Ο δρόμος {LF}του Μητσοτάκη{CR}

Το βασικό ερώτημα των ημερών είναι τι ήθελε να πετύχει ο Πρωθυπουργός με τις εξαγγελίες του το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη. Γιατί επέλεξε αυτά τα μέτρα ελάφρυνσης και όχι άλλα;

Η απάντηση δεν είναι εκ πρώτοις δύσκολη. Προφανώς θέλει να συγκρατήσει την ύφεση για το 2020 και να γυρίσει σε ανάπτυξη από τους πρώτους μήνες του 2021.

Η στόχευση είναι μία: τα πάντα για τον παρονομαστή.

Οπου παρονομαστής, το ελληνικό Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν. Ο δείκτης που «στοιχειώνει» τη χώρα πάνω από μία δεκαετία πλέον.

Από το ύψος του ΑΕΠ κρίνεται το ύψος του χρέους, η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, οι υπολογισμοί των φόρων ως μέρος των δημόσιων οικονομικών και μια σειρά από επιμέρους δείκτες από τους οποίους εξαρτάται η βιωσιμότητα της οικονομίας. Αυξάνει το ΑΕΠ ή η κάμψη του είναι μικρότερη της εκτιμώμενης, αυτόματα όλοι οι συνδεδεμένοι δείκτες φαίνονται καλύτεροι.

Στο Μέγαρο Μαξίμου και το οικονομικό επιτελείο, υπάρχει αισιοδοξία για ταχύτερη αποκλιμάκωση της ύφεσης.

Χωρίς να είναι γνωστά τα μέτρα της ΔΕΘ, οι οικονομολόγοι της Εθνικής Τράπεζας εκτίμησαν βάσει κάποιων πρόδρομων δεικτών ότι η κατάσταση γυρίζει. Προέβλεψαν σε εποχικά διορθωμένη τριμηνιαία βάση στο 3^ο τρίμηνο του έτους ότι η οικονομία θα ανακάμψει κατά +5% περίπου και στο 4^ο τρίμηνο κατά +7,4%. Στο τέλος του έτους προβλέπεται μείωση στη δραστηριότητα κατά «μόνο» -3,4% σε σχέση με το τέλος του 2019.

Οι νεότεροι υπολογισμοί δείχνουν ότι μετά τις εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης και με τα σημερινά δεδομένα στο μέτωπο της πανδημίας θεωρείται πιθανό στο 4^ο τρίμηνο η ύφεση να συγκρατηθεί κάτω από το 3%, ίσως και το 2%.

Εκεί στοχεύει η κυβέρνηση. Να «μαζέψει» όσο μπορεί τη φετινή ύφεση ώστε να μεταφερθεί η πιθανή θετική τάση του τελευταίου τριμήνου στο πρώτο τρίμηνο του 2021 (carry-over effect).

Ορθολογικά σκεπτόμενος σε αυτή την κατεύθυνση, ο Πρωθυπουργός έκανε τις επιλογές του. Θεωρεί ότι η οικονομία θα κρατηθεί όρθια από τον ιδιωτικό τομέα.

Η επιλογή ήταν σαφής και αποκαλυπτική της στόχευσης στην περίπτωση της εισφοράς αλληλεγγύης.

«Πάγωμα» για έναν χρόνο για όσους βάζουν λεφτά στο κράτος. Τις επιχειρήσεις, τους υπαλλήλους τους, τους αγρότες, τους ελεύθερους επαγγελματίες.

Διατήρησή της αντίθετα για όσους κατά κύριο λόγο παίρνουν από το κράτος: τους δημοσίους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους.

Στην ίδια κατεύθυνση και η απόφαση για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά τρεις μονάδες.

Ως πολιτικές αποφάσεις, αποτελούν χωρίς αμφιβολία κάτι μοναδικό και σίγουρα θαρραλέο στα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Ουδείς από το πρόσφατο παρελθόν ακόμα και του κόμματός του δεν θα άφηνε εκτός των μέτρων το Δημόσιο.

Ο Κ. Μητσοτάκης επέλεξε να αφήσει το στίγμα του. Να επιδιορθωθεί η ζημιά στην ελληνική οικονομία με τις βασικές αρχές που τον οδήγησαν στην εκλογή του. Με τη συνταγή που είχε επιλέξει και υπερψηφίστηκε στις εκλογές του 2019, προκειμένου να εκτιναχτεί τότε η οικονομία, επιλέγει τώρα να τη σώσει.

Κανείς δεν γνωρίζει αν θα του βγει. Κίνηση υψηλού ρίσκου. Αλλά δεδομένης της πρόσφατης εμπειρίας των Μνημονίων, μονόδρομος για τον ίδιο και την κυβέρνησή του.

Αν εμφανιζόταν με λύσεις φοβικές, λιγότερο επεκτατικές, θα άνοιγε ξανά τον δρόμο στις δυνάμεις του λαϊκισμού.

Υπήρχε και άλλος δρόμος. Μικροεπιδόματα, δωρεάν ρεύμα, δωρεάν νερό, 13^η σύνταξη και άλλα ανάλογα. Δεν τον επέλεξε.

Τουλάχιστον ο Κ. Μητσοτάκης μπορεί να λέει μετά το σαββατόβραδο στη Θεσσαλονίκη ότι γίνονται τα πράγματα με τον δικό του τρόπο.