Η «ανταρσία του Εσπέρια»

Τ ο κυνήγι των αστέρων. Ενα έθιμο της ποδοσφαιρικής Ισπανίας που θυμίζει έντονα το κυνήγι των ταύρων στο διάσημο φεστιβάλ της Παμπλόνα.

Η διαμάχη του Λιονέλ Μέσι με την Μπαρτσελόνα και ο τρόπος που εξελίσσεται μοιάζει με παιδικό παιχνίδι σε σχέση με όσα έχουν προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια στους κόλπους των δύο ισχυρότερων ισπανικών ομάδων: της Ρεάλ και των Μπλαουγκράνα.

Οι διασημότεροι παίκτες τους έφυγαν ή εκδιώχθηκαν υπό τις χειρότερες συνθήκες, ενώ ιστορία έχει γράψει η «ανταρσία του Εσπέρια», που αποτέλεσε ουσιαστικά τον πρόλογο για τη δημιουργία της περίφημης καταλανικής Ντριμ Τιμ.

Η δεκαετία του 1980 ήταν ταραχώδης για την Μπαρτσελόνα. Η κατάκτηση του τίτλου το 1985, ύστερα από 11 χρόνια αναμονής, δεν λείανε τις σχέσεις των παικτών με τη διοίκηση.

Στα δικαστήρια

Στις 8 Μαΐου 1986 η αποστολή της Μπάρτσα προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Ελ Πρατ. Την προηγουμένη οι Μπλαουγκράνα είχαν υποστεί ήττα-σοκ στα πέναλτι από τη Στεάουα Βουκουρεστίου, στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών της Σεβίλλης. Οι παίκτες με κατεβασμένα τα κεφάλια προσπάθησαν να εξαφανιστούν από το εξαγριωμένο πλήθος που τους περίμενε.

Τότε ήταν που ακούστηκε η φωνή του προέδρου του συλλόγου Ζοζέπ Λουίς Νούνιεθ: «Ο Σούστερ δεν θα ξαναπαίξει στην Μπάρτσα».

Στο 85ο λεπτό του τελικού ο Τέρι Βέναμπλς αντικατέστησε τον Γερμανό με τον Μορατάγια κι αυτός έτρεξε αμέσως στα αποδυτήρια, έκανε ντους και στη συνέχεια αποχώρησε από το γήπεδο συνοδευόμενος από τη μόνιμη σκιά του, την ξανθιά σύζυγό του Γκάμπι.

Ο Νούνιεθ έκανε πράξη τα λόγια του, αλλά η ιστορία κατέληξε στα δικαστήρια. Μέχρι τότε όμως ο Σούστερ, από τους πλέον ταραχοποιούς ποδοσφαιριστές, που όμως τον λάτρευε ο κόσμος για το αρχοντικό του στυλ και τις σαραντάρες μπαλιές του, έβλεπε ποδόσφαιρο μόνο από τον καναπέ του σπιτιού του. Επέστρεψε ύστερα από 16 μήνες, αλλά στο μεταξύ είχε συμφωνήσει με τον πρόεδρο της Ρεάλ, Ραμόν Μεντόθα, να μετακομίσει στο Σαντιάγο Μπερναμπέου στο τέλος της σεζόν 1987-1988.

Τα ταραγμένα νερά μετατράπηκαν σε τρικυμία λίγους μήνες αργότερα. Στις 28 Απριλίου 1988 ο Σούστερ έλαβε μήνυμα από τους συμπαίκτες του να παραβρεθεί στο ξενοδοχείο Εσπέρια. Ο αντάρτης γερμανός δεν εμφανίστηκε και παραδόξως απείχε από ένα γεγονός που θεωρείται μέχρι σήμερα η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του συλλόγου. Στο ball room του ξενοδοχείου είχε τοποθετηθεί ένα τραπέζι σε σχήμα U και στο μέσον του κάθονταν κατά σειρά ο προπονητής Λουίς Αραγονιές και οι ποδοσφαιριστές Βίκτορ Μουνιόθ (μετέπειτα προπονητής στον Παναθηναϊκό) και ο αρχηγός Αλεσάνκο.

Απόντες ήταν μόνο ο Σούστερ και ο Γκάρι Λίνεκερ που αγωνιζόταν με την Εθνική Αγγλίας.

Το τέχνασμα του Νούνιεθ

Το κλίμα μύριζε μπαρούτι. Η Μπάρτσα βρισκόταν 23 βαθμούς πίσω από τη Ρεάλ που είχε κατακτήσει ήδη το πρωτάθλημα και θα την αντιμετώπιζε σε τρεις ημέρες στο Καμπ Νου.

Οι παίκτες ζητούσαν το κεφάλι του προέδρου Νούνιεθ επί πίνακι γιατί δεν τους κάλυπτε τη διαφορά των χρημάτων που έχασαν από την παρέμβαση της Εφορίας.

Προκειμένου να αυξήσει τους μισθούς των παικτών, χωρίς όμως να πληρώσει μεγάλο ποσό στην Εφορία, ο Νούνιεθ σκέφτηκε να σπάσει τα συμβόλαιά τους σε δύο μέρη. Στο πρώτο θα υπήρχε η νόμιμη σύμβαση και θα αντιπροσώπευε το 60% του συμφωνημένου ποσού, το οποίο θα φορολογούνταν με συντελεστή 53%. Το δεύτερο μέρος των αποδοχών, δηλαδή το 40%, θα εμφανιζόταν ως έσοδα από τα δικαιώματα εικόνας και θα φορολογούνταν με συντελεστή 35%. Τα σχέδια του τα χάλασε η Εφορία που απαίτησε ενιαίο συντελεστή 53%.

Στο τελεσίγραφο επτά σημείων των παικτών ο Νούνιεθ δεν απάντησε ποτέ, για να φτάσει η κατάσταση στην περίφημη πια «ανταρσία του Εσπέρια».

Στο clasico που ακολούθησε οι οπαδοί αποδοκίμασαν όλους τους παίκτες πλην του Σούστερ, παρά το γεγονός ότι οι Μπλαουγκράνα νίκησαν με 2-0, ενώ φώναζαν συνθήματα υπέρ του Νούνιεθ, από τον οποίο ζητούσαν να μην υποχωρήσει. Εκείνος απάντησε: «Το μόνο μου λάθος είναι ότι ασχολήθηκα πολύ μαζί τους».

Κρόιφ

Ο άσος στο μανίκι του προέδρου είχε τη μορφή του Γιόχαν Κρόιφ. Στις 4 Μαΐου ο Ολλανδός κλήθηκε στο Καμπ Νου ως προπονητής πλέον και ηγήθηκε της μεγαλύτερης εκκαθάρισης που έχει γίνει ποτέ στην ομάδα.

Από εκείνο το ρόστερ μόλις οκτώ παίκτες διασώθηκαν. Ανάμεσά τους και ο Αλεσάνκο που πήρε άφεση αμαρτιών. Στη θέση τους ήρθαν οι Λόπεθ Ρεκάρτε, Μπεγκιριστάιν, Χούλιο Σαλίνας, Εουσέμπιο, Σολέρ, Βαλβέρδε, Μανόλο Ιέρο, Γκοϊκοετσέα, Ονθούε και Σέρνα, οι οποίοι έβαλαν τις βάσεις για τη μετέπειτα Ντριμ Τιμ που κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ στο Γουέμπλεϊ το 1992.

Μόνιμα ηττημένοι

Γενικότερα πάντως οι σχέσεις της εκάστοτε ηγεσίας της Μπαρτσελόνα με τα μεγάλα ονόματα της ομάδας είχαν σχεδόν πάντοτε άδοξο τέλος.

Ο Ροναλντίνιο έμαθε ότι φεύγει από το Καμπ Νου στην πρώτη συνέντευξη Τύπου του Πεπ Γκουαρντιόλα ως προπονητή. Ο Ρονάλντο «Το Φαινόμενο» έμεινε μόλις μία σεζόν στην Καταλωνία λόγω της κακής του σχέσεις με τους διοικούντες.

Ο Ρομάριο προτιμούσε τα ξενύχτια και τις εφήμερες σχέσεις από την Μπαρτσελόνα.

Ο Κρόιφ συγκρούστηκε και έφυγε κάτω από τις χειρότερες συνθήκες, τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής. Το ίδιο ο Ντιέγκο Μαραντόνα και Μαγιάρος Λάσλο Κουμπάλα που θεωρείται θεμέλιο της ποδοσφαιρικής ανάτασης της Μπάρτσα.