Ο νέος Αλεν, χωρίς τον Γούντι

Μάσκες παντού, σύννεφα μελαγχολίας στον ουρανό, ενίοτε κάποιες στάλες βροχής, αρκετοί λουόμενοι στην τεράστια πλαζ, αλλά και μια απροσδόκητη χαρά που δεν θα την αποκαλούσες ακριβώς κέφι επικρατούσε στην ατμόσφαιρα. Ιδού πώς μέσα σε λίγες λέξεις θα μπορούσες να δώσεις το κλίμα των πρώτων ημερών στο διασημότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Ισπανίας που εφέτος διεξάγεται για 68η φορά στην ιστορία του από την περασμένη Πέμπτη.

Το Σαν Σεμπαστιάν, η πανέμορφη πόλη των Βάσκων στη δυτική ακτή της Ισπανίας που «βλέπει» τον Ατλαντικό Ωκεανό, εξακολουθεί να είναι ένας τόπος ιδανικός για κινηματογραφικό φεστιβάλ, ακόμα και υπό τις άβολες συνθήκες που έχουν προκληθεί από τη νόσο Covid-19, η οποία βεβαίως πλήττει όλον τον κόσμο.

Κορυφαίο γεγονός της διοργάνωσης στις πρώτες ημέρες, η πρεμιέρα της τελευταίας ταινίας του Γούντι Αλεν, «Rifkin’s Festival». Υστερα από αρκετό καιρό σιωπής, για την οποία δεν ευθύνεται η κινηματογραφική όρεξή του, αλλά λόγοι που αφορούν σκάνδαλα με την οικογένειά του, ο Γούντι Αλεν μοιάζει εδώ να στέλνει μια ερωτική επιστολή προς το ίδιο το σινεμά, εκείνο που ανέκαθεν αγαπούσε, εκείνο που ανέκαθεν τον ενέπνεε.

Γυρισμένη σε φυσικούς χώρους της ίδιας αυτής πόλης στην οποία έκανε πρεμιέρα, η ταινία είναι κάτι σαν το οδοιπορικό μνήμης ενός μεσήλικου συγγραφέα και πρώην καθηγητή κινηματογράφου (Γουόλας Σον), ο οποίος ενώ συνοδεύει την ατζέντισσα γυναίκα του (Τζίνα Γκέρσον) στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν ζει το δικό του φεστιβάλ. Την ώρα που η σύζυγος παιδεύεται με τους πυρετώδεις ρυθμούς του φεστιβάλ (από τους οποίους δεν θα λείψει και ένα ειδύλλιο με έναν νεαρό, αλλαζόνα σκηνοθέτη – Λουί Γκαρέλ), ο συγγραφέας φλερτάρει από την πλευρά του με μια γιατρό (Ελενα Ανάγια) και αναπολεί στιγμές από τον κλασικό κινηματογράφο, τις οποίες ο Γούντι Αλεν ξαναγυρίζει με τον δικό του τρόπο. Από την «Περσόνα» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, μέχρι το «Ζιλ και Ζιμ» του Φρανσουά Τριφό, οι ασπρόμαυρες αναπαραστάσεις που στήνει ο Αλεν, είναι το πιο τρυφερό κομμάτι μιας συμπαθούς σινεφίλ ταινίας, η οποία όμως έχει προβλήματα στον ρυθμό και έναν πρωταγωνιστή, τον Γουάλας Σον, που ναι μεν ταιριάζει στον ρόλο, αλλά δείχνει μια ιδέα πιο κουρασμένος από όσο θα έπρεπε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η διανομή της ταινίας «Rifkin’s Festival» στις ελληνικές αίθουσες ήταν μέχρι πρότινος προγραμματισμένη για την Πέμπτη 1 Οκτωβρίου (διανομή Tanweer). Ωστόσο, αυτή η ημερομηνία αναμένεται να αλλάξει λόγω των νέων μέτρων. Εξάλλου η πανδημία δεν επέτρεψε στον σκηνοθέτη να έρθει στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν. Ενώ στη συνέντευξη Τύπου εμφανίστηκαν δύο ηθοποιοί, η Γκέρσον και η Ανάγια (φυσικά με μάσκες), ο ίδιος, όπως και ο πρωταγωνιστής του, Γουάλας Σον, μίλησαν μέσω τηλεδιάσκεψης από τη Νέα Υόρκη.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟΝ ΜΟΡΤΕΝΣΕΝ. Ανάμεσα στα highlights της εβδομάδας που έρχεται (η αυλαία πέφτει το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου, με την απονομή των βραβείων) είναι και η τιμητική βράβευση του αμερικανού ηθοποιού Βίγκο Μόρτενσεν την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου το απόγευμα. Το ειδικό βραβείο της Donostia θα δοθεί στον έμπειρο ηθοποιό ως αναγνώριση μιας κινηματογραφικής καριέρας που αγγίζει 35 χρόνια με περισσότερες από ταινίες που στην πλειονότητά τους ξεχωρίζουν για την ποιότητα σε όλα τα είδη: από το πολεμικό έπος φαντασίας της τριλογίας του «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών» μέχρι τις ταινίες του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ («Το τέλος της βίας», «Επικίνδυνες υποσχέσεις»). Την ίδια βραδιά το φεστιβάλ θα φιλοξενήσει την ταινία «Falling», στην οποία ο Μόρτενσεν κάνει το ντεμπούτο του στη σκηνοθεσία και επίσης πρωταγωνιστεί.