Η δημοκρατία του παραλόγου

Η Αμερική υποτίθεται ότι προβάλλει με υπερηφάνεια τη δημοκρατία της, όμως περιπτώσεις όπως αυτή που βλέπουμε στη «Δίκη των επτά του Σικάγου» («The trial of the Chicago 7», ΗΠΑ, 2020) του Ααρον Σόρκιν, είναι πετρίτρανες αποδείξεις για το ακριβώς αντίθετο. Οι επτά κατηγορούμενοι της ιστορίας της ταινίας (που φυσικά βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα) έλαβαν μέρος στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Βιετνάμ που έγιναν το 1968 στο Σικάγο (όταν πραγματοποιούνταν το συνέδριο των Δημοκρατικών). Το βασικό ερώτημα που θα προκύψει είναι ποιος έδωσε το σήμα και χάθηκε ο έλεγχος με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις να βαφτούν με αίμα; Ηταν ευθύνη των διαδηλωτών ή ήταν η ίδια η κυβέρνηση του Λίντον Τζόνσον που έδωσε το σήμα στην αστυνομία για πλήρη καταστολή; Αυτά καθαυτά τα γεγονότα έχουν μεν τη σημασία τους, αν και ο τρόπος με τον οποίο ο Σόρκιν τα εκθέτει «κολυμπώντας» κάπως ανεξέλεγχτα στον χρόνο, μπορούν να προκαλέσουν σχετική σύγχυση. Αν όμως κάτι δεν προκαλεί καμία σύγχυση – και σίγουρα έχει τη μεγαλύτερη σημασία στην ταινία –  είναι η προκατάληψη απέναντι στο πρόσωπο των κατηγορουμένων οι οποίοι το μόνο που ζητούν είναι μια δίκαιη δίκη – και αυτό είναι το μόνο που δεν παίρνουν. Υπάρχει κατηγορούμενος, μαύρος βεβαίως (Γιάχια Αμπντούλ Ματέν ο 2ος), στον οποίο δεν επιτρέπεται να έχει δικηγόρο! Μετά από εντολή του ρατσιστή δικαστή (ένας πολύ καλός Φρανκ Λανγκέλα σε έναν πραγματικά αντιπαθητικό ρόλο), ο άνθρωπος αυτός θα ξυλοκοπηθεί την ώρα που διεξάγεται η δίκη (για προσβολή του δικαστηρίου) και στη συνέχεια θα βρεθεί να κάθεται… φιμωμένος – επίσης την ώρα της δίκης! Ακόμα και ο δημόσιος κατήγορος (Γκόρντον Τζόζεφ Λέβιτ) αδυνατεί να το δεχτεί και διαμαρτύρεται! Απίστευτα, πρωτοφανή πράγματα θα πρέπει να έγιναν κατά τη διάρκεια εκείνης της δίκης που ναι μεν είναι ιστορική για τις Ηνωμενες Πολιτείες αλλά παραμένει εν πολλοίς άγνωστη στον υπόλοιπο κόσμο. Ομως αυτή η δίκη απηχεί κάπως και το σήμερα γιατί φανερώνει το «άλλο», πολύ σκοτεινό πρόσωπο μιας χώρας στην οποία η δικαιοσύνη, ορισμένες φορές είναι άγνωστη λέξη! (συμπρωταγωνιστούν οι Σάσα Μπάρον Κόεν, Μάικλ Κίτον και ο Εντι Ρέντμεϊν στον ρόλο του Τομ Χέιντεν).

Κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία βρίσκεις και στη σπαζοκεφαλιά «Vivarium» (ΗΠΑ, 2020), ένα παράξενο θρίλερ φαντασίας σκηνοθετημένο από τον Λόρκαν Φίνεγκαν που έγραψε το σενάριο με τον μόνιμο συνεργάτη του Γκάρετ Σάνλεϊ. Εδώ, ένα νεαρό ζευγάρι (Τζέσι Αϊζενμπεργκ – Ιμογκεν Πουτς) θα βρεθεί παγιδευμένο μέσα σε μια υψηλών προδιαγραφών περιοχή με διάσπαρτα, πανομοιότυπα σπίτια χωρίς κατοίκους. Τι ακριβώς συμβαίνει εκεί και κατά πόσο θα αλλάξει τη ζωή τους ένα βρέφος που βρίσκουν στον χώρο και που όσο μεγαλώνει, τόσο μοιάζει να «μετατρέπεται» σε μικρογραφία του nerd υπαλλήλου που μεσολάβησε για να αποκτήσουν το σπίτι (Τζόναθαν Αρις); Οι δημιουργοί κατασκεύασαν έναν δυστοπικό, μινιμαλιστικό λαβύρινθο (το σκηνικό θυμίζει αρκετά τον «Ψαλιδοχέρη» του Τιμ Μπάρτον) όπου οι δύο κεντρικοί ήρωες σαν μελλοντικοί Αδάμ και Εύα προσπαθούν, επί ματαίω, να βγάλουν την άκρη. Κι εμείς μαζί τους…