Ο παπαφίγκος, {LF}η περμανάντ {LF}και το πέναλτι

Ως γνωστόν, η γλώσσα που γράφουμε και μιλάμε δεν περιλαμβάνει μόνο λέξεις με καταγωγή από παλαιότερες εκδοχές της ελληνικής (αρχαία, μεσαιωνική, δημώδη), όπως ίσως θα ήθελαν ή όπως φαντασιώνονται κάποιοι, αλλά και λέξεις αλλοδαπής προέλευσης. Απολύτως ευεξήγητο, αν λάβουμε υπόψη την ιστορική μοίρα και διαδρομή του γεωγραφικού χώρου Ελλάδα, αλλά και επιμέρους περιοχών του.

Σε ορισμένα πεδία ιδιαίτερα, είναι κατεξοχήν έντονη η παρουσία λέξεων από άλλες γλώσσες. Στη ναυσιπλοΐα και στα καράβια από τα βενετσιάνικα (σιρόκος, πουνέντες, μπουρίνι, άλμπουρο, λοστρόμος, παπαφίγκος κ.ά.), στη μουσική από τα ιταλικά (ντουέτο, κουαρτέτο, μοντεράτο, αντάτζιο, βιολοντσέλο, κοντράλτο κ.ά.), στην κομμωτική και την κοσμητική από τα γαλλικά (μπικουτί, περμανάντ, μιζανπλί, σαμπουάν, μανόν, κραγιόν, λακ, μανικιούρ κ.ά.), στην κουζίνα επίσης από τα γαλλικά (μπεσαμέλ, σαβαρέν, εκλέρ, γκρατινέ, σαντιγί, εσκαλόπ κ.ά.), το ίδιο και στο αυτοκίνητο (βολάν, καντράν, μπουζί, καπό, παρμπρίζ, αμπραγιάζ, καρμπιρατέρ κ.ά.), στα σπορ από τα αγγλικά (γκολ, σουτ, φάουλ, πέναλντι, κόουτς, τάιμ άουτ, πλεϊμέικερ, μπακ, χαφ, γκέιμ κ.ά.), το ίδιο και στη σόου μπίζνες (σταρ, σόου, σίριαλ, ριάλιτι, ντραμς, τοπ τεν, τσαρτ κ.ά.), σε αρκετά τοπωνύμια (Στρέζοβα, Τσίμοβα, Τοπόλοβα, Κραβασαράς, Προστοβάς, Ζαγορά, Λιόσια, Σπάτα, Δραπετσώνα, Βούντενη κ.ά.) από τα σλαβικά και τα αλβανικά, παρά τον (διορθωτικό;) καταιγισμό από Καλλιθέες και Δάφνες που παρατηρείται εδώ και μερικές δεκαετίες.

Γνωστά πράγματα θα μου πείτε ίσως, δεν βλάπτει να τα υπενθυμίζουμε θα σας απαντήσω. Εκτός των άλλων, και επειδή έτσι μόνο εμπεδώνεται η γλωσσική και ιστορική αυτογνωσία, αυτή που επιτρέπει στους λαούς να αντιλαμβάνονται ότι ούτε είναι απαραιτήτως η χώρα τους το κέντρο του κόσμου, ούτε υπάρχουν χώρες γλωσσικά «στεγανές», αυτοτροφοδοτούμενες και μόνο, χωρίς επιρροές και επιδράσεις, προσκτήσεις και προσχώσεις, «εισαγωγές και εξαγωγές».