Είναι ένας τρελός τρελός κόσμος

Οσο βαρύ και αν είναι το πένθος του «Ανδρα», όπως ονομάζεται στην ταινία «Εκρηξη θυμού» («Unhinged», ΗΠΑ, 2020) ο Ράσελ Κρόου, σίγουρα δεν μπορεί να είναι βαρύτερο από τα εγκλήματα που από το πρώτο λεπτό της, πριν καν πέσουν οι τίτλοι αρχής, τον βλέπουμε να κάνει. Σκοτώνει με σφυριά, βάζει πυρκαγιές σε σπίτια με ζωντανούς ανθρώπους στο εσωτερικό τους, πατάει με βουλιμία το γκάζι για να παρασύρει με το τεράστιο τζιπ του πεζούς, μαχαιρώνει σε δημόσια θέα δικηγόρους, είναι έτοιμος να πνίξει με καλώδια παιδιά – ό,τι εφιαλτικό μπορείτε να φανταστείτε να είστε βέβαιοι ότι ο Κρόου είναι ικανός να το κάνει. Είναι ένας άνθρωπος εκτός εαυτού, έτοιμος για το χειρότερο.

Το γιατί βέβαια τα κάνει όλα αυτά είναι ένα θέμα, όχι όμως το θέμα που απασχολεί τον σκηνοθέτη Ντέρικ Μπόρτε. Η έκρηξή του είναι που τον νοιάζει και ηδονίζεται με το να παρακολουθεί τον Κρόου να διαλύει σαν ταύρος σε υαλοπωλείο (στην κυριολεξία δε) ό,τι βρίσκει μπροστά του. Είναι προφανές ότι η ταινία θέλει να μιλήσει για την παράνοια των καιρών μας (προ COVID-19), που ειδικά στην Αμερική φαίνεται ότι δεν έχει προηγούμενο. Κάποιοι όμως είναι έτοιμοι να αντισταθούν απέναντι σε αυτή την άνευ λόγου και αιτίας παράνοια, οπότε ερχόμαστε στην περίπτωση της Κάρεν Πιστέτσιους, της γυναίκας που ο «Ανδρας» θα κυνηγήσει σαν μανιασμένος, η οποία επίσης σαν μανιασμένη θα τον αντιμετωπίσει. Δεν θυμάμαι να έχω δει τα τελευταία χρόνια μια ταινία με τόσο απελπισμένους και βίαιους στις αντιδράσεις τους χαρακτήρες και δεν νομίζω ότι η εμπειρία της παρακολούθησής της μου πρόσφερε πολλά – πέρα από το γεγονός ότι επιβεβαιώνει πως ο Ράσελ Κρόου είναι πλέον τόσο αντιπαθής ως παρουσία, που θα έλεγα ότι έχει γίνει λόγος αποφυγής μιας ταινίας, όχι έλξης. Σε ορισμένες σκηνές μου θύμισε τόσο πολύ τον Μπαντ Σπένσερ και τον Τζον Γκούντμαν (στα πολύ παχιά του) μαζί, που με έπιασαν τα γέλια, παρά τον δραματικό χαρακτήρα αυτών των σκηνών.

Βαθμολογία: 4

Παρά τις επιφυλάξεις που ανέκαθεν διατηρούσα απέναντι στον κόσμο των κινηματογραφικών γρίφων (εκεί όπου συνήθως όλα επιτρέπονται, πολύ συχνά με εκνευριστικές αυθαιρεσίες), οφείλω να ομολογήσω ότι ο γρίφος της ταινίας «Antebellum: Η εκλεκτή» (ΗΠΑ, 2019) των Τζέραρντ Μπους, Κρίστοφερ Ρενς, που με έναν αλληγορικό τρόπο σχολιάζει τον φυλετικό ρατσισμό στην Αμερική, μέχρι ενός σημείου μου κίνησε την περιέργεια. Κάπου υπάρχει ένας εφιάλτης και κάπου η πραγματικότητα. Ποιο είναι το καθένα αποτελεί το βασικό ερώτημα. Με κεντρικό πρόσωπο μια έγκυο μαύρη σκλάβα (Τζανέλ Μονέ), παρακολουθούμε σκηνές απερίγραπτης βίας από τους λευκούς προς τους μαύρους σε ένα «εκπαιδευτικό» κέντρο αναμόρφωσης των δεύτερων στον προπερασμένο αιώνα. Και ξαφνικά, λίγο μετά την πρώτη μισή ώρα, μεταφερόμαστε στο σήμερα, όπου μια μαύρη ακτιβίστρια, επιτυχημένη συγγραφέας, το ίδιο πρόσωπο με εκείνο στο εκπαιδευτικό κέντρο, δίνει λόγους κατά του φυλετικού ρατσισμού. Πώς «τέμνονται» τα δύο αυτά τμήματα της ίδιας ιστορίας; Κάπως θα πρέπει, μόνο που σεναριακά μένουν πολλά σε εκκρεμότητα, ενώ το κτίσιμο των δύο «τμημάτων» έχει εξαιρετικά αργή εξέλιξη, χωρίς στην ουσία να συμβαίνουν και τόσο πολλά, πέρα από τις προφανείς γραφικότητες: τη βία προς τους μαύρους, την πρωτόγονη οργή των λευκών και αργότερα (στο σήμερα) τη λευκή υπεροψία αλλά και μια άλλου τύπου αντιμετώπισή της από τους μαύρους. Εν έλει το «Antebellum» αποκτά τη μορφή ταινίας εκδίκησης, αλλά κι αυτό ακόμα γίνεται με μια αίσθηση προχειρότητας, λες και επειδή ήρθε η ώρα του τέλους, άντε να το τελειώνουμε όπως να ‘ναι!

Βαθμολογία: 5

«Τα σκυλιά δεν φοράνε παντελόνια» («Koirat eivät käytä housuja», Φινλανδία, 2019) είναι ο τίτλος της ταινίας του Τζ. Π. Βαλκεαπάα, αλλά εδώ που τα λέμε το ίδιο δεν ισχύει και για τις γάτες, τα ποντίκα, τις κατσίκες, τις κότες, τα γαϊδούρια και τα περιστέρια; Πού κολλάει ο δήθεν «ποιητικός» τίτλος στην πλοκή αυτής της αφόρητης ταινίας, που στην ουσία δεν είναι παρά μια επιτηδευμένα προκλητική άσκηση στον σαδομαζοχισμό με ωραίους φωτισμούς, αλλά χωρίς ιστορία, αυτό δεν το κατάλαβα. Αλλά, στ’ αλήθεια τώρα, είναι αυτή η εποχή που ζούμε κατάλληλη για να πάει κανείς στο σινεμά και να δει έναν τύπο να βγάζει τα νύχια του, να τον μαστιγώνουν ή να δέχεται το βασανιστήριο του βγαλσίματος των δοντιών του με πένσα από μια κοπελιά που προσφέρει σεξουαλική διαστροφή με τη σέσουλα επειδή έχει τα θέματά της; Και σαν να μην έφταναν οι αποκρουστικές εικόνες, η ταινία διανθίζεται και από μια εκνευριστική μουσική (του Μίκαλ Νέζτεκ) που σου κάνει σμπαράλια τα νεύρα. Πράγμα που σημαίνει ότι προσωπικά δεν έκλεινα μόνο τα μάτια μου βλέποντάς την, αλλά και τα αφτιά μου.

Βαθμολογία: 1

n Προβάλλονται επίσης τα κινούμενα σχέδια «Ο βασιλιάς Γάιδαρος» όπου ένας ανέμελος γαϊδαράκος γίνεται βασιλιάς (οπότε αρχίζουν τα προβλήματά του) και «Γιακαρί: Η ταινία» με θέμα τη σχέση ανάμεσα σε ένα αγοράκι της φυλής των Ινδιάνων Σιου με ένα άλογο Μάστανγκ.