glass και Hans Zimmer. Μουσικές που δημιουργούν εσωτερική ένταση.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής… είναι μάλλον οι διορθώσεις. Οταν αμφιβάλλεις ότι τα έδωσες όλα, όταν έχεις εξαντληθεί δημιουργικά αλλά γνωρίζεις ότι αν αντέξεις λίγο ακόμα, αυτό θα κάνει τη διαφορά.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου θα ήταν… «Ο Κόσμος της Σοφίας» του Jostein Garden, «O χορός των επτά πέπλων» του Τομ Ρόμπινς και η «Αναφορά στον Γκρέκο» του Νίκου Καζαντζάκη.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά… οτιδήποτε, αρκεί να είναι καλοπροαίρετη και εποικοδομητική. Η κριτική είναι όχημα εξέλιξης. Επίσης, είναι κομβικό σημείο για έναν δημιουργό να αναγνωρίζει αν μια κριτική είναι αληθινή ή απλώς έγινε γιατί υπάρχουν άλλα κίνητρα. Ισως κάποιος θέλει απλώς να σε κολακέψει ή δεν επιθυμεί να σε στενοχωρήσει ή σε είχε στην μπούκα από καιρό.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από… τα μικρά και φτάνει παντού. Είναι εργαλείο αυτογνωσίας, αλλά καλό είναι να βάζουμε και όρια, ώστε να μην καταντήσει βάσανο. Θεωρώ ότι η αίσθηση της ευδαιμονίας είναι πάνω από την αυτοκριτική, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αφεθούμε στον ναρκισσισμό. Κάθε άλλο.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι…: «Είμαι ένας άρρωστος άνθρωπος, είμαι ένας κακός άνθρωπος. Ενας άχαρος άνθρωπος. Νομίζω ότι μου πονάει το συκώτι». Από «Το υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι. Δεν τη ζηλεύω ακριβώς, αλλά με εντυπωσίασε όταν διάβασα το βιβλίο στα είκοσί μου χρόνια. Εχει μια αφοπλιστική ειλικρίνεια που με άφησε με το στόμα ανοικτό.

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι ότι… έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για τα θέματα αυτά, που μάλλον δεν έχω κάτι αξιόλογο να προσθέσω. Νομίζω πάντως πως «η κρίση της λογοτεχνίας» σε συνδυασμό με τους νέους αφηγηματικούς δρόμους στα οπτικοακουστικά με αφορά περισσότερο από τη «λογοτεχνία της κρίσης». Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία. Το δηλώνω απερίφραστα. Γράφω μυθοπλασία, αλλά είμαι ερωτευμένος με την πραγματική ζωή.

Βαγγέλης Μπέκας
Ο γιος μας
Εκδ. Ψυχογιός,
σελ. 432
Τιμή 17,70 ευρώ