«Ζηλεύω την αρχή {LF}της “Αννας Καρένινα”»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… η διήγηση ενός ετοιμοθάνατου συγγενούς, λίγες ώρες πριν από το τέλος. Με απίστευτή διαύγεια πνεύματος και με κάθε λεπτομέρεια, μου αφηγήθηκε πώς κατά τη διάρκεια της Κατοχής φυγαδεύτηκε νύχτα από μια ερημική ακτή της Εύβοιας με καΐκι, στη Σμύρνη και στη συνέχεια στην Εγγύς Ανατολή.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής… θα επέλεγα τη μουσική του Μότσαρτ . Τα περισσότερα έργα του επιτρέπουν μια παράλληλη πνευματική ενασχόληση, χωρίς να την επικαλύπτουν.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής είναι… η απομόνωση. Εστιάζεις στη γραφή και στερείς τον χρόνο σου από ανθρώπους που αγαπάς.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου… θα ήταν είναι το «Sapiens, μία Σύντομη Ιστορία του Ανθρώπου» μαζί με το «Homo Deus» του Yuval N. Harari και τα ποιήματα του Καβάφη.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά… Αποδέχομαι την κριτική.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από… τη συνειδητοποίηση των δυνατοτήτων σου.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω… είναι από την «Αννα Καρένινα» του Τολστόι. Εχει τόση δύναμη και αλήθεια η πρώτη φράση: «Ολες μοιάζουν μεταξύ τους οι ευτυχισμένες οικογένειες, αλλά μια δυστυχισμένη οικογένεια είναι δυστυχισμένη με το δικό της τρόπο» (μτφ. Φώντας Κονδύλης).

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι… ότι είναι υπερβολή και γενίκευση. Κάθε εποχή δημιουργεί λογοτεχνικά έργα καλά και μέτρια. Στη συνέχεια από την κρησάρα του χρόνου διασώζονται συνήθως τα αξιόλογα κείμενα που χαρακτηρίζουν την εποχή. Αν η λεγόμενη «κρίση της λογοτεχνίας» προκύπτει από τη σύγκριση επιλεγμένων κειμένων του παρελθόντος με το σύνολο της λογοτεχνικής παραγωγής σήμερα είναι λάθος.

Με το βιβλίο του «Θυμάρι μεσοπέλαγα» (αναμένεται από τις εκδόσεις Καστανιώτη στις 19 Οκτωβρίου) ο πρωτοεμφανιζόμενος Βασίλης Λογοθέτης υπογράφει μια ιστορία που μας ταξιδεύει από το παρόν στο παρελθόν και από τη σύγχρονη Ελλάδα στα νησιά του Αιγαίου και στην περιοχή της Σμύρνης τον 18ο αιώνα. Σύμφωνα με την πλοκή, η Μάγδα Βλαντά αποκοιμιέται σε μια ερημική παραλία στο νησί της καταγωγής της και βλέπει ένα παράξενο όνειρο: εμφανίζεται ένας ηλικιωμένος με παλαιικά ρούχα, της συστήνεται ως Μανώλης Βλαντάς και αναφέρει ότι γεννήθηκε στο νησί το 1761. Την άλλη μέρα, στη βιβλιοθήκη του νησιού, ανακαλύπτει την αυτοβιογραφία κάποιου Μανώλη Βλαντά, που προκύπτει ότι ήταν μακρινός της πρόγονος.